امارت مؤمنان: تفاوت میان نسخه‌ها

== رابطه امارت مؤمنان با نظریه [[نصب الهی امام]] ==

“امیر” برگرفته از مصدر “الإماره” است<ref>ر. ک: محمد بن مکرم بن منظور، لسان‌العرب، ج۴، ص۳۱. </ref> که این مصدر به معنای “ولایت و سرپرستی” می‌باشد<ref>ر. ک: اسماعیل جوهری، صحاح تاج اللغه و صحاح العربیه، ج۲، ص۵۸۱؛ احمد فیومی، المصباح المنیر، ج۲، ص۲۲.</ref> و به همین [[دلیل]]، [[امیر]] هم به معنای [[صاحب ولایت]] خواهد بود<ref>ر. ک: احمد بن فارس، معجم مقاییس‌اللغه، ج۱، ص۱۳۷.</ref>. واژه‌هایی چون “مَلِک<ref>ر. ک: محمد بن مکرم بن منظور، لسان‌العرب، ج۴، ص۳۱؛ واسطی زبیدی، تاج العروس، ج۶، ص۳۲.</ref>، صاحب امر<ref>ر. ک: اسماعیل جوهری، صحاح تاج اللغه و صحاح العربیه، ج۲، ص۱۱ ۵۸۱؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان‌العرب، ج۴، ص۲۷.</ref>، امرکننده<ref>ر. ک: محمد بن مکرم بن منظور، لسان‌العرب، ج۴، ص۲۷.</ref> و مسلط<ref>ر. ک: واسطی زبیدی، تاج‌العروس، ج۶، ص۳۳.</ref>“ که در تبیین معنای [[امیر]] ذکر شده‌اند، به همان معنای “صاحب ولایت” برمی‌گردد. بنابراین از بررسی معنای لغوی “امیر” می‌توان معنای “حاکم” را دریافت و “امیرالمؤمنین” نیز به معنای [[حاکم]] بر [[مؤمنان]] خواهد بود.

* '''اولاً''': در [[روایات]] آمده است پس از آن‌که امر [[ولایت]] و [[سرپرستی]] [[حضرت علی]] {{ع}} نازل شد، [[پیامبر خاتم]] {{صل}} به [[اصحاب]] خود [[دستور]] دادند تا با عنوان “امیر مؤمنان” به [[امام علی]] {{ع}} [[سلام]] کنند<ref>{{متن حدیث|لَمَّا نَزَلَتْ ولَايَةُ عَلِيِّ بن أَبِي طَالِبٍ {{ع}}، و كَانَ مِنْ قَوْلِ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}: سَلِّمُوا عَلى عَلِيٍّ بِإِمْرَةِ الْمُؤْمِنِينَ}} (محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۹۲؛ همچنین ر. ک: علی بن ابراهیم قمی، تفسیر القمی، ج۱، ص۳۸۹؛ سیدعلی بن موسی بن طاووس، التحصین، ص۵۳۷).</ref>. تعاقب، زمانی این دو امر در این حادثه، [[مؤیّد]] این است که [[امیر مؤمنان]] شدنِ آن [[حضرت]]، به [[دلیل]] [[مقام ولایت]] و [[سرپرستی]] ایشان بوده است و این مطلب شاهدی بر معنای [[ولایت]] و [[سرپرستی]] برای واژه “امیر مؤمنان” می‌باشد؛

* '''ثانیاً''': به استناد [[نقل]] منابع، [[خلیفه دوم]] که خود را [[حاکم]] [[مردم]] - نه [[مرجع]] [[دینی]] - می‌دانست، از اینکه دیگران او را با عنوان “خلیفه‌الله” یا “خلیفه [[خلیفه]] رسول‌الله” بخوانند، [[اکراه]] داشت و با وجود این، [[لقب]] “امیرالمؤمنین” را برای خود به عنوان [[حاکم]] پسندید<ref>ر. ک: احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۵۲۸.</ref>؛

* '''ثالثاً''': [[سخن]] [[حذیفه]] بر این مطلب دلالت دارد که [[مسلمانان]] آن عصر، از این [[لقب]]، [[امامت]] [[سیاسی]] را می‌فهمیدند. بنابر [[نقل روایات]]، وقتی [[مردم]] با [[حضرت علی]] {{ع}} برای [[خلافت]] [[بیعت]] کردند، [[حذیفه]] گفت: “خلفایی که قبل از [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} به عنوان [[امیرالمؤمنین]] نامیده شدند، [[مردم]] آنها را به آن عنوان نامیدند؛ ولی نسبت به [[علی]]، [[امیرالمؤمنین]] نامی بود که [[جبرئیل]] از سوی [[خدا]] برایش آورد”<ref>حسن دیلمی، ارشاد القلوب، ج۲، ص۳۲۳.</ref>.