شورا و مشورت: تفاوت میان نسخهها
←معناشناسی
(←منابع) |
|||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
شورا از کهنترین اصول [[عرفی]] و مقررات سنتی و از بارزترین شیوههای [[عقلانی]] در [[زندگی]] جمعی [[بشر]] است<ref>فقه سیاسی، ج۱، ص۴۶۲.</ref>، حتی مستبدترین [[حکومتها]] همواره میکوشیدند با استفاده از شورا، از سویی [[مردم]] را قانع کرده و به [[سکوت]] وادارند و از دیگر سو از حجم اشتباهات مبتنی بر خودکامگیها و خودمحوریها بکاهند<ref> فقه سیاسی، ج۱، ص۴۶۲.</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی]] و [[حسین علی یوسفزاده|یوسفزاده]]، [[شورا (مقاله)|مقاله «شورا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص۴۹۸ ـ ۵۰۰.</ref> | شورا از کهنترین اصول [[عرفی]] و مقررات سنتی و از بارزترین شیوههای [[عقلانی]] در [[زندگی]] جمعی [[بشر]] است<ref>فقه سیاسی، ج۱، ص۴۶۲.</ref>، حتی مستبدترین [[حکومتها]] همواره میکوشیدند با استفاده از شورا، از سویی [[مردم]] را قانع کرده و به [[سکوت]] وادارند و از دیگر سو از حجم اشتباهات مبتنی بر خودکامگیها و خودمحوریها بکاهند<ref> فقه سیاسی، ج۱، ص۴۶۲.</ref>.<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی]] و [[حسین علی یوسفزاده|یوسفزاده]]، [[شورا (مقاله)|مقاله «شورا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص۴۹۸ ـ ۵۰۰.</ref> | ||
== شورا در قرآن == | |||
{{اصلی|شورا و مشورت در قرآن}} | |||
اگرچه ریشه [[مشورت]] به دوران پیش از اسلام میرسد، این امر در اسلام اهمیتی ویژه یافته است؛ تا آنجا که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} [[مأمور]] شد با [[مؤمنان]] در امور اجتماعی [[مشورت]] کند: {{متن قرآن|وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ}}<ref>«با آنها در کار، رایزنی کن و چون آهنگ (کاری) کردی به خداوند توکل کن که خداوند توکل کنندگان (به خویش) را دوست میدارد» سوره آل عمران، آیه ۱۵۹.</ref>. | |||
در [[قرآن کریم]] سورهای به نام "[[شوری]]" نامگذاری شده و در همین [[سوره]] مشورت از ویژگیهای مؤمنان به شمار آمده<ref>نک: المیزان، ج۱۸، ص۶۲ - ۶۳؛ نمونه، ج۲۰، ص۴۵۸ - ۴۶۱.</ref> و [[خداوند]] آنان را به جهت داشتن این ویژگی [[مدح]] و از نعمتهای خوب و [[جاودانه]] نزد خود برخوردار دانسته است<ref>سوره شوری، آیه ۳۶ ـ ۳۸.</ref>، | |||
گزارشهای بسیاری نشان میدهند [[پیامبر]]{{صل}} با [[مسلمانان]] در امور اجتماعی مشورت میکرد<ref>مسند احمد، ج ۴، ص۳۲۸؛ سنن الترمذی، ج ۳، ص۱۲۹.</ref>؛ این در حالی بود که در عصر بعثت، [[مردم]] میکوشیدند در امور [[حکومت]] دخالت نکنند<ref> نک: کحل البصر، ص۱۰۶.</ref> و بر اثر قداستی که [[پیامبر]]{{صل}} نزد آنان داشت، پیرو بیقید و شرط آن حضرت بودند<ref>دراسات فی ولایة الفقیه، ج۲، ص۳۲.</ref>. در [[نبرد احد]] نیز [[پیامبر]]{{صل}} با [[مسلمانان]] درباره [[انتخاب]] مکان [[نبرد]] با [[دشمن]]، [[مشورت]] کرد<ref>[[سید جعفر صادقی فدکی|صادقی فدکی]] و [[حسین علی یوسفزاده|یوسفزاده]]، [[شورا (مقاله)|مقاله «شورا»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶]]، ص۵۰۳ ـ ۵۰۵.</ref>. | |||
== مشورت == | == مشورت == | ||