نماز بر پیکر پدر

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
پرش به ناوبری پرش به جستجو

متن این جستار آزمایشی است، امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدی(ع) است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • امام حسن (ع) در آستانه ارتحال قرار گرفت. چند روزی کسالت شدید پیدا کرد. خلیفه از این امر آگاه شد. به دستور وی، گروهی از سران دولت و جمعی از پزشکان، به منزل امام یازدهم(ع) رفتند، تا ضمن مداوای حضرت و کسب وجهه عمومی، اوضاع و شرایط‍‌ را زیر نظر بگیرند و رفت‌وآمدها را به کنترل دربیاورند و اگر صحنه مشکوکی در رابطه با جانشینی و امامت پس از وی دیدند، آن را گزارش کنند[۱]. تا این‌که هشتم ربیع الثانی سال ۲۶۰ ه‍‌. ق امام حسن عسکری (ع) در شهر سامرا، چشم از جهان فرو بست.
  • ابوالادیان می‌گوید: "هنگامی که به خانه امام حسن (ع) رسیدیم، وی را در حالی دیدیم که کفن شده بود. برادرش جعفر جلو افتاد تا بر جنازه امام نماز بخواند. هنوز تکبیر را نگفته بود که کودکی جلو آمد، لباس جعفر را گرفت و او را از جنازه کنار زد و فرمود: "ای عمو کنار بایست که من از تو برای نماز گزاردن بر پدرم شایسته‌ترم"[۲]. جعفر نیز در حالی که رنگ از چهره‌اش پریده بود کنار رفت. شیخ مفید می‌نویسد: زمانی که خبر وفات امام حسن عسکری (ع) پخش شد، سامرا غرق در عزا شد و هنگامی که مقدمات غسل و تشییع تمام شد، حاکم عباسی به فرزند متوکل ابو عیسی دستور داد، بر جنازه امام یازدهم(ع) نماز بگزارد"[۳]. بین این دو نقل می‌توان این‌گونه جمع کرد که بگوییم دو نماز بر جنازه امام حسن عسکری (ع) گزارده شده: در جمع [نماز ابو عیسی] و در خلوت و نهانی نماز حضرت مهدی (ع)[۴].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

Icon4.png با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. بحار الانوار، ج ۵۰، ص ۳۲۸.
  2. کمال الدین، ص ۴۷۵.
  3. ارشاد مفید، ج ۳، ص ۳۲۴؛ اصول کافی، ج ۱، ص ۵۰۵.
  4. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص:۷۳۸.