معمرین

این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به امامت‌پدیا کمک کنید.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدی(ع) است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

امام مهدی در قرآن | امام مهدی در حدیث | امام مهدی در کلام اسلامی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

معمّرین جمع معمّر، به معنای انسان دراز عمر است. در منابع معتبر تاریخی، افراد فراوانی معرفی شده‏ا‌ند که از عمر بسیار طولانی برخوردار بوده و روزگاران درازی زیسته‌‏اند^[۱]. در روایات، برخی از این افراد را این گونه برشمرده شده‌‏اند:

حضرت نوح "۲۵۰۰ سال زندگی کرد".
در روایتی دیگر، آمده است: "عمرهای قوم نوح، سیصد سال بود".
پیامبر اکرم(ص) فرمود: "... سلیمان بن داود ۷۱۲ سال زندگی کرد"^[۲].
روایت شده است: دجّال زنده است، و در زمان پیامبر اکرم(ص) نیز زنده بوده است و تا هنگام ظهور نیز زنده خواهد بود. در این‌‏باره روایات اهل سنت کمتر از شیعه نیست؛ حال چه استبعادی دارد که منکر طول عمر حضرت مهدی(ع)‏ شده‌‏اند؟ این، در حالی است که دجّال، دشمن خدا و مهدی(ع) دوست خدا است^[۳].
همچنین در روایات است که لقمان بن عاد، دراز عمرترین انسان بوده است. او ۳۵۰۰ سال زندگی کرده است^[۴].

در کتاب‏‌های مربوط، از افراد فراوانی که دارای عمر زیاد بوده‏‌اند، سخن به میان آمده است؛ بنابراین هیچ استعبادی ندارد که حضرت مهدی(ع) نیز دارای طول عمری غیر عادی باشد. به علاوه روایات فراوانی از معصومان(ع) در دست است که وقتی شباهت حضرت مهدی(ع) به پیامبران گفته شده است، یکی از این شباهت‌‏ها، شباهت آن حضرت به نوح(ع) است. سعید بن جبیر می‌‏گوید از امام سجاد(ع) شنیدم فرمود: "در امام قائم، روشی است از نوح(ع) که آن طول عمر است"^[۵].
البته این بدان معنا نیست که عمر حضرت مهدی(ع) به اندازه عمر نوح(ع) باشد ^[۶].

معمرین در موعودنامه

"مُعَمِّر" به‌معنای درازعُمر است و به کسانی گویند که عمر طولانی کرده‌اند. در طول تاریخ "درازعمران" بسیاری وجود داشته است که پیروان هر دین و مذهبی در کتاب‌های مذهبی خود و در کتب تاریخ، لااقل با نام یکی دو نفر از آن‌ها آشنا هستند. مانند: نوح، هود و خضر (ع). در قرآن مجید به داستان‌های یونس، اصحاب کهف و نوح که در کتاب‌های ادیان دیگر به‌طور مفصل آمده، این‌گونه اشاره شده که اگر یونس از تسبیح‌کنندگان نبود، می‌بایست تا روز قیامت در شکم ماهی بماند (یعنی عمر ماهی که تا روز قیامت مسلم گرفته شده، یونس هم ممکن بود چنین سرنوشتی داشته باشد). در سوره کهف به زنده ماندن اصحاب کهف سیصد و نه سال، و در سوره عنکبوت به دوران رسالت حضرت نوح که ۹۵۰ سال بوده اشاره شده است. اما دراز عُمران تاریخ:
طبقه اول: کسانی که بین صد تا دویست سال عمر کرده‌اند: ابراهیم خلیل (۲۰۰ سال و به قولی ۱۷۵ سال)، اسماعیل ذبیح (۱۳۷ سال)، ساره همسر ابراهیم (۱۲۷ سال)، اسحاق (۱۶۰ سال)، یعقوب (۱۴۷ سال)، یوسف (۱۲۰ سال)، منوچهر (۱۲۰ سال پادشاهی کرد)، عمران (۱۳۷ سال)، کیقباد (۱۲۰ سال پادشاهی کرد)، کیکاوس (۱۵۰ سال پادشاهی کرد).
طبقه دوم: کسانی که دویست تا سیصد سال زندگی کردند: صفی بن ریاح (۲۷۰ سال)، صبیرة بن سعید بن سهم (۲۲۰ سال)، حرب بن کعب مذحجی (۲۶۰ سال)، خثعم بن عوف بن خذیمه (۲۵۰ سال)، صالح پیامبر (۲۸۰ سال)، سنان مصری (۲۳۴ سال)، معدی کرب حمیری (۲۵۰ سال)، عضوان از پادشاهان چین (۲۵۰ سال)، سبق بن وهب طایی (۲۵۰ سال)، شعیب پیامبر (۲۴۲ سال).
طبقه سوم: کسانی که بین سیصد تا چهارصد سال عمر نموده‌اند: ربیع بن ضیع قراری (۳۸۰ سال)، عامر بن شالح (۳۴۰ سال)، اکثم بن سیفی اسدی تمیمی (۳۶۰ سال)، امید بن ولید (۳۶۰ سال)، ذو الاصبع عدوانی (۳۰۰ سال)، عبد المسیح بن بقیله (۳۵۰ سال)، عمرو بن تمیم (۳۸۰ سال)، عمرو بن ربیعی لحی (۳۴۰ سال)، سوی بن کاهی (۳۳۰ سال)، عمرو ربیعه بن کعب (۳۳۰ سال).
طبقه چهارم: کسانی که بین چهارصد تا پانصد سال عمر داشتند: عمر بن جمه دوسی (۴۰۰ سال)، بنیادس از پادشاهان کلدانی (۴۰۰ سال)، قبطیم از فراعنه مصر (۴۸۰ سال)، قنطریم از فراعنه (۴۰۰ سال)، کشن از پادشاهان هند (۴۰۰ سال)، عبد شمس بن یشخب بن یعرب بن قحطان ملقب به سبا (۴۰۰ سال)، شالح (۴۹۳ سال)، دوید بن زید بن لند قضاعی (۴۵۶ سال)، تبع فزاری (۴۲۰ سال)، سلمان فارسی (۴۰۰ سال).
طبقه پنجم: کسانی که بین پانصد تا ششصد سال عمر کرده‌اند: لقمان بن عاد بزرگ (۵۰۰ سال)، جلهمه بن عدد (۵۰۰ سال)، هوشنگ پسر کیومرث (۵۰۰ سال)، فیروز رای از پادشاهان هند (۵۳۷ سال)، حام بن نوح (۵۶۰ سال)، مریم مادر حضرت مسیح (ع) (۵۰۰ سال)، حمید سبا از مردم تبع (۵۰۰ سال)، یحا بن مالک بن عدد (۵۰۰ سال)، فریدون بن اثغیان (۵۰۰ سال).
طبقه ششم: کسانی که بین ششصد تا هفتصد سال عمر کرده‌اند: قیس بن ساعده ایادی (۷۵۰ سال)، سالم بن نوح (۶۰۰ سال)، رستم پسر زال (۶۰۰ سال)، هبل بن عبدالله کنانه (۶۰۰ سال)، فرعون معاصر حضرت موسی (۶۰۰ سال)، مازیان بن اوس (۶۶۰ سال).
طبقه هفتم: کسانی که بین هفتصد تا هشتصد سال عمر کرده‌اند: هود پیغمبر (مدت دعوت او ۶۷۰ سال و مدت عمر افراد قوم ۴۰۰ سال بوده و آورده‌اند که هود ۹۶۲ سال عمر کرد)، سلیمان پیغمبر (۷۱۲ سال)، جمشید (۷۱۶ سال)، گرشاسب از پادشاهان کیان ایران (۷۰۵ سال)، لود بن مهلائیل (۷۳۲ سال)، عزیز مصر (۷۰۰ سال)، لمک بن متوشلخ بن ادریس پیغمبر (۷۰۰ سال)، ریان بن دومغ (۷۰۰ سال)، مصرایم بن بصیر بن حام بن نوح (۷۰۰ سال)، سطیح (۷۰۰ سال).
طبقه هشتم: کسانی که بین هشتصد تا نهصد سال عمر کرده‌اند: عمرو بن عامر از فرمانروایان سرزمین سبا (۸۰۰ سال)، طهمورث (۸۰۰ سال)، ادریس پیغمبر (۹۶۲ سال).
طبقه نهم: کسانی که بین نهصد تا هزار سال عمر کرده‌اند: آدم صفی الله (۹۳۰ سال)، حوا (۹۳۱ سال)، شداد بن عاد معاصر هود (۹۰۰ سال)، شیث بن آدم (۹۱۲ سال)، انوش (۹۶۵ سال)، متوشلخ بن ادریس (۹۱۷ سال)، عدیم از پادشاهان مصر (۹۲۶ سال)، قینان (۹۲۰ سال)، بمرد بن مهلائیل (۹۷۶ سال)، سربانک پادشاه هند (۹۳۵ سال).
طبقه دهم: کسانی که بیش از هزار سال عمر کرده‌اند: کیومرث، نخستین پادشاه ایران (۱۰۰۰ سال)، یوشالفرس بن کالب (۱۰۰۰ سال)، ضحاک (۱۲۰۰ سال)، صاحب مهرگان (۱۵۰۰ سال)، بخت النصر (۱۵۰۷ سال)، بیوراسف بن ارونداسف (۱۰۰۰ سال)، حضرت نوح بنابر مشهور (۲۵۰۰ سال)، عناق دختر حضرت آدم (۳۰۰۰ سال)، عوج بن عناق (۳۶۰۰ سال)، لقمان حکیم (۴۰۰۰ سال).

طولانی‌ترین افراد فرزندان آدم از جهت عمر، حضرت خضر می‌باشد و شاید سن‌ او از ۹۰۰۰ سال تجاوز کرده باشد. در کتاب کنز الفوائد آمده است که از کهنسالان، خضر است که عمر و زندگی او تا آخر زمان متصل می‌باشد^[۷]^[۸].

پرسش‌های وابسته

آیا کسانی در امت‌‏های پیشین عمر طولانی داشته‌‏اند؟ (پرسش)

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۱۳، روایت ۸۶ به بعد
↑ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۲۰۲، باب ۵۰
↑ ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۱۳، ح ۸۶
↑ ر. ک: همان، ص ۱۱۴، ح ۸۷
↑ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۲۰۲، باب ۵۰
↑ سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص: ۴۰۴ - ۴۰۵.
↑ آخرین امید، داود الهامی، ص ۳۴۶.
↑ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص:۶۷۴.

[1] ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۱۳، روایت ۸۶ به بعد

[2] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۲۰۲، باب ۵۰

[3] ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۱۳، ح ۸۶

[4] ر. ک: همان، ص ۱۱۴، ح ۸۷

[5] شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۲۰۲، باب ۵۰

[6] سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص: ۴۰۴ - ۴۰۵.

[7] آخرین امید، داود الهامی، ص ۳۴۶.

[8] تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص:۶۷۴.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]