سیاست‌های فرهنگی امام علی: تفاوت میان نسخه‌ها

افزودن پیوند
از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
نمایش تاریخچه به صورت تعاملی
دیداریویکی‌متن
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233)...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۷ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{ویرایش غیرنهایی}}
{{مدخل مرتبط
{{امامت}}
| موضوع مرتبط = سیاست‌های امام علی
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
| عنوان مدخل  = سیاست‌های فرهنگی امام علی
: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون [[امام علی]]{{ع}} است. "'''امام علی'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
| مداخل مرتبط =  
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
| پرسش مرتبط  = امام علی (پرسش)
: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[امام علی در قرآن]] | [[امام علی در حدیث]] | [[امام علی در کلام اسلامی]]</div>
}}
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[امام علی (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">


==توسعه [[آموزش]] و پرورش‌==
== توسعه [[آموزش]] و پرورش‌==
*[[امام علی]]{{ع}}: بر پیشواست که به [[مردمان]] تحت حکومتش، حدود [[اسلام]] و [[ایمان]] را بیاموزد<ref>{{متن حدیث|الإمام علی{{ع}}: عَلَی الإِمامِ أن یعَلمَ أهلَ وِلایتِهِ حُدودَ الإِسلامِ والإِیمانِ}} (غرر الحکم، ح ۶۱۹۹).</ref>.
[[امام علی]] {{ع}}: بر پیشواست که به [[مردمان]] تحت حکومتش، حدود [[اسلام]] و [[ایمان]] را بیاموزد<ref>{{متن حدیث|الإمام علی {{ع}}: عَلَی الإِمامِ أن یعَلمَ أهلَ وِلایتِهِ حُدودَ الإِسلامِ والإِیمانِ}} (غرر الحکم، ح ۶۱۹۹).</ref>.
*[[امام علی]]{{ع}}‌- از [[نامه]] وی به [[قُثَم بن عباس]] که [[کارگزار]] وی در [[مکه]] بود-: پس از [[حمد]] [[خدا]]؛ [[حج]] را برای [[مردم]] به پا دار و به آنان روزهای [[خداوند]] را یادآوری کن، و بامداد و شامگاه برایشان بنشین، به استفتاکنندگان [[فتوا]] ده، [[نادان]] را [[تعلیم]] کن، و با دانشمند، [[مذاکره]] نما<ref>{{متن حدیث|عنه{{ع}}- مِن کتابٍ لَهُ{{ع}} إلی‌ قُثَمِ بنِ العَباسِ، وهوَ عامِلُهُ عَلی‌ مَکةَ-: أما بَعدُ، فَأَقِم لِلناسِ الحَج، وذَکرهُم بِأَیامِ اللهِ، وَاجلِس لَهُمُ العَصرَینِ، فَأَفتِ المُستَفِتی، وعَلمِ الجاهِلَ، وذاکرِ العالِمَ}} (نهج البلاغة، نامه ۶۷).</ref>.
*[[امام باقر]]{{ع}}: هنگامی که [[علی]]{{ع}} [[نماز صبح]] به جا می‌آورد، در حال [[تعقیب نماز]] بود تا [[خورشید]] طلوع می‌کرد. هنگام طلوع [[خورشید]]، تهی‌دستان و [[مستمندان]] و دیگر قشرهای [[مردم]]، نزد او جمع می‌شدند و او به آنان، [[دین‌شناسی]] و [[قرآن]] می‌آموخت و در ساعتی خاص، از این جلسه برمی‌خاست<ref>{{متن حدیث|الإمام الباقر{{ع}}: کانَ عَلِی{{ع}} إذا صَلی الفَجرَ لَم یزَل مُعَقباً إلی‌ أن تَطلُعَ الشمسُ، فَإِذا طَلَعَتِ اجتَمَعَ إلَیهِ الفُقَراءُ وَالمَساکینُ وغَیرُهُم مِنَ الناسِ، فَیعَلمُهُمُ الفِقهَ وَالقُرآنَ، وکانَ لَهُ وَقتٌ یقومُ فیهِ مِن مَجلِسِهِ ذلِک}} (شرح نهج البلاغة، ج ۴، ص ۱۰۹).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۹-۲۸۲.</ref>.


==بازداشتن از برهم زدن سنت‌های پسندیده‌==
[[امام علی]] {{ع}}‌- از [[نامه]] وی به [[قُثَم بن عباس]] که [[کارگزار]] وی در [[مکه]] بود-: پس از [[حمد]] [[خدا]]؛ [[حج]] را برای [[مردم]] به پا دار و به آنان روزهای [[خداوند]] را [[یادآوری]] کن، و بامداد و شامگاه برایشان بنشین، به استفتاکنندگان [[فتوا]] ده، [[نادان]] را [[تعلیم]] کن، و با دانشمند، [[مذاکره]] نما<ref>{{متن حدیث|عنه {{ع}}- مِن کتابٍ لَهُ {{ع}} إلی‌ قُثَمِ بنِ العَباسِ، وهوَ عامِلُهُ عَلی‌ مَکةَ-: أما بَعدُ، فَأَقِم لِلناسِ الحَج، وذَکرهُم بِأَیامِ اللهِ، وَاجلِس لَهُمُ العَصرَینِ، فَأَفتِ المُستَفِتی، وعَلمِ الجاهِلَ، وذاکرِ العالِمَ}} (نهج البلاغة، نامه ۶۷).</ref>.
*[[امام علی]]{{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: و [[آیین]] پسندیده‌ای را بر هم مزن که بزرگان این [[امت]]، بدان [[رفتار]] نموده‌اند و بدان وسیله، الفت و [[پیوستگی]] به هم آمده است و شهروندان، بر آن پایه، [[سازش]] کرده‌اند؛ و آیینی را مَنِه که به چیزی از سنت‌های [[نیک]] گذشته، زیان رسانَد، تا [[پاداش]]، از آنِ سنت‌گذار باشد و گناهش بر تو مانَد که آن را شکسته‌ای... و بر تو [[واجب]] است به خاطر داشته باشی که آنچه بر پیشینیان گذشته، از [[حکومتی]] عادلانه است، یا سنتی [[نیکو]]، یا اثری که از [[پیامبر]] ما به جا مانده، یا از واجبی که در کتاب خداست<ref>{{متن حدیث|الإمام علی{{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: لا تَنقُض سُنةً صالِحَةً عَمِلَ بِها صُدورُ هذِهِ الامةِ، وَاجتَمَعَت بِهَا الالفَةُ، وصَلَحَت عَلَیهَا الرعِیةُ، ولا تُحدِثَن سُنةً تَضُر بِشَی‌ءٍ مِن ماضی تِلک السنَنِ؛ فَیکونَ الأَجرُ لِمَن سَنها، وَالوِزرُ عَلَیک بِما نَقَضتَ مِنها... وَالواجِبُ عَلَیک أن تَتَذَکرَ مامَضی‌ لِمَن تَقَدمَک مِن حُکومَةٍ عادِلَةٍ، أو سُنةٍ فاضِلَةٍ، أو أثَرٍ عَن نَبِینا{{صل}}، أو فَریضَةٍ فی کتابِ اللهِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۹-۲۸۲.</ref>.
==[[ستیز]] با سنت‌های [[ناپسند]]==
*[[امام علی]]{{ع}}: بدان که برترینِ [[بندگان]] [[خداوند]] نزد او، پیشوای [[عادل]] است که راه یابد و [[راهنمایی]] کند تا سنت‌های شناخته شده را بر پا دارد و بدعت‌های ناشناخته را بمیراند. به درستی که سنت‌ها پرتوافشانی هستند که نشانه‌هایی دارند و [[بدعت‌ها]] نیز پدیده‌ای آشکارند که نشانه‌هایی دارند<ref>{{متن حدیث|عنه{{ع}}: اعلَم أن أفضَلَ عِبادِ اللهِ عِندَ اللهِ إمامٌ عادِلٌ، هُدِی وهَدی‌، فَأَقامَ سُنةً مَعلومَةً، وأماتَ بِدعَةً مَجهولَةً، وإن السنَنَ لَنَیرَةٌ لَها أعلَامٌ، وإن البِدَعَ لَظاهِرَةٌ لَها أعلامٌ}} (نهج البلاغة، خطبه ۱۶۴).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۹-۲۸۲.</ref>.
==[[انتقاد]] نه ستایش‌==
*[[امام علی]]{{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]، پس از بازگویی ویژگی‌های محرمان [[شایسته]]-: اینان را خاص خلوت‌ها و مجلس‌هایت کن. سپس آن کس را بر دیگران‌ بگزین که سخن تلخِ [[حق]] را به تو بیشتر بگوید و در آنچه [[خداوند]] از دوستانش‌نمی‌پسندد و به‌گونه‌ای‌از تو سر می‌زند، کم‌تر یاری‌ات دهد؛ و به [[پارسایان]] و راستگویان بپیوند و آنان را چنان بپرور که تو را فراوان نستایند، و با [[ستودن]] کار بیهوده‌ای که نکرده‌ای، خاطرت را شاد ننمایند که ستودنِ فراوان، [[خودپسندی]] آرَد و به [[خودخواهی]] وا دارد<ref>{{متن حدیث|الإمام علی{{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ بَعدَ ذِکرِ خَصائِصِ البِطانَةِ الصالِحَةِ-: فَاتخِذ اولئِک خاصةً لِخَلَواتِک وحَفَلاتِک، ثُم لیکن آثَرُهُم عِندَک أقوَلَهُم بِمُر الحَق لَک، وأقَلهُم مُساعَدَةً فیما یکونُ مِنک مِما کرِهَ اللهُ لِأَولِیائِهِ، واقِعاً ذلِک مِن هَواک حَیثُ وَقَعَ. وَالصَق بِأَهلِ الوَرَعِ وَالصدقِ، ثُم رُضهُم عَلی‌ ألا یطروک ولا یبجَحوک بِباطِلٍ لَم تَفعَلهُ؛ فَإِن کثرَةَ الإِطراءِ تُحدِثُ الزهوَ، وتُدنی مِنَ العِزةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۹-۲۸۲.</ref>.


[[امام باقر]] {{ع}}: هنگامی که [[علی]] {{ع}} [[نماز صبح]] به جا می‌آورد، در حال [[تعقیب نماز]] بود تا [[خورشید]] طلوع می‌کرد. هنگام [[طلوع]] [[خورشید]]، تهی‌دستان و [[مستمندان]] و دیگر قشرهای [[مردم]]، نزد او جمع می‌شدند و او به آنان، [[دین‌شناسی]] و [[قرآن]] می‌آموخت و در ساعتی خاص، از این جلسه برمی‌خاست<ref>{{متن حدیث|الإمام الباقر {{ع}}: کانَ عَلِی {{ع}} إذا صَلی الفَجرَ لَم یزَل مُعَقباً إلی‌ أن تَطلُعَ الشمسُ، فَإِذا طَلَعَتِ اجتَمَعَ إلَیهِ الفُقَراءُ وَالمَساکینُ وغَیرُهُم مِنَ الناسِ، فَیعَلمُهُمُ الفِقهَ وَالقُرآنَ، وکانَ لَهُ وَقتٌ یقومُ فیهِ مِن مَجلِسِهِ ذلِک}} (شرح نهج البلاغة، ج ۴، ص ۱۰۹).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۹-۲۸۲.</ref>
== بازداشتن از برهم زدن سنت‌های پسندیده‌==
[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]-: و [[آیین]] پسندیده‌ای را بر هم مزن که بزرگان این [[امت]]، بدان [[رفتار]] نموده‌اند و بدان وسیله، [[الفت]] و پیوستگی به هم آمده است و [[شهروندان]]، بر آن پایه، [[سازش]] کرده‌اند؛ و آیینی را مَنِه که به چیزی از سنت‌های [[نیک]] گذشته، زیان رسانَد، تا [[پاداش]]، از آنِ سنت‌گذار باشد و گناهش بر تو مانَد که آن را شکسته‌ای... و بر تو [[واجب]] است به خاطر داشته باشی که آنچه بر پیشینیان گذشته، از [[حکومتی]] عادلانه است، یا سنتی [[نیکو]]، یا اثری که از [[پیامبر]] ما به جا مانده، یا از واجبی که در کتاب خداست<ref>{{متن حدیث|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: لا تَنقُض سُنةً صالِحَةً عَمِلَ بِها صُدورُ هذِهِ الامةِ، وَاجتَمَعَت بِهَا الالفَةُ، وصَلَحَت عَلَیهَا الرعِیةُ، ولا تُحدِثَن سُنةً تَضُر بِشَی‌ءٍ مِن ماضی تِلک السنَنِ؛ فَیکونَ الأَجرُ لِمَن سَنها، وَالوِزرُ عَلَیک بِما نَقَضتَ مِنها... وَالواجِبُ عَلَیک أن تَتَذَکرَ مامَضی‌ لِمَن تَقَدمَک مِن حُکومَةٍ عادِلَةٍ، أو سُنةٍ فاضِلَةٍ، أو أثَرٍ عَن نَبِینا {{صل}}، أو فَریضَةٍ فی کتابِ اللهِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۹-۲۸۲.</ref>
== [[ستیز]] با سنت‌های ناپسند ==
[[امام علی]] {{ع}}: بدان که برترینِ [[بندگان]] [[خداوند]] نزد او، پیشوای [[عادل]] است که راه یابد و [[راهنمایی]] کند تا سنت‌های شناخته شده را بر پا دارد و بدعت‌های ناشناخته را بمیراند. به [[درستی]] که سنت‌ها پرتوافشانی هستند که نشانه‌هایی دارند و [[بدعت‌ها]] نیز پدیده‌ای آشکارند که نشانه‌هایی دارند<ref>{{متن حدیث|عنه {{ع}}: اعلَم أن أفضَلَ عِبادِ اللهِ عِندَ اللهِ إمامٌ عادِلٌ، هُدِی وهَدی‌، فَأَقامَ سُنةً مَعلومَةً، وأماتَ بِدعَةً مَجهولَةً، وإن السنَنَ لَنَیرَةٌ لَها أعلَامٌ، وإن البِدَعَ لَظاهِرَةٌ لَها أعلامٌ}} (نهج البلاغة، خطبه ۱۶۴).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۹-۲۸۲.</ref>
== [[انتقاد]] نه ستایش‌ ==
[[امام علی]] {{ع}}‌- در سفارش‌نامه‌اش به [[مالک اشتر]]، پس از بازگویی ویژگی‌های محرمان شایسته-: اینان را خاص خلوت‌ها و مجلس‌هایت کن. سپس آن کس را بر دیگران‌ بگزین که سخن تلخِ [[حق]] را به تو بیشتر بگوید و در آنچه [[خداوند]] از دوستانش‌نمی‌پسندد و به‌گونه‌ای‌از تو سر می‌زند، کم‌تر یاری‌ات دهد؛ و به [[پارسایان]] و [[راستگویان]] بپیوند و آنان را چنان بپرور که تو را فراوان نستایند، و با [[ستودن]] کار بیهوده‌ای که نکرده‌ای، خاطرت را شاد ننمایند که ستودنِ فراوان، [[خودپسندی]] آرَد و به [[خودخواهی]] وا دارد<ref>{{متن حدیث|الإمام علی {{ع}}- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ بَعدَ ذِکرِ خَصائِصِ البِطانَةِ الصالِحَةِ-: فَاتخِذ اولئِک خاصةً لِخَلَواتِک وحَفَلاتِک، ثُم لکن آثَرُهُم عِندَک أقوَلَهُم بِمُر الحَق لَک، وأقَلهُم مُساعَدَةً فیما یکونُ مِنک مِما کرِهَ اللهُ لِأَولِیائِهِ، واقِعاً ذلِک مِن هَواک حَیثُ وَقَعَ. وَالصَق بِأَهلِ الوَرَعِ وَالصدقِ، ثُم رُضهُم عَلی‌ ألا یطروک ولا یبجَحوک بِباطِلٍ لَم تَفعَلهُ؛ فَإِن کثرَةَ الإِطراءِ تُحدِثُ الزهوَ، وتُدنی مِنَ العِزةِ}} (نهج البلاغة، نامه ۵۳).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]، ص ۲۷۹-۲۸۲.</ref>
== جستارهای وابسته ==
{{مدخل امام علی}}
{{مدخل امام علی}}
== پرسش‌های وابسته ==


==منابع==
== منابع ==
* [[پرونده:13681148.jpg|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|'''گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین''']]
{{منابع}}
# [[پرونده:13681148.jpg|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین (کتاب)|'''گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین''']]
{{پایان منابع}}
 
== پانویس ==
{{پانویس}}


==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}
{{امام علی}}
{{امام علی}}


[[رده:مدخل]]
[[رده:سیاست‌های امام علی]]
[[رده:امام علی]]
[[رده:سیاست‌های فرهنگی امام علی]]
[[رده:مدخل گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]
[[رده:مدخل گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین]]
[[رده:اتمام لینک داخلی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۰

این مدخل زیرشاخهٔ بحث سیاست‌های امام علی است. مدخل مرتبط ندارد پرسش‌های مرتبط با این مدخل را ببینید

توسعه آموزش و پرورش‌

امام علی (ع): بر پیشواست که به مردمان تحت حکومتش، حدود اسلام و ایمان را بیاموزد[۱].

امام علی (ع)‌- از نامه وی به قُثَم بن عباس که کارگزار وی در مکه بود-: پس از حمد خدا؛ حج را برای مردم به پا دار و به آنان روزهای خداوند را یادآوری کن، و بامداد و شامگاه برایشان بنشین، به استفتاکنندگان فتوا ده، نادان را تعلیم کن، و با دانشمند، مذاکره نما[۲].

امام باقر (ع): هنگامی که علی (ع) نماز صبح به جا می‌آورد، در حال تعقیب نماز بود تا خورشید طلوع می‌کرد. هنگام طلوع خورشید، تهی‌دستان و مستمندان و دیگر قشرهای مردم، نزد او جمع می‌شدند و او به آنان، دین‌شناسی و قرآن می‌آموخت و در ساعتی خاص، از این جلسه برمی‌خاست[۳].[۴]

بازداشتن از برهم زدن سنت‌های پسندیده‌

امام علی (ع)‌- در سفارش‌نامه‌اش به مالک اشتر-: و آیین پسندیده‌ای را بر هم مزن که بزرگان این امت، بدان رفتار نموده‌اند و بدان وسیله، الفت و پیوستگی به هم آمده است و شهروندان، بر آن پایه، سازش کرده‌اند؛ و آیینی را مَنِه که به چیزی از سنت‌های نیک گذشته، زیان رسانَد، تا پاداش، از آنِ سنت‌گذار باشد و گناهش بر تو مانَد که آن را شکسته‌ای... و بر تو واجب است به خاطر داشته باشی که آنچه بر پیشینیان گذشته، از حکومتی عادلانه است، یا سنتی نیکو، یا اثری که از پیامبر ما به جا مانده، یا از واجبی که در کتاب خداست[۵].[۶]

ستیز با سنت‌های ناپسند

امام علی (ع): بدان که برترینِ بندگان خداوند نزد او، پیشوای عادل است که راه یابد و راهنمایی کند تا سنت‌های شناخته شده را بر پا دارد و بدعت‌های ناشناخته را بمیراند. به درستی که سنت‌ها پرتوافشانی هستند که نشانه‌هایی دارند و بدعت‌ها نیز پدیده‌ای آشکارند که نشانه‌هایی دارند[۷].[۸]

انتقاد نه ستایش‌

امام علی (ع)‌- در سفارش‌نامه‌اش به مالک اشتر، پس از بازگویی ویژگی‌های محرمان شایسته-: اینان را خاص خلوت‌ها و مجلس‌هایت کن. سپس آن کس را بر دیگران‌ بگزین که سخن تلخِ حق را به تو بیشتر بگوید و در آنچه خداوند از دوستانش‌نمی‌پسندد و به‌گونه‌ای‌از تو سر می‌زند، کم‌تر یاری‌ات دهد؛ و به پارسایان و راستگویان بپیوند و آنان را چنان بپرور که تو را فراوان نستایند، و با ستودن کار بیهوده‌ای که نکرده‌ای، خاطرت را شاد ننمایند که ستودنِ فراوان، خودپسندی آرَد و به خودخواهی وا دارد[۹].[۱۰]

جستارهای وابسته

  1. آخرین خطبه امام علی
  2. شهادت آرزوی امام علی
  3. پدر امام علی
  4. از ذو قار تا بصره‌
  5. ازدواج امام علی
  6. امارت امام علی در حدیث
  7. امامت امام علی در حدیث
  8. انواع دانش‌های امام علی
  9. انگیزه‌های دشمنی با امام علی
  10. ایثار امام علی در شب هجرت
  11. بازگشت خورشید برای امام علی
  12. اقدامات امام علی در جنگ بدر
  13. بیعت با امام علی
  14. اقدامات امام علی در جنگ تبوک
  15. ترور امام علی
  16. توطئه برای ترور امام علی
  17. جایگاه علمی امام علی
  18. اقدامات امام علی در جنگ احد
  19. اقدامات امام علی در جنگ بنی قریظه
  20. اقدامات امام علی در جنگ بنی نضیر
  21. اقدامات امام علی در جنگ حنین
  22. خبر دادن پیامبر از شهادت علی
  23. خلافت امام علی در حدیث
  24. اقدامات امام علی در جنگ خندق
  25. اقدامات امام علی در جنگ خیبر
  26. داوری‌های امام علی
  27. دشمنان امام علی
  28. دعاهای پیامبر خاتم برای امام علی
  29. دلایل تنهایی امام علی
  30. حب امام علی
  31. رویارویی امام علی با ناکثین
  32. زیان‌های دشمنی با امام علی
  33. سیاست‌های اجتماعی امام علی
  34. سیاست‌های اداری امام علی
  35. سیاست‌های اقتصادی امام علی
  36. سیاست‌های امنیتی امام علی
  37. سیاست‌های جنگی امام علی
  38. سیاست‌های حکومتی امام علی
  39. سیاست‌های فرهنگی امام علی
  40. سیاست‌های قضایی امام علی
  41. سیمای امام علی
  42. شکست بت‌ها توسط امام علی
  43. شکایت امام علی از نافرمانی یارانش
  44. عصمت امام علی در حدیث
  45. علم امام علی در حدیث
  46. امام علی از زبان اهل بیت
  47. امام علی از زبان دشمنانش
  48. امام علی از زبان قرآن
  49. امام علی از زبان همسران پیامبر
  50. امام علی از زبان پیامبر
  51. امام علی از زبان یارانش
  52. امام علی از زبان یاران پیامبر
  53. امام علی از زبان خودش
  54. غلو در دوست داشتن امام علی
  55. اقدامات امام علی در ماجرای فتح مکه
  56. فرزندان امام علی
  57. لقب‌های امام علی
  58. مأموریت امام علی
  59. محبوبیت امام علی
  60. محدودیت‌های امام علی در انتخاب کارگزاران
  61. هشدار امام علی به یارانش درباره نافرمانی
  62. نافرمانی سپاه امام علی
  63. نام‌های امام علی
  64. نسب امام علی
  65. نیرنگ‌های دشمنان امام علی
  66. هدایت امام علی در حدیث
  67. وراثت امام علی در حدیث
  68. وصایت امام علی در حدیث
  69. ولادت امام علی
  70. ولایت امام علی در حدیث
  71. ویژگی‌های اخلاقی امام علی
  72. ویژگی‌های اعتقادی امام علی
  73. ویژگی‌های امام علی
  74. ویژگی‌های جنگی امام علی
  75. ویژگی‌های دشمنان امام علی
  76. ویژگی‌های دوستداران امام علی
  77. ویژگی‌های سیاسی امام علی
  78. ویژگی‌های عملی امام علی
  79. پذیرفته شدن دعاهای امام علی
  80. پرورش امام علی
  81. پس از شهادت امام علی
  82. پیشگویی امام علی
  83. کارگزاران امام علی
  84. کنیه‌های امام علی
  85. کین‌ورزی به امام علی
  86. یاران امام علی
  87. یاری خواستن امام علی از کوفیان‌
  88. یوم‌الدار

منابع

  1. محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین

پانویس

  1. ↑ «الإمام علی (ع): عَلَی الإِمامِ أن یعَلمَ أهلَ وِلایتِهِ حُدودَ الإِسلامِ والإِیمانِ» (غرر الحکم، ح ۶۱۹۹).
  2. ↑ «عنه (ع)- مِن کتابٍ لَهُ (ع) إلی‌ قُثَمِ بنِ العَباسِ، وهوَ عامِلُهُ عَلی‌ مَکةَ-: أما بَعدُ، فَأَقِم لِلناسِ الحَج، وذَکرهُم بِأَیامِ اللهِ، وَاجلِس لَهُمُ العَصرَینِ، فَأَفتِ المُستَفِتی، وعَلمِ الجاهِلَ، وذاکرِ العالِمَ» (نهج البلاغة، نامه ۶۷).
  3. ↑ «الإمام الباقر (ع): کانَ عَلِی (ع) إذا صَلی الفَجرَ لَم یزَل مُعَقباً إلی‌ أن تَطلُعَ الشمسُ، فَإِذا طَلَعَتِ اجتَمَعَ إلَیهِ الفُقَراءُ وَالمَساکینُ وغَیرُهُم مِنَ الناسِ، فَیعَلمُهُمُ الفِقهَ وَالقُرآنَ، وکانَ لَهُ وَقتٌ یقومُ فیهِ مِن مَجلِسِهِ ذلِک» (شرح نهج البلاغة، ج ۴، ص ۱۰۹).
  4. ↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین، ص ۲۷۹-۲۸۲.
  5. ↑ «الإمام علی (ع)- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ-: لا تَنقُض سُنةً صالِحَةً عَمِلَ بِها صُدورُ هذِهِ الامةِ، وَاجتَمَعَت بِهَا الالفَةُ، وصَلَحَت عَلَیهَا الرعِیةُ، ولا تُحدِثَن سُنةً تَضُر بِشَی‌ءٍ مِن ماضی تِلک السنَنِ؛ فَیکونَ الأَجرُ لِمَن سَنها، وَالوِزرُ عَلَیک بِما نَقَضتَ مِنها... وَالواجِبُ عَلَیک أن تَتَذَکرَ مامَضی‌ لِمَن تَقَدمَک مِن حُکومَةٍ عادِلَةٍ، أو سُنةٍ فاضِلَةٍ، أو أثَرٍ عَن نَبِینا (ص)، أو فَریضَةٍ فی کتابِ اللهِ» (نهج البلاغة، نامه ۵۳).
  6. ↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین، ص ۲۷۹-۲۸۲.
  7. ↑ «عنه (ع): اعلَم أن أفضَلَ عِبادِ اللهِ عِندَ اللهِ إمامٌ عادِلٌ، هُدِی وهَدی‌، فَأَقامَ سُنةً مَعلومَةً، وأماتَ بِدعَةً مَجهولَةً، وإن السنَنَ لَنَیرَةٌ لَها أعلَامٌ، وإن البِدَعَ لَظاهِرَةٌ لَها أعلامٌ» (نهج البلاغة، خطبه ۱۶۴).
  8. ↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین، ص ۲۷۹-۲۸۲.
  9. ↑ «الإمام علی (ع)- فی عَهدِهِ إلی‌ مالِک الأَشتَرِ بَعدَ ذِکرِ خَصائِصِ البِطانَةِ الصالِحَةِ-: فَاتخِذ اولئِک خاصةً لِخَلَواتِک وحَفَلاتِک، ثُم لکن آثَرُهُم عِندَک أقوَلَهُم بِمُر الحَق لَک، وأقَلهُم مُساعَدَةً فیما یکونُ مِنک مِما کرِهَ اللهُ لِأَولِیائِهِ، واقِعاً ذلِک مِن هَواک حَیثُ وَقَعَ. وَالصَق بِأَهلِ الوَرَعِ وَالصدقِ، ثُم رُضهُم عَلی‌ ألا یطروک ولا یبجَحوک بِباطِلٍ لَم تَفعَلهُ؛ فَإِن کثرَةَ الإِطراءِ تُحدِثُ الزهوَ، وتُدنی مِنَ العِزةِ» (نهج البلاغة، نامه ۵۳).
  10. ↑ محمدی ری‌شهری، محمد، گزیده دانشنامه امیرالمؤمنین، ص ۲۷۹-۲۸۲.
برگرفته از «https://fa.imamatpedia.com/w/index.php?title=سیاست‌های_فرهنگی_امام_علی&oldid=1235609»