بنی زریق بن عامر

این مدخل زیرشاخهٔ بحث اوس است. مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد

نسب قوم

بنی زریق از جمله قبایل قحطانی و از فروع و شاخه‌های قبیله خزرج هستند که نسب از زریق بن عامر بن زریق بن عبد حارثة بن مالک بن غضب بن جشم بن خزرج می‌برند. از مادر او در منابع با نام ماویه بنت ثعلبه یاد شده است. زریق از همسر خود مره بنت مالک بن اوس، فرزندانی به اسامی عامر و عوف داشت که طایفه بنی زریق بن عامر بر پایه آنها و فرزندانشان شکل گرفت. از فروع و شاخه‌های متعددی که از این طایفه منشعب گردیده می‌توان از بنی مخلد بن عامر بن زریق، بنی خالد بن عامر بن زریق، بنی خلدة بن عامر بن زریق، بنی عجلان بن عمرو بن عامر بن زریق و بنی عمرو بن عامر بن زریق یاد کرد.

لازم به ذکر است که برخی منابع از شاخه بالاتر این طایفه به عنوان بنی زریق یاد کرده، نسب این قوم را به زریق بن عبدحارثة بن مالک بن غضب بن جشم بن خزرج بن حارثه رسانده‌اند. بر این اساس، بنی زریق طیف وسیع‌تری از طوایف قبیله خزرج را شامل خواهد شد و علاوه بر طایفه بنی زریق بن عامر، طایفه بنی بیاضة بن عامر بن زریق –عموزادگان بنی زریق بن عامر- را نیز در بر می‌گیرد. برخی منابع، علاوه بر این طایفه انصاری، از طایفه همنام دیگری در قبیله «طی» موسوم به «بنی زریق بن عوف بن ثعلبه» نام برده‌اند که عدم خلط مباحث آنها، دقت مضاعف محققان محترم را می‌طلبد.

مساکن و منازل بنی زریق

این قوم نیز، به مانند دیگر اقوام انصاری خود، در مدینه ساکن بودند. آنان نخست در محله بنی‌بیاضه در کنار عموزادگان خود –بنی بیاضة بن عامر- زندگی می‌کردند. در این محله، که در سمت شامی محله بنی سالم بن عوف قرار داشت، علاوه بر بنی بیاضه و بنی زریق، خویشاوندان دیگری از ایشان از تبار بنی غضب بن جشم بن خزرج همچون طوایف: بنی حبیب بن عبدحارثه بن مالک بن غضب، بنی عذاره (یا همان: بنی کعب بن مالک بن غضب)، بنی اللین (اللیل) (با نام دیگر: بنی عامر بن مالک بن غضب) و بنی أجدع (یا همان: بنی‌معاویة بن مالک بن غضب) نیز، در این محله سکونت داشتند؛ اما عِدّه و عُدّه در این محله از آن بنی بیاضه و بنی زریق بود؛ به همین دلیل، سایر طوایف در خوف و تردید زندگی می‌کردند. امر بدین منوال بود تا این که زریق بن عامر –سر شاخه این طایفه- درگذشت. او در زمان مرگ، پسرانش را به قبول سرپرستی عمویش -حبیب بن عبد حارثه- وصیت کرد. پس از مرگ زریق، حبیب بر فرزندان زریق سخت می‌گرفت و آنها را مأمور می‌کرد که با دست خودشان مزارع را آبیاری کنند. این سختگیری، دشمنی فرزندان زریق را بر انگیخت؛ از این‌رو، بر او حمله بردند و وی را به قتل رساندند. در پی این اقدام، بنی حبیب با بنی بیاضه علیه بنی زریق هم‌پیمان شدند و چون بنی زریق از این اتحاد و فزونی نفرات رقیب با خبر شدند، بر خود خائف شدند و تصمیم به ترک محله بنی بیاضه گرفتند. پس همگی آنان -جز خاندان بنی عمرو بن عامر بن زریق- این محله را ترک کردند و در منزل معروف خود در جنوب مصلی و نرسیده به دیوار مدینه -که اکنون آثار آن موجود است- در مکانی به نام «ذروان» و مناطق مجاور آن، ساکن شدند. این منطقه در سمت غربی منازل بنی مازن و سمت شمالی بنی‌بیاضه قرار داشت. به نظر می‌رسد این مکان، همان قریه «معروف بنی زریق» یا «سکه ابن زریق» باشد که در برخی منابع به نام آن اشاره شده است. این روستا به گفته «مرجانی» (متوفی بعد از ۷۷۰ هجری) «[در سمت قبله،] قبل از دیوار مدینه و نرسیده به مصلی قرار داشت». وی سپس به موقعیت این روستا در دوران خود (قرن هشتم هجری) پرداخته، می‌افزاید: «بخشی از قریه بنی زریق، امروزه در این سوی دیوار شهر، جایی که معروف به «ذروان» یا «ذی‌اروان (یا ذیحال)» است، واقع شده است». وی همچنین به نقل از شیخ ابوالفتح می‌نویسد: ««ذی‌اروان»، اسم محله بنی زریق است و در آنجا چاهی قرار دارد که «چاه ذی أروان» خوانده می‌شود». زریقی‌ها در این منطقه، قلعه‌هایی برای خود بنا نمودند که از جمله آنها می‌توان به دژی در گوشه دار کبیر بن صلت در مصلی و قلعه‌ای به نام «الریان» در نزدیکی سقیفه آل سراقه که به آن «انبار ریان» می‌گفتند، اشاره کرد. اما –همان‌گونه که گفته شد،-بنی عمرو بن عامر بن زریق همچنان نزد بنی بیاضه ماندند. آنها در قلعه‌ای در قسمت شامی سرزمین فراس بن میسره، در پایین‌ترین قسمت منزل بنی بیاضه، در حاشیه شوره‌زار، مسکن داشتند. سکونت آنها در این منطقه همچنان ادامه داشت تا اینکه رافع بن مالک و پسرش، پیش از ظهور اسلام از آنجا نقل مکان کردند و در لبه شوره‌زار، حد فاصل بین «اساس» تا حاشیه شوره‌زار، تا منزلی که اسحاق بن عبید بن رفاعه در آن زندگی می‌کرد، ساکن شدند. پس از این اتفاق، بقیه بنی عمرو بن عامر نیز به این منطقه کوچ کردند و با خریداری بخشی از منازل و مزارع بنی عوف بن زریق در این سرزمین ساکن شدند. بنی عوف بن زریق هم پس از فروش املاک خود، پیش از ظهور اسلام از منطقه کوچیدند و به شام ​​رفتند.

پس از خروج بنی زریق از محله بنی بیاضه، بنی‌بیاضه و بنی‌حبیب که در سر سودای انتقام داشتند، مدتی از جنگ با بنی‌زُریق خودداری کردند. در این مدت، فرستادگانی بین آنها رد و بدل شد. بنی‌زُریق خواستار صلح و پرداخت خون‌بها شدند و به بنی‌حبیب پیشنهاد دادند که در ازای خون بها، بخشی از سرزمین‌های جدیدشان را به ایشان واگذار کنند. با پذیرش این پیشنهاد از سوی بنی حبیب، جنگ متوقف شد. از آن پس، منطقه مذکور که بنی زریق بابت دیه به بنی حبیب و بنی بیاضه واگذار کرده بودند، «زقاق الدیه: کوچه خون‌بها» نامیده شد. پس از واگذاری این منطقه، یکی از طوایف بنی‌بیاضه موسوم به بنی‌مالک بن زید بن حبیب بن عبد حارثه، به این منطقه نقل مکان کردند و در آن سکنی گزیدند. بنی معلی بن لوذان –از خاندان‌های بنی مالک بن زید- در این مکان، قلعه‌ای برای خود بنا نهادند و در میان بنی زریق ماندگار شدند. اما طولی نکشید که یکی از افراد طایفه بنی زریق به نام حصن بن خالد زرقی به‌دست عبید بن معلی کشته شد. بنی زریق به انتقام برخاسته، قصد هلاک او را کردند اما با تغییر تصمیم خود، به بنی معلی پیشنهاد دادند که بنی زریق از اموال خود دیه حصن بن خالد را پرداخت خواهند کرد به شرطی که بنی معلی از اتحاد با بنی بیاضه دست بشویند و با بنی زریق متحد شوند. آنان نیز پذیرفتند و بدین ترتیب، بنی معلی بن لوذان و بنی زریق هم‌پیمان شدند. از دیگر قلاع بنی زریق در مدینه می‌توان به نام قلعه المسیر اشاره کرد. برخی منابع در خلال غزوه خندق از این قلعه سخن به میان آورده‌اند. از مواطن شناخته شده اسلامی این طایفه علاوه بر مدینه می‌توان از کوفه، بصره، بغداد و نیز مصر و برقه اندلس یاد کرد. از ویژگی‌های سرزمینی بلاد بنی زریق، مسجد بنی زریق است. این مسجد از مساجد مشهور صدر اسلام و به نقلی نخستین مسجد مدینه بود که پیش از هجرت پیامبر(ص) در آن قرآن قرائت شده است. نقل است که پیامبر(ص) در این مسجد وضو گرفت و با آنکه از اعتدال قبله‌اش در شگفت شدند، اما در آن نماز اقامه نکردند.

بنی زریق و ایام جاهلی

از بنی زریق و حضور در وقایع و حوادث این قوم در دوران جاهلی اطلاعی چندانی در دست نیست. هر چند سمهودی (م. ۹۱۱ هجری) در معرفی قبایل اوس و خزرج، طوایف بنی بیاضه، بنی زریق و بنی ظفر را به کندترین، در فرار و پرسرعت‌ترین، در حمله ستوده و آورده است که اوس و خزرج هرگز در مکانی با هم روبرو نمی‌شدند، مگر اینکه این قبایل بر سایر طوایف اوس و خزرج برتری آشکاری داشتند، لیکن از بنی زریق و افرادش در وقایع و رخدادهای جاهلی از جمله جنگ‌های آنان، جز مشارکت در تنش‌ها و زد و خوردهای مختصر درون قبیلگی با بنی حبیب بن عبدحارثه و پسر عموهای بنی بیاضه‌ای‌شان در جریان قتل حبیب بن عبدحارثه، -که در بند گذشته بدان پرداخته شد،- و نیز خبر حضور سعد بن قیس بن عامر بن خالد -برادر عباد بن قیس صحابی- در یوم بُعاث و کشته شدن او در این جنگ، اطلاعی به‌دست نیامده است. به نظر می‌رسد که آنان نیز در کنار سایر اقوام و خویشان اوسی و خزرجی خود، پیش از بعثت بت می‌پرستیدند. با این حال، مراودات بسیار آنان با یهودیان مدینه موجب شده بود که برخی از ایشان به آیین یهود در آیند که از جمله ایشان می‌توان به نام لبید بن اعصم یهودی -بنا بر نقل برخی اقوال- اشاره کرد.

بنی زریق و پیامبر اکرم(ص)

بنی زریق و پذیرش اسلام

مردم بنی زریق از پیشتازان قبیله اوس در اسلام بودند چندان که در منابع مختلف، نام برخی از ایشان در شمار نخستین یا یکی از نخستین مسلمانان مدینه به ثبت رسیده است. در این که نخستین فرد مسلمان بنی زریق و انصار چه کسی بوده است، اختلاف است. برخی شخص معینی را معرفی کرده‌اند. بعضی هم دو نفر، و برخی هم شش نفر که یکی از آنها بنا بر نقلی از بنی زریق بودند، را به عنوان نخستین مسلمانان مدینه، معرفی کرده‌اند. برخی اسعد بن زراره و ذکوان بن قیس زرقی را نخستین مشرف‌شدگان به آیین مبین اسلام گفته‌اند. این دو برای جلب حمایت عتبة بن ربیعه جهت یاری رساندن به ایشان در مقابله با قبیله اوس به مکه آمده بودند؛ اما با پاسخ او که «در حال حاضر آنان گرفتار محمد(ص) شده‌ایم» روبرو شدند. بدنبال این اتفاق، اسعد و ذکوان نزد رسول خدا(ص) رفتند و مسلمان شدند. برخی هم رافع بن مالک زرقی و معاذ بن عفراء را نخستین افراد انصاری دانستند که آیین مسلمانی پذیرفتند. این دو که برای انجام عمره به مکه رفته بودند، نزد رسول خدا(ص) شرفیاب شدند و به دعوت ایشان، اسلام پذیرفتند. آنان بعد از مسلمانی به دیار خود رفتند و در نشر اسلام و آموزه‌های قرآنی تلاش نمودند. به همین دلیل گفته شده است که «مسجد بنی‌زریق» اولین مسجد در مدینه است که در آن قرآن تلاوت شده است. برخی هم، نخستین مسلمانان مدینه را جمعی شش نفره یا هشت نفره از خزرج گفته‌اند که در موسم حج با رسول خدا(ص) دیدار و سپس اسلام آوردند. این گروه، به تبعیت از واقدی (م. ۲۰۸ هجری) بر این نکته تأکید دارند که تا پیش از آن، کسی از آنها در مدینه مسلمان نشده بود. به گزارش ابن اسحاق (م. ۱۵۰ هجری)، زمانی که رسول خدا(ص) به دعوت قبایل در موسم حج مشغول بود، در «عقبه» به گروهی از خزرجیان که رافع بن مالک زرقی از جمله ایشان بودند، برخورد کردند. آن حضرت، از آنان خواست نزد او بنشینند تا با آنان سخن بگوید، آنان پذیرفتند. پیغمبر(ص) اساس دعوت اسلام را بر ایشان عرضه کرد و آیاتی از قرآن را برایشان تلاوت فرمود. آنها که پیش از آن، خبر ظهور پیامبر(ص) را از یهودیان شنیده بودند، وی را همو دانسته و دعوتش را پذیرفتند. آنها گفتند: که ما قوم خود را در حالی ترک کرده‌ایم که بدترین عداوت و شرارت میان آنان وجود دارد و اظهار امیدواری کردند که با پذیرش دعوت رسول خدا(ص) با یکدیگر متحد شوند. ایشان به مدینه بازگشتند و جریان دیدار خود را با قوم خود باز گفتند و آنان را به دین اسلام دعوت کردند. خبر پیامبر(ص) و آیین او در مدینه منتشر شد و خبر آن در تمام خانه‌های مدینه پیچید.

سال بعد دوازده تن از انصار مدینه –که برخی چهره‌های زریقی از جمله رافع بن مالک و ذکوان از بنی زریق از جمله ایشان بودند- به منظور تکمیل بیعت سال گذشته خود به مکه رهسپار شدند و پس از دیدار با رسول خدا(ص) با ایشان بیعت کردند. این بیعت که به بیعت عقبه اولی معروف شد نظیر بیعت پیامبر(ص) با زنان بود.؛ چراکه تا آن روز، حضرت مأمور به جنگ با کفار و مشرکین نشده بود از این‌رو در این بیعت، جنگ و جهاد قید نشده بود. آنان در این بیعت با رسول خدا(ص) عهد بستند که به خدا شرک نورزند، دزدی نکنند مرتکب زنا نشوند فرزندانشان را نکشند بهتان و افترا نزنند و در کارهای نیک نافرمانی رسول خدا(ص) را نکنند. پس از این پیمان، در زمان بازگشت انصار به مدینه، پیغمبر(ص)، مصعب بن عمیر را همراه ایشان به مدینه فرستاد تا قرآن را تعلیم آنها کند و دستورات اسلام را به ایشان بیاموزد.

در موسم سال بعد -سال سیزدهم بعثت- نیز تعداد دیگری از اهالی یثرب، در «عقبه» با رسول خدا(ص) دیدار کردند. این پیمان که به عقبه دوم در تاریخ شهرت یافته است، با حضور هفتاد و سه تن از مردم تیره‌های مختلف دو قبیله اوس و خزرج -از جمله چهار تن از افراد طایفه بنی زریق: رافع بن مالک بن عجلان، ذکوان بن عبد قیس بن خلده، عباد بن قیس بن عامر بن خلده و حارث بن قیس بن خلده تشکیل گردید، دوازده تن به عنوان نقیب رسول خدا(ص) در مدینه معرفی شدند که رافع بن مالک بن عجلان یکی از آنان بود. این جمع از مردم یثرب، با پیامبر(ص) پیمان بستند که: در راحتی و سختی از پیامبر(ص) اطاعت کنند؛ در زمان تنگدستی و ثروت انفاق کنند؛ امر به معروف و نهی از منکر کنند؛ حق بگویند و از سرزنش دیگران نهراسند؛ به هنگام هجرت رسول خدا(ص) به یثرب از وی همچون دفاع از خود، زنان و فرزندانشان پشتیبانی و دفاع نمایند که در این صورت پاداش آنان بهشت می‌باشد. همچنین، مسلمانان یثرب یادآور شدند که بواسطه بیعت، پیمان‌هایشان با یهود را قطع خواهند کرد به شرطی که پیامبر(ص) پس از پیروزی، آنها را رها نکند و به سوی قوم خود باز نگردد. این بیعت را به سبب تعهد یثربیان بر دفاع از پیامبر(ص) «بیعة الحرب» گفته‌اند. نیز به سبب وقوع این پیمان در مکان عقبه آخر، آن را «عقبة الآخره» و شرکت‌کنندگان در آن را «عقبیون» گفته‌اند. علاوه بر افراد یاد شده، برخی منابع از رفاعة بن رافع و ابوعباده سعد بن عثمان بن خلده در شمار دیگر حاضران زریقی این پیمان نام برده‌اند.

با دقت و بررسی می‏توان گفت که اسلام در طی چند مرحله وارد مدینه –از جمله طایفه بنی زریق- شده است: ابتدا، اسعد بن زراره و ذکوان بن عبدالقیس یا به نقلی رافع بن مالک بن عجلان به صورت انفرادی مسلمان شدند و سپس گروهی پنج، شش یا هفت نفره از مردم خزرج اسلام پذیرفته‏اند؛ و این آغازی بر پذیرش دسته‌جمعی و گروهی اسلام در مدینه و طوایف ساکن در آن -از جمله بنی زریق- بود. هر چند، واقدی بر این باور است که قبل از این گروه شش نفره کسی از مردم یثرب مسلمان نشده است‏. آنچه واقدی بر آن اصرار دارد این است که نخست در سال یازدهم بعثت گروه شش نفری نزد رسول‏خدا(ص) در مکه اسلام آوردند. در پی مسلمان شدن این گروه و بازگشت آنان به مدینه، انتشار اسلام در میان مردم یثرب آغاز شد، به طوری که اسلام به درون طوایف مختلف اوس و خزرج نفوذ کرد و هیچ خانه‏ای نبود که در آن سخن از رسول‏خدا(ص) در میان نباشد. از نکات قابل توجه که برخی منابع صحابه‌نگاری بدان پرداخته شده است، ذکر نام سفیان انصاری و پسرانش جابر و جناده در شمار مهاجران به حبشه است. سفیان انصاری که به جهت هم‌پیمانی و ملازمت با معمر بن حبیب قریشی جمحی، نسب از او گرفته و با نام و نسب: «سفیان بن معمر بن حبیب» شهرت یافته است، از ساکنان مکه بود که در پی بعثت نبی خاتم(ص) اسلام پذیرفت و در کنار دو پسرش جابر و جناده همراه با دیگر مسلمانان به حبشه مهاجرت کرده بود. بر فرض صحت این گزارش، احتمالاً باید تاریخ پذیرش اسلام فردی در طایفه بنی زریق و انصار را پیش از آنچه در پیش گفتیم، دانست.

لازم به ذکر است که علاوه بر مردان، زنان این قوم هم در شمار پیشتازان اسلام در مدینه و از بیعت‌کنندگان با رسول خدا(ص) به شمار رفته‌اند که از جمله آنها می‌توان از اسامی: أمامة بنت عثمان بن خالدة بن مخلد خواهر ابوعباده سعد بن عثمان، ام رافع بنت عثمان بن خالدة بن مخلد -خواهر ابوعباده سعد بن عثمان-، ام الحکم فکیهه بنت مطلب بن خالدة بن مخلد، حبیبة بنت مسعود بن خالدة (خلده) بن عامر، بهیسه بنت عمرو بن خالدة بن عامر، ام قیس بنت حصن بن خالدة بن مخلد -خواهر قیس بن حصن-، ام سعد بنت قیس بن حصن بن خالده، حبة بنت عمرو بن حصن بن خالده، کبشه بنت فاکه بن قیس بن مخلد، لیلی بنت ربعی بن عامر بن خالده، سنبله بنت ماعص بن قیس بن خالده -خواهر معاذ و عائذ بن ماعص-، أنیسه بنت معاذ بن ماعص بن قیس، ام سعد بنت مسعود بن سعد بن قیس، ام ثابت بنت مسعود بن سعد بن قیس، ام سهل بنت مسعود بن سعد بن قیس و خوله بنت مالک بن بشر بن ثعلبه یاد کرد.

بنی زریق و تعامل با دولت نبوی(ص)

پس از هجرت رسول خدا(ص) به مدینه و در پی آن تشکیل دولت نبوی(ص)، بنی زریق در عرصه‌های مختلف آن، همیار و همگام پیامبر(ص) شدند که از جمله مهمترین این عرصه‌ها می‌توان به حضور فعال ایشان در میادین نظامی اشاره کرد. با گشوده شدن عرصه جهاد و برخورد قهرآمیز نظامی رسول خدا(ص) با یهودیان و کفار شبه‌جزیره، بنی زریق در کنار دیگر خویشان مدنی خود از قبایل اوس و خزرج، پای ثابت سپاه نبوی(ص) در تمامی غزوات و سرایای حضرت بودند و شهدایی را در جریان این جنگ‌ها و حوادث دوران نبوی(ص) -از جمله جنگ‌های بدر و احد- تقدیم اسلام کردند. بنی حارثی‌ها در جنگ بدر -نخستین جنگ بزرگ مسلمانان با مشرکان- حضوری گسترده داشتند؛ که این مشارکت قوی، خود، دلیلی دیگر بر اثبات پیشتازی این قوم در پذیرش اسلام است. واقدی (م. ۲۰۸ هجری) و ابن هشام (م. ۲۱۸ هجری) شمار شرکت‌کنندگان بنی زریق و طوایف آن در غزوه بدر را ۱۶ نفر عنوان کرده‌اند. هفت نفر از بنی مخلد بن عامر بن زریق: قیس بن محصن (حصن) بن خالد ابن مخلد، ابو خالد حارث بن قیس بن خالد بن مخلد، جبیر بن إیاس بن خالد بن مخلد، ابو عباده سعد بن عثمان بن خلدة ابن مخلد و برادرش عتبة بن عثمان بن خلدة بن مخلد، ذکوان بن عبد قیس ابن خلدة بن مخلد، مسعود بن خلدة بن عامر بن مخلد.

یک نفر از بنی خالد بن عامر بن زریق: عباد بن قیس بن عامر بن خالد. پنج نفر از بنی خلدة بن زریق: اسعد بن یزید بن فاکه بن زید بن خلده، فاکه بن بشر (بسر) بن فاکه بن زید بن خلده، معاذ بن ماعص بن قیس بن خلده و برادرش عائذ بن ماعص بن قیس بن خلده، مسعود بن سعد بن قیس بن خلده. و سه نفر از بنی عجلان بن عمرو بن عامر بن زریق: رفاعة بن رافع بن مالک بن عجلان و برادرش خلاد بن رافع بن مالک بن عجلان و عبید بن زید بن عامر بن عجلان. ابن حبان (م. ۳۵۴ هجری) هم با حذف چهار نفر از این افراد (قیس بن محصن (حصن)، عتبة بن عثمان بن خلده، ذکوان بن عبد قیس بن خلده و مسعود بن خلدة بن عامر) فهرست مشابهی را ارائه کرده است. اما به نظر می‌رسد که کامل‌ترین لیست از حاضران در جنگ بدر توسط ابن سید الناس (م. ۷۳۴ هجری) ارائه شده باشد. او در این فهرست، ۲۲ تن از زرقی‌ها و احلافشان را به شرح زیر در شمار شرکت‌کنندگان در غزوه بدر ذکر کرده است: ذکوان بن عبد قیس، سعد بن عثمان بن خلده و برادرش عقبه و پسر عموی این دو، قیس بن محصن بن خلده، حارث بن قیس، جبیر بن ایاس بن خلده، مسعود بن خلدة بن مخلد، عباد بن قیس، رافع بن مالک و پسرانش رفاعه، خلاد، عبید بن زید بن عامر بن عجلان، عجلان بن نعمان بن عامر، اسعد بن یزید ابن فاکه، فاکه بن بشر بن فاکه، معاذ و عائذ پسران ماعص بن قیس بن خلدة بن عامر، مسعود ابن سعد بن قیس بن خلده، و از احلافشان از بنی مالک برادر حارث رافع بن معلی بن لوذان و برادرش هلال بن معلی، رافع، راشد، هلال و ابو قیس فرزندان معلی. دیگر منابع نیز، به صورت جداگانه از افراد مذکور و اشخاص دیگر به عنوان مشارکت‌کنندگان زریقی این جنگ نام برده‌اند. این جنگ، شهادت برخی از افراد این قوم را در پی داشت که نام خلاد بن رافع بن مالک بن عجلان و رافع بن معلی از احلاف بنی زریق از جمله اسامی ذکر شده از شهدای این طایفه در این جنگ است.

جنگ احد نیز از دیگر غزوات بزرگ دوران نبی مکرم اسلام(ص) بود که جمع زیادی از بنی زریقی‌ها در آن مشارکت داشتند که از جمله ایشان می‌توان به اسامی بزرگانی چون: قیس بن محصن (حصن) بن خالد، جبیر بن ایاس بن خلده زرقی، رفاعة بن رافع بن مالک، عبید بن زید بن عامر، مسعود بن خلدة بن عامر، مسعود بن سعد بن قیس، معاذ بن ماعص بن قیس، سعد بن عثمان بن خلده و برادرش عقبة بن عثمان اشاره کرد. سعد بن عثمان و برادرش عقبه به همراه عثمان بن عفان از فراریان احد به شمار آمده‌اند؛ چندان که برخی منابع نزول آیه ۱۵۵ آل عمران را در شأن آنها و دیگر فراریان این جنگ دانسته‌اند.

پایان این جنگ هم، با شهادت بعضی از رزمندگان بنی زریق همراه بود. برخی منابع تعداد شهدای این قوم در احد را یک نفر گفته، از ذکوان بن عبدقیس به عنوان تنها شهید این قوم در این واقعه یاد کردند. برخی هم، این عدد را دو تن گفته‌اند. از جمله این منابع، ابن هشام (م. ۲۱۸ هجری) و خلیفة بن خیاط (م. ۲۴۰ هجری)‌اند که از ذکوان بن عبدقیس و عبید بن معلی بن لوذان به عنوان شهدای این طایفه در احد نام بردند. علاوه بر ذکوان بن عبدقیس و عبید بن معلی بن لوذان، اسامی انیس بن قتاده، ابوعباده سعد بن عثمان بن خلده و رافع بن مالک نیز از دیگر نام‌های ثبت‌شده در منابع از شهدای این قوم است.

علاوه بر بدر و احد، جنگ‌های بنی قریظه، خندق، غزوه غابه (ذی قرد)،خیبر و دیگر جنگ‌های دوران پیامبر(ص) و نیز وقایع بزرگی چون صلح حدیبیه و واقعه بئر معونه نیز شاهد حضور مردانی از بنی زریق بود. در ربیع الاول سال ششم هجرت در پی غارت شتران شیرده رسول خدا(ص) در منطقه «غابه» توسط عیینة بن حصن فزاری و گروهی از همراهانش از قبیله غطفان، که منجر به قتل نگهبان غفاری این شتران و اسارت همسرش شد، پیامبر(ص) یاران خود را جمع کردند و آماده پیکار با غطفانیان شدند. سپاه حضرت در ذی‌قرد، واقع در یک منزلی مدینه فراهم آمدند و پس از یک روز توقف، ضمن انجام نبردهایی مختصر با برخی متخاصمان، پس از پنج روز، موفق به بازپس‌گیری بخشی از اموال به سرقت رفته، شدند. معاذ بن ماعص و ابوعیاش زرقی از جمله زریقی‌های نقش‌آفرین در این پیکار بودند. آنها در این جنگ، دو تن از ۸ سوار سپاه پیامبر(ص) را تشکیل می‌دادند. نقل است که چون ابوعیاش سوارکار زبده‌ای نبود، حضرت از او خواست تا اسب خود «جلوه» را به سوارکار خبره‌تری بدهد. اما او توصیه رسول خدا(ص) را نپذیرفت و خود را برترین مردم در سوارکاری دانست و سپس پیش تاخت. اما چند متری فاصله نگرفته بود که از اسب به زمین افتاد. او بعد از این واقعه، اسب خود را به معاذ یا عائذ بن ماعص زرقی سپرد. بنی زریق در واقعه مهم دیگر همین سال (یعنی سال ششم هجری) -که برخی منابع از آن به عنوان «غزوه حدیبیه» یاد می‌کنند- نیز، حضوری مؤثر داشتند. نقل است که رسول خدا(ص) در سال ششم هجرت خواب دیدند که وارد مکه شده‌اند و مناسک حج انجام می‌دهند. در پی این خواب، حضرت آماده انجام حج شدند و به یاران خود فرمودند تا جهت انجام این کار آماده شوند. پیامبر(ص)، شترانی را برای قربانی تهیه دیدند و پیشاپیش آنها را به ذوالحلیفه فرستادند و سپس عباد بن بشر را فرا خواندند و او را به همراه بیست سوار از مهاجر و انصار که ابوعیاش زرقی یکی از آنان بود، به عنوان طلیعه سپاه گسیل داشتند.

واقعه بئر معونه هم، دیگر رخداد مهم دوران نبوی(ص) بود که برخی منابع، از مشارکت افرادی از بنی زریق در آن خبر داده‌اند. در واقعه بئر معونه -که به سال چهارم هجری اتفاق افتاده بود- ابوبراء بن مالک، -رئیس قبیله بنی‌عامر،- همراه با هدایایی نزد پیامبر(ص) در مدینه رفت. رسول خدا(ص) پذیرش هدایا را به اسلام آوردن ابوبَراء مشروط کرد، اما وی، بدون رد یا قبول اسلام از ایشان خواست چند تن از مسلمانان را با هدف گسترش اسلام نزد قبیله بنی‌عامر در نجد بفرستد. وی چون ابراز نگرانی پیامبر(ص) را از پذیرش این پیشنهاد مشاهده کرد، امنیت مبلغان مسلمان را تضمین کرد. پس از بازگشت ابوبراء، رسول خدا(ص) ۴۰ تن از مبلغان -از جمله مالک و سفیان پسران ثابت از بنی حارثة بن حارث،- را به فرماندهی مُنذر بن عمرو انصاری در صفر سال چهارم هجری و چهار ماه پس از غزوه اُحد، همراه نامه‌ای خطاب به عامر بن طفیل -از بزرگان قبیله بنی‌عامر- به نجد اعزام کرد. مبلغان پیامبر(ص) با راهنمایی یکی از مردان بنی‌سُلیم به نام «مطلب» به چاه معونه رسیدند. در آنجا، حرام بن ملحان، نامه رسول خدا(ص) را نزد عامر بن طفیل برد. باقیمانده افراد نیز در غاری مشرف بر چاه مستقر شدند. عامر، بدون خواندن نامه در رقابت با ابو براء، حامل نامه پیامبر(ص) را به شهادت رساند و برای از میان بردن مبلغان از قبیله‌اش یاری خواست؛ اما آنها به سبب تضمین ابوبراء از یاری او خودداری کردند. از این‌رو، عامر با یاری خواستن از تیره‌هایی از قبیله بنی‌سلیم چون رِعْل، عُصَیه و ذَکوان که پس از کشته شدن طعیمة بن عدی -که مادرش از بنی‌سلیم بود،- در بدر، کینه مسلمانان را در دل داشتند، مبلغان مسلمان را که مسعود بن سعد بن قیس و بنا بر گزارشات دیگر، مسعود بن خلدة بن عامر و معاذ بن ماعص و برادرش عائذ بن ماعص بن قیس از جمله آنان بودند، غافلگیر کرده، به شهادت رساندند.

غزوه تبوک هم از دیگر عرصه‌های مشارکت جمعی از مردم زریق بود. هر چند در این جنگ، از حضور مستقیم آنان در این واقعه سخن به میان نیامده، اما از برخی شخصیت‌های این طایفه به عنوان «بکاءون» نام برده شده است. از جمله این «بکاءون»، که آیه شریفه ۹۲ سوره توبه در شأن آنان نازل شد، می‌توان به نام سلمة بن صخر اشاره داشت. وی از جمله کسانی بود که چون رسول خدا(ص)، آهنگ تبوک فرمود، نزد آن حضرت آمدند و از ایشان تقاضا کردند تا مرکوبی برای ایشان فراهم آوردند. پیامبر(ص) فرمود: مرکوبی نمی‌یابم که شما را بر آن سوار کنم. آنان در حالی که از اندوه می‌گریستند، بازگشتند. به همین جهت، خداوند آیه ۹۲ سوره توبه: ﴿وَلَا عَلَى ٱلَّذِينَ إِذَا مَآ أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَآ أَجِدُ مَآ أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا۟ وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ ٱلدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا۟ مَا يُنفِقُونَ﴾. را در شأن آنها نازل فرمود.

علاوه بر غزوات، سرایای دوران حیات پیامبر اکرم(ص) نیز شاهد حضور جمعی از مردان بنی زریق بن عامر بود که از جمله آن می‌توان به سریه ابوسلمة بن عبدالاسد در قَطَن اشاره کرد. آنچه موجب وقوع این سریه شد، آن بود که مردی از قبیله طَیّ به نام ولید بن زهیر طائی به مدینه آمد و به خانه دامادش طلیب بن عمیر -که از اصحاب رسول خدا(ص) بود،- وارد شد. وی به طلیب خبر داد که «طلیحه» و «سلمه» پسران «خُوَیلد» را در حالی ترک کرده است که خویشان و یاران خود را برای جنگ با رسول خدا(ص) فرا خوانده بودند. پیامبر(ص) در اول محرم سال سوم هجرت، ابوسلمه را احضار فرمود و پرچمی برای او بست و وی را روانه سرزمین‌های قبیله بنی‌اسد کرد. ابوسلمه همراه صد و پنجاه نفر که خبیب بن یساف، ابوسبرة بن ابی رهم، نضر بن حارث ظفری، ابوعیاش زرقی، ابوعبیده جراح و... از جمله آنان بودند، به سوی دشمن در سرزمین طَیّ حرکت کرد. او، همان مرد طایی که گزارش حمله بنی‌اسد را آورده بود، به عنوان راهنما با خود برد. آنان شب و روز و از راه‌های فرعی، به سرعت حرکت کردند و پیش از آنکه خبر به دشمن برسد، به قَطَن رسیدند. در آنجا، مسلمانان به گله‌ای از احشام مشرکان دست یافتند و سه نفر از غلامانی که وظیفه چوپانی آنها را بر عهده داشتند به اسارت گرفتند؛ بقیه ساربان‌ها فرار کرده، خود را به بنی‌اسد رساندند و آنان را از حمله مسلمانان باخبر کردند. ساربان‌ها تعداد سپاهیان اسلام را بسیار زیاد گزارش کردند. بنی‌اسد از این خبر به وحشت افتادند و از هر سو رو به فرار نهادند. ابوسلمه به آبگاه این قوم آمد و دریافت که دشمنان فرار کرده‌اند. پس در همان مکان اردو زد و اصحاب خود را برای جمع‌آوری شتران و دیگر دام‌های غنیمتی به مناطق اطراف فرستاد. آنها شتران و احشام بنی اسد را به غنیمت گرفتند و همراه غنایم به سوی مدینه بازگشتند.

علاوه بر میادین نظامی کارگزاری دولت نبوی(ص) هم از دیگر عرصه‌های حضور بنی زریق به شمار رفته است. عمرو بن سلیم زرقی از جمله این کارگزاران بود که پیامبر(ص) وظیفه دریافت زکات کنده و حضرموت را به او محول کرده بود. همچنین، منابع در ذکر نام دشمنان رسول خدا(ص) این قوم، به نام لبید بن اعصم یهودی اشاره کرده‌اند. لبید از خدّام رسول خدا(ص) بود که به تقاضای سران یهود و در ازای دریافت جایزه، پیامبر(ص) را سحر کرد، اما حضرت، بواسطه وحی از این واقعه اطلاع یافت و طلسم او را باطل کرد. برخی منابع لبید را از احلاف بنی زریق دانسته‌اند.

بنی زریق پس از رحلت نبی خاتم(ص)

بنی زریق و دوران خلافت خلفا

از نخستین گزارشات ثبت شده از این قوم در این دوره زمانی می‌توان به نبرد آنان با متنبئین و به ویژه پیکار یمامه در سال ۱۲ هجری با مسیلمه کذّاب اشاره کرد. در این جنگ، جمع زیادی از انصار کشته شدند که بنا بر برخی اقوال، عائذ بن ماعص بن قیس زرقی یکی از آنها بود. از حضور این قوم در جریان فتوحات اسلامی جز پرچمداری ابوعمرو سلیم بن خلده انصاری زرقی برای شرحبیل بن حسنه -از امرای ابوبکر در فتح شام- و نیز مشارکت سلمة بن مخلد انصاری زرقی در فتح مصر (سال ۲۰ هجری و پس از آن) اطلاعی به دست نیامد.

اما بیشترین و متقن‌ترین اخبار این قوم در این دوره زمانی را باید در اواخر دوران خلافت عثمان جست. با آغاز اعتراضات مردمی علیه عثمان، رفاعة بن رافع بن مالک بن عجلان -که از اصحاب بدری رسول خدا(ص) بود،- با معترضان شهرها هم‌نوا شد. وی پس از ورود معترضان به فرماندهی مالک اشتر، حکیم بن جبله عبدی و بدیل بن ورقاء دیگران به مدینه، به همراه بزرگانی چون عمار بن یاسر و حجاج بن غزیه در مدینه به آنها پیوست و در دور اول محاصره خانه عثمان مشارکت کرد. رفاعه را از تندترین و دشمن‌ترین مردم نسبت به عثمان گفته‌اند. او در جریان رویدادهای مدینه و شورش مردم علیه عثمان، زمانی که خانۀ عثمان در محاصره قرار گرفت، درِ خانۀ او را به آتش کشید. او در نبردهای تن به تنی که در اطراف خانه عثمان به وقوع پیوست نیز وارد شد و مغیرة بن اخنس را که با شمشیرش، رجزخوان به دفاع از عثمان بیرون آمده بود به هلاکت رساند. او را همچنین، ضارب مروان بن حکم در این واقعه معرفی کرده‌اند. نقل است که مروان بن حکم به هنگام محاصره منزل عثمان، در حالی که رجز می‌خواند، در حمایت از عثمان، از خانه او بیرون آمد و هماورد‌طلبید. در این هنگام رفاعة بن رافع انصاری به مروان حمله برد و ضربتی به او زد؛ چندان که پنداشت کشته شده است و از این‌رو، دست از او برداشت. اما بنا به نقلی دیگر، در پی هماوردطلبی مروان، جوانی به نام ابن عروه یا عروة بن شبیم بن بیاع (نباع) به کارزار او رفت و چنان ضربتی بر گردن او نواخت که مروان به رو بر زمین افتاد. عبید بن رفاعه زرقی به طرف مروان رفت تا کارش را تمام کند، اما فاطمه بنت اوس -مادر رضاعی مروان- بر او جست و مانع قتل او شد.

بنی زریق و تعامل با دولت علوی(ع)

پس از کشته شدن عثمان، زمانی که مردم برای بیعت با خلیفۀ جدید در مسجد مدینه اجتماع کردند، رفاعه بن رافع در کنار مالک بن عجلان -دیگر صحابی بزرگ زریقی پیامبر(ص)،- همراه با بزرگانی چون عمار بن یاسر، ابوایوب انصاری و ابوالهیثم بن تیهان بیش از دیگران به خلافت حضرت علی(ع) اظهار علاقه می‌کردند. آنان در جمع مردم، ضمن یادآوری فضیلت و پیشینۀ مجاهدت‌های حضرت علی(ع) در راه اسلام، و قرب و منزلت آن حضرت نزد پیامبر(ص)، مردم را به بیعت با آن حضرت تشویق می‌کردند. پس از انتصاب امیرالمؤمنین(ع) به خلافت، زریقی‌ها و در رأسشان رفاعة بن رافع و ابوعیاش زرقی همراه با دیگر انصار و مهاجرین مدینه با آن حضرت بیعت کردند. در پی شکل‌گیری دولت امیرالمؤمنین(ع)، رفاعه از یاران نزدیک علی(ع) گردید و ایشان را در وقایع و رخدادهای حکومت ایشان یاری نمود. او با ظهور فتنه ناکثین و حرکت آنان به سمت بصره، طی سخنانی، به حمایت از امام علی(ع) پرداخت و سپس در جنگ جمل و پس از آن، در نبرد صفین، در کنار حضرت علی(ع) شمشیر زد. رفاعه در ماجرای حَکَمیت، به عنوان یکی از نمایندگان امیرالمؤمنین(ع)، پای این عهدنامه را امضا کرد. علاقه بسیار رفاعة بن رافع به امیرالمؤمنین(ع) و نفرت او از معاویه باعث شد تا در جریان غارت بسر بن ارطاة به حجاز (سال ۴۰ هجری)، منزل او در مدینه مورد هجمه دشمن قرار بگیرد و در آتش بسوزد. رفاعه را همچنین، از راویان حدیث غدیر گفته‌اند.

نعمان بن عجلان هم دیگر شخصیت بنام بنی زریق بود که پس از قتل عثمان با امیرالمؤمنین(ع)، بیعت کرد. وی در همراهی با امام علی(ع)، در جنگ صفین حضور یافت و ضمن نبرد با قاسطین، در حمایت از مولی الموحدین امام علی(ع) اشعاری سرود که شعر: «درباره ما از مردم بپرس؛ از روز صفین از هنگامه کارزار ما که چه سان برای بامدادان مجد، شتابان و پیش‌قدم بودیم؟ و بپرس از روز بصره از بامدادی که با قبیله ازد قاطبه رو به رو شدیم، در هنگامه هولناک بصره؛ در آن روز تیره که مضر افراد خود را گرد آورده بود. اگر خواست خدا و عفو ابوالحسن نبود که همیشه عفو از او انتظار می‌رود؛ اگر خواست خدا و رعایت حال قومی که عفت در آنان است و می‌شناسی، و پیش آمد مقدرات نبوده.».. از جمله این اشعار است. پیش از این نیز، نعمان اشعاری را در پاسخ به سروده عمرو بن عاص در ماجرای سقیفه سروده بود: «پس او (امام علی(ع)) به کمک خداوند مردم را به راه هدایت می‌خواند و از فحشاو سرکشی و منکرات نهی می‌کند. علی(ع) وصی پیغمبر برگزیده خدا و پسرعم اوست، او با سواران ضلالت و کفر پیکار کرد و آنها را از میان برد» بخشی از این ابیات است. نعمان بن عجلان در ماجرای حَکَمیت یکی از شاهدان و نمایندگان مردم عراق در جریان حکمیت بود. نعمان را همچنین از کارگزاران دولت علوی(ع) گفته‌اند. امام علی(ع)، پس از جنگ صفین، نعمان را به امارت بحرین و به نقلی بحرین و عمان منصوب کرد. او در زمان امارت خود بر بحرین، به هر یک از مردم بنی زریق، که به دیدارش می‌رفت، هدیه‌ای تقدیم می‌کرد، به گونه‌ای که یکی از شاعران آن زمان (ابو الاسود دوئلی) در ضمن اشعاری بلند در این باره چنین سرود: فتنه‌ای می‌بینم که مردم را از تو غافل کرده، به طوری که پول زریق، روباهان را هدایت می‌کند. ابن عجلان، که او را می‌شناسی، با انجام کارهای بد، مال خدا را هدر می‌دهد». امام علی(ع) پس از آگاهی از این عمل وی، نامه‌ای به نعمان بن عجلان نوشت و او را از این کار برحذر داشت. نقل است که نعمان پس از دریافت نامه امام(ع)، و افشای سوء استفاده وی از بیت‌المال، امیرالمؤمنین(ع) را رها کرد و به معاویه پیوست.

نعمان بن عجلان را نیز در شمار راویان حدیث غدیر گفته‌اند. گفته شده که وی در روز رحبه در سال ۳۵ هجری و در پی منازعه‌ای که در امر خلافت امیر المؤمنین(ع) به وقوع پیوسته، و برخی از مردم نسبت به معرفی امام علی(ع) از طرف پیامبر(ص) به رهبری و جانشینی و مقدم کردن آن حضرت بر دیگران، دچار تردید و انکار شده بودند، به نفع حضرت شهادت داد. در این روز، امام(ع) در میدان کوفه حضور یافت و در میان جمعیت بسیاری که در آنجا گرد آمده بودند، در دفاع از حق خود و ردکردن آنچه را که مدعیان و منکران خلافت ایشان بیان می‌کردند، با آن گروه استدلال فرمود. در این میان، جمعی دوازده یا هفده نفره برخاستند و بر حقانیت روز غدیر و جانشینی امام علی(ع) شهادت دادند که نعمان بن عجلان انصاری نیز یکی از ایشان بود. آنها گفتند: «ما شهادت می‌دهیم که شنیدیم رسول خدا(ص) فرمود: «مَنْ کنْتُ مَوْلاَهُ فَعَلِی مَوْلاَهُ اَللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاَهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ أَحِبَّ مَنْ أَحَبَّهُ وَ أَبْغِضْ مَنْ أَبْغَضَهُ وَ اُنْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ أَعِنْ مَنْ أَعَانَهُ»؛ آگاه باشید! هر کس من رهبر و سرپرست او بوده‌ام، از این پس، علی مولا و رهبر اوست؛ خداوندا! دوست بدار، آن کس که علی را دوست بدارد و دشمن بدار، آن کس که علی را دشمن بدارد و مبغوض بدار، آن کس که بغض علی را در دل داشته باشد و یاری کن، آن کس که علی را یاری کند!».

علاوه بر نعمان، برادران او نعیم و نضر بن عجلان -که از شجاعان و شعرای قوم خود بودند- یار و مددکار امیر المؤمنین علی(ع) در جنگ صفین بودند. نضر در این واقعه در حمایت از علی(ع) اشعاری سرود: «چرا در حالی که وصی پیامبر، امام و پیشوای ماست در میان ما پراکندگی حکمفرما باشد؟ سزاوار نیست، که این جز سرگردانی و خواری نباشد. خردهای خود را هرگز بکار نمی‌اندازید، به راستی از کسی که بگاه آزمون‌ها و دشواری‌ها خردمند نباشد خیری بر نیاید. معاویه گمراه را فرو گذارید و هر چه زودتر از راه وصی پیامبر پیروی کنید» از آن جمله‌اند. از جبر بن انس زرقی -از اصحاب بدری رسول خدا(ص)- نیز به عنوان یکی دیگر از بنی زریقی‌های حاضر در نبرد صفین نام برده شده است.

بنی زریق و بنی امیه

تعاملات فرزندان زریق با بنی امیه را باید در دو موضع متناقض همراهی و درگیری تعریف کرد. علاوه بر حضور جمعی از زریقی‌ها همچون رفاعة بن رافع و نعمان بن عجلان و... در جنگ صفین و مقابله با سپاه معاویة بن ابوسفیان -که در بخش پیشین بدان پرداخته شد،- می‌توان به حضور گروهی از مردم این طایفه در واقعه حره (در سال ۶۳ هجری) در مخالفت با یزید بن معاویه (حک. ۶۰-۶۳ هجری) و دولت اموی اشاره کرد. در این جنبش مدنی، جمعی از زریقی‌ها در پی حمله قوای شام به مدینه کشته شدند که از جمله آنان می‌توان از افراد بنامی چون عقبة بن ابی عماره، مسعود بن ابی عماره، عروة بن ابی عماره و پسرش عثمان بن عروه، سعد بن عثمان بن خلده، سلمة بن قیس بن ثابت بن خلده، عامر بن عبد الرحمن بن عمرو، مطلب بن عامر بن عمرو بن خلده، حارث بن رفاعة بن رافع بن مالک و سلیمان بن ابوعیاش بن معاویة بن صامت نام برد. ضمن این که از موالیان و هم‌پیمانان مقتول ایشان در این فاجعه هم می‌توان از کثیر بن أفلح مولی ابو أیوب انصاری و از احلاف و هم‌پیمانان قدیمی آنها از آل معلی بن لوذان به نام رجالی مانند سعید بن ابو سعید بن اوس بن معلی، سهل بن ابو سعید، حارث بن عتبة بن عبید بن معلی، محمد بن عمرو بن قیس یاد کرد. نعیم بن عجلان هم -که پیش از این، از همراهی او با امیرالمؤمنین(ع) در واقعه صفین سخن به میان رفته بود- هم، از دیگر رجال نام‌آور بنی زریق در دوران بنی امیه بود که همراه با ابا عبدالله الحسین(ع) در عاشورای سال ۶۱ هجری علیه یزید و دودمان اموی قیام کرد و همراه با امام خود در این فاجعه دلخراش به شهادت رسید.

در پایان این بخش، ذکر این نکته ضروری به نظر می‌رسد که در کنار این مخالفت‌ها، جمعی از زریقی‌ها هم در کنار این دولت در عرصه‌های مختلف نظامی و کارگزاری به معاضدت و همراهی با حکومت بنی امیه برخاستند که از چهره‌های معروف ایشان در این زمینه می‌توان از سلمة بن مخلد انصاری زرقی نام برد. سلمه، امیر سپاه معاویة بن ابوسفیان و پسرش یزید در مصر بود. عمرو بن خالد (خلده) زرقی هم از دیگر کارگزاران زریقی دولت بنی امیه بود که در سال ۸۲ هجری و در ایام خلافت عبدالملک بن مروان اموی (حک. ۶۵-۸۶ هجری) از سوی هشام بن اسماعیل مخزومی –فرماندار عبدالملک در مدینه- عهده‌دار مسند قضاء در شهر مدینه گردید. ضمن این که از سلیمان بن خالد زرقی نیز به عنوان کارگزار عبدالله بن زبیر در امارت خیبر و فدک نام برده شده است. وی در سال ۷۳ هجری در مصاف با سپاه عبدالملک بن مروان کشته شد.

مشاهیر بنی زریق

از مشاهیر و معاریف این طایفه -علاوه بر اسامی رجالی که در متن بدان‌ها اشاره شد،- می‌توان از اصحابی چون: سعد بن عماره زرقی، عبید بن رفاعة بن رافع و تابعین بنامی نظیر: عثمان بن نعمان بن عجلان زرقی، ابراهیم بن عبید بن رفاعه زرقی، مسعود بن حکم بن ربیع بن عامر زرقی، معاذ بن رفاعه، عبدالرحمن بن رفاعه، نعمان و عبیدالله بن رفاعه، حنظلة بن قیس، عبید بن رفاعة بن رافع، عثمان بن نعمان بن عجلان، حارث بن مخلد، سعد بن عباده زرقی و عبدالله بن عباده یاد کرد. محمد بن حسن بن مسعود بن حسن انصاری زرقی، طلحة بن یحیی بن نعمان بن ابی عیاش انصاری، یحیی بن خلاد بن رافع و پسرش علی بن یحیی بن خلاد، اسحاق بن ابراهیم بن افلح، رفاعة بن یحیی بن عبدالله بن رفاعه، عیسی بن نعمان بن رفاعه، زکیر بن عبدالله بن رفاعه، اسماعیل بن عبید بن رفاعه زرقی، ابراهیم بن عبید بن رفاعه زرقی، ثابت بن قیس زرقی، حنظلة بن عمرو زرقی، حنظلة بن قیس زرقی، طلحة بن یحیی بن نعمان بن ابوعیاش زرقی، عبدالرحمن بن یحیی بن خلاد زرقی، سعید بن عبدالرحمن بن ابوعیاش، عبدالرحمن بن یحیی بن عباد بن خلاد، مسلمة بن مخلد زرقی، یحیی بن خلاد بن رافع و... -همگی از راویان و محدثان این طایفه،- و محمد بن اسحاق بن ابراهیم بن افلح زرقی (م. ۳۶۶ هجری) از راویان و عالمان به ایام انصار و مناقب آنها نیز، از دیگر رجال برجسته این قوم بودند که نامی از آنان در منابع به ثبت و ضبط رسیده است. ضمن این که در شمار موالیان بنام این قوم می‌توان از اسماعیل بن مسلم بن یسار -مولی رفاعة بن رافع- و اسماعیل بن جعفر بن ابوکثیر -محدث و قاری مدینه- و از زنان شهیر این طایفه هم –علاوه بر نام بزرگانی که در متن به نامشان پرداخته شد- باید از راویانی چون حمیده بنت عبید بن رفاعه انصاری از محدثان این قوم یاد کرد.

حنظلة بن نعمان بن عمرو، عتیق بن معاویة بن صامت انصاری مکنی به ابوعیاش زرقی، عقبة بن رفاعة بن رافع، مرة بن نعمان بن عمرو، -همگی از اصحاب و راویان امام علی(ع)- و محمد بن فضیل زرقی -از اصحاب امام صادق(ع)- را نیز از رجال شیعی بنی زریق و از اصحاب و راویان معروف ائمه معصومین(ع) گفته‌اند که نامی از ایشان در منابع و مآخذ اسلامی به ثبت رسیده است.

منابع

1. حسینی ایمنی، سید علی اکبر، مکاتبه اختصاصی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت