شأن امام

    از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
    (تغییرمسیر از شئون امام)

    شؤون امام

    1. شأن تشریعی:
      1. شأن ابلاغ رسالت (شأن ابلاغ وحی
      2. شأن تبیین رسالت (شامل: شأن تفسیر قرآن، شأن تفسیر شریعت
      3. شأن تأویل قرآن؛
      4. شأن تشریع احکام؛
      5. شأن تفریع؛
      6. شأن تطبیق.
    2. شأن تکوینی؛
    3. شأن ولایی (شأن ولايت):
      1. شأن ولایت مادی:
      2. شأن رهبری (شأن مدیریت
      3. شأن حکومت (شأن اجرا
      4. شأن قضاوت.
      5. شأن ولایت:
      6. شأن هدایت (شأن ایصال الی المطلوب
      7. شأن دستورهای اخلاقی (شأن دستورهای تربیتی
    4. شأن اقتصادی:

    مقدمه

    حفظ مذهب

    نخست: تقیه

    دوم: دفاع در برابر شبهات ضد شیعی

    سوم: جلوگیری از انحراف شیعیان

    تفویض شئون نبوت به امام

    رابطه شأن امامت با نصب الهی

    • با توجه به جایگاه و حقیقت مقام و منصب امامت و شئون و مسؤولیت‌ها و صفاتی نظیر علم خدادادی و مصونیت از هرگناه و خطا و عیبی و اینکه هر آنچه در هدایت لازم است باید به امام اعطا شود، قطعاً چنین امام و هادی الهی لازم است منصوب از جانب خداوند تعالی باشد. ما نمی‌توانیم یک فرد معمولی را - هرچند فی الجمله از دیگران برتر باشد - امام و هادی خود قرار دهیم بلکه پیشوای امت و رهبر جامعه اسلامی به عنوان خلیفه رسول الله با ویژگی‌های فرابشری را فقط باید خداوند نصب کند.
    • توجه به مقام و منصب امامت مستلزم نصب الهی است و این ملازمه را امام رضا (ع) تبیین کرده‌اند: «هَلْ يَعْرِفُونَ قَدْرَ الْإِمَامَةِ وَ مَحَلَّهَا مِنَ الْأُمَّةِ فَيَجُوزَ فِيهَا اخْتِيَارُهُمْ إِنَّ الْإِمَامَةَ أَجَلُّ قَدْراً وَ أَعْظَمُ شَأْناً وَ أَعْلَى مَكَاناً وَ أَمْنَعُ جَانِباً وَ أَبْعَدُ غَوْراً مِنْ أَنْ يَبْلُغَهَا النَّاسُ بِعُقُولِهِمْ أَوْ يَنَالُوهَا بِآرَائِهِمْ أَوْ يُقِيمُوا إِمَاماً بِاخْتِيَارِهِمْ».
    • امام رضا (ع) در موهوبی بودن و اکتسابی نبودن جایگاه و منصب امامت به وضوح و روشنی بیان می‌‌فرماید: «الْإِمَامُ وَاحِدُ دَهْرِهِ لَا يُدَانِيهِ أَحَدٌ وَ لَا يُعَادِلُهُ عَالِمٌ وَ لَا يُوجَدُ مِنْهُ بَدَلٌ وَ لَا لَهُ مِثْلٌ وَ لَا نَظِيرٌ مَخْصُوصٌ بِالْفِعْلِ كُلِّهِ مِنْ غَيْرِ طَلَبٍ مِنْهُ لَهُ وَ لَا اكْتِسَابٍ بَلِ اخْتِصَاصٌ مِنَ الْمُفْضِلِ الْوَهَّابِ»[۶][۷].

    جستارهای وابسته

    منابع

    پانویس

    1. «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) لِعَلِيٍّ (ع): يَا عَلِيُّ شِيعَتُكَ هُمُ الْفَائِزُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ»؛ محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، الامالی، ص۱۶. همچنین، ر. ک: شیخ طوسی، الامالی، ص۵۵۱.
    2. ر. ک. فاریاب، محمد حسین، بررسی انطباق شئون امامت در کلام امامیه بر قرآن و سنت، ص۲۹۰.
    3. سروش، عبدالکریم، بسط تجربه نبوی، ص ۱۳۵.
    4. «تو آنچه را می‌‏شنوم می‏‌شنوی، و آنچه را می‏‌بينم می‏‌بينی، جز اينكه پيامبر نيستی‏» نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲.
    5. قدردان قراملکی، محمد حسن، امامت، ص۲۱۰ - ۲۱۲.
    6. عیون أخبار الرضا (ع)، ج ۱، ص ۲۱۹.
    7. زهادت، عبدالمجید، معارف و عقاید ۵ ص ۱۲۵-۱۲۹