معاد: تفاوت میان نسخه‌ها

معاد (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۷

۴٬۲۳۳ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۵ دسامبر ۲۰۲۴

←‏اهمیت و جایگاه

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۲۹٬۵۶۲

ویرایش

@@ خط ۱۹: / خط ۱۹: @@
 {{همچنین|آخرت}}
 موضوع معاد با موضوع آخرت و قیامت، چندان درآمیخته است که نمی‌توان تنها به یکی از آنها، جدای از دیگری، پرداخت و به [[شناخت]] رسید. آخرت [[انسان]] در مقابل دنیای آن نیز با [[مرگ]] او آغاز می‌شود و با قیامت و معاد زنده شدن جسمانی مجدد و [[حسابرسی]] و [[زندگی]] در [[جهان آخرت]] تداوم می‌یابد. قیامت نیز، زمان فنا و نابود شدن [[جهان]]، از جمله انسان است و پایانی برای [[دنیا]] و همه موجودات، اما سرآغازی برای معاد و شروع جهان آخرت<ref>ر.ک: [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)| دانشنامه نهج البلاغه ج۲]]، ص۷۱۷-۷۱۸.</ref>.
+== پیشینه ==
+[[سرنوشت انسان]] پس از مرگ از دغدغه‌های مهم [[بشر]] بوده است. در برخی [[ادیان]] غیر آسمانی، مرگ پایان حیات شمرده نمی‌شود و [[دفن]] اجساد [[مردگان]] همراه با غذا و تزیینات<ref>جایدستر، شور جاودانگی، ۲۳–۲۴؛ لوکاس، تاریخ تمدن، ۱/۶۹–۷۱.</ref> و مومیایی‌ کردن مردگان جهت سالم‌ ماندن بدن<ref>لوکاس، تاریخ تمدن، ۱/۷۰.</ref> [[گواه]] بر [[اعتقاد]] آنها به معاد است؛ چنان‌که برخی [[پیروان]] این ادیان، معاد را از راه [[تناسخ]] و بازگشت [[روح]] در بدن‌های دیگر تبیین می‌کنند و معتقدند روح [[انسان‌ها]] پس از مرگ به بدن [[حیوان]] یا نبات تعلق می‌گیرد<ref>بیرونی، تحقیق ما للهند، ۳۹–۴۴؛ شهرستانی، الملل و النحل، ۲/۳۶۶؛ توفیقی، آشنایی با ادیان بزرگ جهان، ۴۰.</ref>؛ همچنین برخی [[پیروان]] [[شرایع]] نیز به [[تناسخ]] قائل شده‌اند<ref>حلی، کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، ۱۹۱؛ ملاصدرا، الحکمة المتعالیه، ۹/۵–۶.</ref>؛ اما [[اندیشمندان اسلامی]] تناسخ را رد کرده‌اند<ref>صدوق، الاعتقادات، ۶۳؛ آمدی، آبکار الافکار فی اصول الدین، ۴/۳۱۳–۳۱۴؛ ملاصدرا، مفاتیح الغیب، ۵۵۷.</ref>.
+در تمام [[ادیان الهی]]، مسئله [[معاد]] یکی از [[اصول اعتقادی]] معرفی شده است<ref>کتاب مقدس، اعمال رسولان، ب۳، ۲۱؛ ملاصدرا، مفاتیح الغیب، ۴۱۲؛ ناس، تاریخ ادیان، ۴۶۳–۴۶۷.</ref>. [[دین]] [[زردشت]] نیز از حیات اخروی [[سخن]] به میان آورده است و بنابر آموزه‌های آن چون [[جهان هستی]] به آخر برسد، [[رستاخیز]] عام روی می‌دهد و در آن [[روز]] خوبی‌ها و بدی‌های افراد را شماره می‌کنند<ref>ناس، تاریخ ادیان، ۴۶۴.</ref>. از دیدگاه [[یهودیان]]، [[مرگ]] پایان [[حیات]] نیست، بلکه به معنای پایان ارتباط [[روح]] و بدن است و در همه افراد یکسان [[صدق]] می‌کند<ref>کتاب مقدس، مزامیر، ب۳۱، ۵ و ب۸۹، ۴۸.</ref>. در [[آیین مسیحیت]] معاد به دو صورت جسمانی و [[روحانی]] تصویر شده است<ref>ر.ک: انجیل متی، ب۵، ۲۸–۳۰؛ انجیل لوقا، ب۱۲، ۴–۵.</ref> در [[دین اسلام]]، بحث معاد پس از مسئله [[توحید]] و [[نبوت]]، از مهم‌ترین مسائل و از اصول آن شمرده می‌شود. [[قرآن کریم]] در [[آیات]] بسیاری از معاد و بازگشت [[انسان‌ها]]<ref>سوره اعراف، آیه ۲۹؛ سوره طه، آیه ۵۵.</ref> و برانگیخته‌ شدن پس از مرگ<ref>سوره حج، آیه ۵؛ سوره نحل، آیه ۸۴؛ سوره یس، آیه ۵۹؛ سوره لقمان، آیه ۲۸.</ref> سخن گفته و به استبعاد منکران معاد پاسخ داده است که می‌گفتند چگونه این استخوان‌های پوسیده دوباره جمع‌آوری می‌شوند<ref>سوره اسراء، آیه ۴۹-۵۱.</ref>. در [[روایات]] نیز از چگونگی معاد<ref>مجلسی، بحار الانوار، ۷/۳۳–۴۱.</ref> و آثار [[اعتقاد]] به آن<ref>نهج البلاغه، ح۴۱، ۵۱۰.</ref> سخن به میان آمده است<ref>[[سید علی احمدی امیری|احمدی امیری، سید علی]]، [[معاد - احمدی امیری (مقاله)|مقاله «معاد»]]، [[دانشنامه امام خمینی ج۹ (کتاب)|دانشنامه امام خمینی ج۹]]، ص۴۰۲–۴۱۴.</ref>.
 == اهمیت و جایگاه ==