شریعیه

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه‌است که توسط Wasity (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۱۴ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۲۳:۱۷ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی بدارد.

متن این جستار آزمایشی است؛ امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود. برای اطلاع از جزئیات بیشتر به بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت مراجعه کنید.


مقدمه

  • شریعیه از غالیان شیعه و پیرو مردی به نام ابو محمد، حسن شریعی بودند. او می‌‏گفت: خدای تعالی در کالبد پنج تن داخل شده که عبارتند از: رسول خدا(ص)، علی(ع)، فاطمه(س)، حسن(ع) و حسین(ع).
  • شریعیه می‏‌پندارند این پنج تن خدایانند و اضدادی دارند؛ اما درباره آن اضداد اختلاف کرده‌‏اند؛ برخی آن پنج ضد را نیکو می‏‌شمارند؛ زیرا برتری و ارزش کسانی که خدای در آن حلول کرده است، جز به آن اضداد شناخته نشود. عده‏‌ای گویند: "آن ضدها زشت و نکوهیده‏‌اند".
  • شریعی خودش نیز ادعای حلول می‌‏کرد و بعد از او مردی از پیروانش به نام نمیر، پنداشت که خدا در کالبد او در آمده است.
  • ابو محمد حسن شریعی از صحابه امام علی نقی(ع) و امام حسن عسکری(ع) و نخستین کسی بود که بعد از شهادت امام یازدهم، ادعای بابیت کرد و به الحاد و کفر منسوب شد[۱]. وی در حالی که هیچ‏‌گونه‏ شایستگی برای جایگاه نیابت نداشت، چنین ادعا می‏‌کرد. به علاوه بر خدای تعالی دروغ بست و اموری به امامان(ع) نسبت داد که در شأن آنان نبود و آن بزرگواران از آن امور و نسبت‏‌ها بیزار بودند. توقیعی از سوی حضرت مهدی(ع)‏ در لعن او به دست نائب سوم شرف صدور یافت[۲][۳].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. ر. ک: نعمت اللّه صفری فروشانی، غالیان، ص ۱۳۲
  2. ر.ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۳۹۷؛ محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۵۴ و ۲۵۵
  3. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۲۷۰ - ۲۷۱.