تقوا در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

تقوا در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۰

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۸ اکتبر ۲۰۲۲

جز

جایگزینی متن - 'جست و جوی' به 'جستجوی'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۴٬۸۹۸

ویرایش

@@ خط ۳۳۵: / خط ۳۳۵: @@
 # و کسانی هم هستند که [[ایمان]] آورده و دل‌هایشان با یاد و ذکر [[خدای متعال]] مطمئن می‌شود: {{متن قرآن|الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«همان کسانی که ایمان آورده‌اند و دل‌های ایشان با یاد خداوند آرام می‌گیرد؛ آگاه باشید! با یاد خداوند دل‌ها آرام می‌یابد» سوره رعد، آیه ۲۸.</ref>.
 # و البته، [[مؤمنین]] کسانی هستند که چون یاد و ذکر [[خدای سبحان]] شود، دل‌هایشان بیمناک گردد، و چون [[آیات الهی]] بر آنان تلاوت شود، بر ایمانشان افزوده گردد، و بر پروردگارشان [[توکل]] کنند: {{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ}}<ref>«مؤمنان، تنها آن کسانند که چون یاد خداوند پیش آید دل‌هاشان بیمناک می‌شود و چون آیات او را بر آنان بخوانند بر ایمانشان می‌افزاید و بر پروردگارشان توکّل می‌کنند» سوره انفال، آیه ۲.</ref>. لذا کسانی که لحن و صدای خود را نزد [[پیامبر]] {{صل}} فرو می‌نشانند، [[خدای تعالی]] [[میزان]] [[شایستگی]] آنان را برای [[حقیقت]] و [[روح]] تقوا، بر محک [[آزمایش]] قرار داده است.
-* هم‌چنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَتَنَاجَوْا بِالْبِرِّ وَالتَّقْوَى}}، [[امر]] به [[نجوا]] در: {{متن قرآن|الْبِرِّ وَالتَّقْوَى}} نمود، و فی قوله: {{متن قرآن|إِنَّمَا النَّجْوَى مِنَ الشَّيْطَانِ لِيَحْزُنَ الَّذِينَ آمَنُوا}}<ref>«رازگویی، تنها کار شیطان است تا مؤمنان را اندوهگین کند» سوره مجادله، آیه ۱۰.</ref>، نجوا نمودن را فعل [[شیطان]]، و [[هدف]] آن را، [[اندوهگین]] ساختن [[مؤمنین]] ذکر کرده است. به [[راستی]] [[تفسیر]] {{متن قرآن|الْبِرِّ وَالتَّقْوَى}} در قوله: {{متن قرآن|وَتَنَاجَوْا بِالْبِرِّ وَالتَّقْوَى}} چیست که در این [[آیه]] امر به نجوای آن شده و در آیه بعد از آن، نجوا را از فعل شیطان، و هدفش را محزون ساختن مؤمنین بیان فرموده؟ تفسیر {{متن قرآن|الْبِرِّ وَالتَّقْوَى}} را [[قرآن کریم]] در آیه ۱۱۴ [[سوره نساء]] فی قوله: {{متن قرآن|لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ}}<ref>«در بسیاری از گفت‌وگوهای زیرگوشی آنان خیری نیست مگر کسی به صدقه یا نکوکاری یا اصلاحی میان مردم فرمان دهد و هر کس در جست و جوی خشنودی خداوند چنین کند به زودی بدو پاداشی سترگ خواهیم داد» سوره نساء، آیه ۱۱۴.</ref>، بیان فرمود: یعنی هیچ خیری در بسیاری از نجواهای آنان نیست، مگر در نجوای کسی که امر به [[صدقه دادن]] نماید، یا امر به هر کاری که [[پسندیده]] بودن آن از لحاظ [[شرع]] شناخته شده است، بنماید، یا امر به [[اصلاح بین مردم]] کند.
+* هم‌چنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَتَنَاجَوْا بِالْبِرِّ وَالتَّقْوَى}}، [[امر]] به [[نجوا]] در: {{متن قرآن|الْبِرِّ وَالتَّقْوَى}} نمود، و فی قوله: {{متن قرآن|إِنَّمَا النَّجْوَى مِنَ الشَّيْطَانِ لِيَحْزُنَ الَّذِينَ آمَنُوا}}<ref>«رازگویی، تنها کار شیطان است تا مؤمنان را اندوهگین کند» سوره مجادله، آیه ۱۰.</ref>، نجوا نمودن را فعل [[شیطان]]، و [[هدف]] آن را، [[اندوهگین]] ساختن [[مؤمنین]] ذکر کرده است. به [[راستی]] [[تفسیر]] {{متن قرآن|الْبِرِّ وَالتَّقْوَى}} در قوله: {{متن قرآن|وَتَنَاجَوْا بِالْبِرِّ وَالتَّقْوَى}} چیست که در این [[آیه]] امر به نجوای آن شده و در آیه بعد از آن، نجوا را از فعل شیطان، و هدفش را محزون ساختن مؤمنین بیان فرموده؟ تفسیر {{متن قرآن|الْبِرِّ وَالتَّقْوَى}} را [[قرآن کریم]] در آیه ۱۱۴ [[سوره نساء]] فی قوله: {{متن قرآن|لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ}}<ref>«در بسیاری از گفت‌وگوهای زیرگوشی آنان خیری نیست مگر کسی به صدقه یا نکوکاری یا اصلاحی میان مردم فرمان دهد و هر کس در جستجوی خشنودی خداوند چنین کند به زودی بدو پاداشی سترگ خواهیم داد» سوره نساء، آیه ۱۱۴.</ref>، بیان فرمود: یعنی هیچ خیری در بسیاری از نجواهای آنان نیست، مگر در نجوای کسی که امر به [[صدقه دادن]] نماید، یا امر به هر کاری که [[پسندیده]] بودن آن از لحاظ [[شرع]] شناخته شده است، بنماید، یا امر به [[اصلاح بین مردم]] کند.
 # در آیه [[نساء]] نفرمود: {{عربی|لا خیر فی نجویهم}}، بلکه فرمود: {{متن قرآن|لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ}}. کنایه از این که در اندکی از نجواهای شما، [[خیر]] هست، و آن اندک از نجواها، همان استثنایی است که بعد از: {{متن قرآن|لَا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْوَاهُمْ}}، آمده است، قوله: {{متن قرآن|إِلَّا مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلَاحٍ بَيْنَ النَّاسِ}}.
 # [[تفسیر]] {{متن قرآن|الْبِرِّ}} فی قوله: {{متن قرآن|وَتَنَاجَوْا بِالْبِرِّ وَالتَّقْوَى}}، در [[آیه]] نساء و بعد از استثنا به الا؛ یعنی قوله: {{متن قرآن|مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ}} می‌باشد؛ یعنی کسی که به [[صدقه]] امر کند، یا به هر کاری که [[پسندیده]] بودن آن از لحاظ [[شرع]] شناخته شده است، [[امر]] بنماید. لذا فی قوله: {{متن قرآن|وَتَنَاجَوْا بِالْبِرِّ وَالتَّقْوَى}}، به نجوایی که امر نمودن به صدقه باشد، یا امر نمودن به کاری باشد که پسندیده بودن آن از لحاظ شرع شناخته شده، امر شده است.