کوه رَضْوی: تفاوت میان نسخه‌ها

افزودن پیوند
از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
نمایش تاریخچه به صورت تعاملی
دیداریویکی‌متن
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۱: خط ۱۱:
*در [[دعای ندبه]] هم می‌خوانیم که: {{عربی|"أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا..."}}<ref>مفاتیح الجنان، دعای ندبه.</ref>.  
*در [[دعای ندبه]] هم می‌خوانیم که: {{عربی|"أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا..."}}<ref>مفاتیح الجنان، دعای ندبه.</ref>.  
*در [[احادیث]] فراوانی از "رَضْوی" یاد شده است از جمله، [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "رَضْوی، خدای از آن [[خشنود]] است" و نیز فرمود: "رَضْوی از کوه‌های [[بهشت]] است". [[امام سجاد|امام زین العابدین]] {{ع}}، در ضمن حدیثی طولانی از آمدن [[جبرئیل]] [[امین]] [[در آستانه ظهور]] به محضر آن حضرت سخن گفته، در پایان می‌فرماید: "... آن‌گاه اسبی را که [[براق]] نامیده می‌شود به حضور ایشان می‌آورد. [[قائم]] بر آن سوار می‌شود، سپس به سوی کوه رَضْوی حرکت می‌کند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۶.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز از گرد آمدن [[ارواح]] [[مؤمنان]] در گلستان "رَضْوی" سخن می‌گوید: "... پس [[روح]] [[مؤمن]] در گلستان رَضْوی با [[آل محمد]] {{عم}} [[دیدار]] می‌کند... تا روزی که [[قائم]] [[اهل بیت]] [[قیام]] کند..." <ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۹۷.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۶۴.</ref>.
*در [[احادیث]] فراوانی از "رَضْوی" یاد شده است از جمله، [[پیامبر]] {{صل}} فرمود: "رَضْوی، خدای از آن [[خشنود]] است" و نیز فرمود: "رَضْوی از کوه‌های [[بهشت]] است". [[امام سجاد|امام زین العابدین]] {{ع}}، در ضمن حدیثی طولانی از آمدن [[جبرئیل]] [[امین]] [[در آستانه ظهور]] به محضر آن حضرت سخن گفته، در پایان می‌فرماید: "... آن‌گاه اسبی را که [[براق]] نامیده می‌شود به حضور ایشان می‌آورد. [[قائم]] بر آن سوار می‌شود، سپس به سوی کوه رَضْوی حرکت می‌کند"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۶.</ref>. [[امام صادق]] {{ع}} نیز از گرد آمدن [[ارواح]] [[مؤمنان]] در گلستان "رَضْوی" سخن می‌گوید: "... پس [[روح]] [[مؤمن]] در گلستان رَضْوی با [[آل محمد]] {{عم}} [[دیدار]] می‌کند... تا روزی که [[قائم]] [[اهل بیت]] [[قیام]] کند..." <ref>بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۹۷.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۶۴.</ref>.
==کوه رَضْوی در با دعای ندبه در پگاه جمعه==
*"[[رضوی]]" نخستین کوه از کوه‌های "تهامه" در یک‌منزلی "[[ینبع]]" و هفت‌منزلی "[[مدینه]]" است که در [[احادیث]] فراوانی از آن یاد شده، از جمله:
#[[رسول اکرم]] {{صل}} فرمود: "[[رضوی]]، خدای از آن [[خشنود]] است!"<ref>{{متن حدیث|رَضْوَى، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ‏}}؛ حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۳، ص۵۱.</ref>
#در [[حدیث]] دیگری فرمود: "[[رضوی]] از کوه‌های [[بهشت]] است"<ref>سمهودی، نورالدین، وفاء الوفاء بأخبار دارالمصطفی، ج۴، ص۱۲۱۹.</ref>.
#[[امام صادق]]{{ع}} چون وارد سرزمین "رَوحا" شد، نگاهی به کوه آن نمود که مشرف بر دشت روحا بود، به [[عبدالأعلی مولی آل سام]] که در محضر آن [[حضرت]] بود، فرمود: این کوه را می‌بینی؟ این کوه "[[رضوی]]" نامیده می‌شود، از کوه‌های [[فارس]] بود، چون ما را [[دوست]] داشت، [[خداوند]] آن را به سوی ما انتقال داد. از هرگونه درخت میوه در آن هست. چه [[پناهگاه]] خوبی است برای شخص نگران و بیمناک. این جمله را دو بار تکرار کرد و سپس فرمود: "برای [[صاحب]] این امر در این کوه [[دو غیبت]] است، یکی کوتاه و دیگری طولانی"<ref>{{متن حدیث|أَمَا إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ فِيهِ غَيْبَتَيْنِ وَاحِدَةٌ قَصِيرَةٌ وَ الْأُخْرَى طَوِيلَةٌ}}؛ طوسی، محمد بن حسن، الغیبة، ص۱۶۳.</ref>.
#[[امام سجاد|امام زین‌العابدین]]{{ع}} در ضمن یک [[حدیث]] طولانی از آمدن [[جبرئیل امین]] [[در آستانه ظهور]] به محضر آن [[حضرت]] سخن گفته، در پایان می‌فرماید:آنگاه اسبی را که [[براق]] نامیده می‌شود به حضور ایشان می‌آورد. [[قائم]]{{ع}} بر آن سوار می‌شود، سپس به سوی [[کوه رضوی]] حرکت می‌کند<ref>{{متن حدیث|وَ يَجِيئُهُ بِفَرَسٍ يُقَالُ لَهُ الْبُرَاقُ فَيَرْكَبُهُ ثُمَّ يَأْتِي إِلَى جَبَلِ رَضْوَى}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج۵۲، ص۳۰۶.</ref>. آنگاه از گرد آمدن ۳۱۳ تن از [[یاران خاصّ]] و آغاز [[دعوت]] [[اعلام ظهور]] به تفصیل سخن می‌گوید
#[[امام صادق]]{{ع}} در ضمن یک [[حدیث]] طولانی از گرد آمدن [[ارواح]] [[مؤمنان]] در گلستان "[[رضوی]]" سخن گفته، در پایان می‌فرماید: "سپس [[روح]] [[مؤمن]] در گلستان "[[رضوی]]" با [[آل محمد]] {{عم}} [[دیدار]] می‌کند، از [[خوراک]] آنها می‌خورد، از نوشیدنی‌های آنان می‌نوشد، در محافل آنها با آنها هم صحبت می‌شود تا روزی که [[قائم]] [[اهل‌بیت]] [[قیام]] کند. هنگامی که [[قائم]] ما [[قیام]] نمود، [[خداوند]] آنها را برمی‌انگیزاند، پس همگی به حضور آن [[حضرت]] می‌رسند و دسته دسته به دعوتش لبیک می‌گویند"<ref>{{متن حدیث|ثُمَّ يَزُورُ آلَ مُحَمَّدٍ فِي جِنَانِ رَضْوَى فَيَأْكُلُ مَعَهُمْ مِنْ طَعَامِهِمْ وَ يَشْرَبُ مَعَهُمْ مِنْ شَرَابِهِمْ وَ يَتَحَدَّثُ مَعَهُمْ فِي مَجَالِسِهِمْ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَإِذَا قَامَ قَائِمُنَا بَعَثَهُمُ اللَّهُ فَأَقْبَلُوا مَعَهُ يُلَبُّونَ زُمَراً زُمَراً}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج۶، ص۱۹۸؛ ج۵۳، ص۹۷.</ref>.
*از [[حدیث]] اول و دوم [[فضیلت]] و [[قداست]] [[کوه رضوی]] استفاده می‌شود.
*[[حدیث]] سوم به صراحت دلالت می‌کند. بر این که [[حضرت]] بقیة‌الله{{ع}} در [[غیبت صغری]] و کبری، قسمتی از [[عمر]] مبارکش را در [[کوه رضوی]] سپری می‌کند.
*از [[حدیث]] چهارم استفاده می‌شود که آن [[مصلح جهانی]] [[در آستانه ظهور]] نیز بر [[کوه رضوی]] می‌گذرد و از آنجا به سوی [[مکه معظمه]] عزیمت می‌نماید.
*از [[حدیث]] پنجم نیز استفاده می‌شود که شماری از [[یاران]] آن [[حضرت]] در این کوه از [[نعمت‌های پروردگار]] متنعّم هستند، تا به [[هنگام ظهور]] آن [[حضرت]] [[رجعت]] نموده، دامن [[خدمت]] به کمر بسته، [[اوامر]] حضرتش را مو به مو [[اجرا]] نمایند<ref>[[علی اکبر مهدی‌پور|مهدی‌پور، علی اکبر]]، [[با دعای ندبه در پگاه جمعه (کتاب)|با دعای ندبه در پگاه جمعه]]، ص ۹۶-۹۹.</ref>.
==رَضْوی در فرهنگنامه آخرالزمان==
==رَضْوی در فرهنگنامه آخرالزمان==
*رَضوی کوهی است که بین [[مکه]] و [[مدینه]] قرار گرفته است. در دعای [[شریف]] ندبه از این کوه به عنوان [[محل اقامت حضرت مهدی]]{{ع}} یاد شده است. {{متن حدیث|لَيْتَ شِعْرِي... أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا أَمْ ذِي طُوًى}}؛ (کاش می‌‌دانستم که در کدامین سرزمین اقامت داری، آیا در [[رضوی]] هستی یا جای دیگر یا در [[ذی‌طوی]] به سر می‌‌بری). این کوه به همراه منطقه [[ذی‌طوی]] یکی از مکان‌هایی است که قطعاً [[حضرت]] در آنها آمد و شد دارد. [[عبدالأعلی]] می‌‌گوید: با [[امام صادق]]{{ع}} به مسافرت رفتیم، زمانی که به منطقه "روحا" رسیدیم. [[امام]]{{ع}} به کوهی که در آن [[ناحیه]] بود نظر انداخت و فرمود: این کوه را ببین، نام آن [[رضوی]] است. این کوه از کوه‌های [[فارس]] بود، اما چون ما را [[دوست]] داشت [[خداوند]] آن را به سوی ما منتقل نمود. در این کوه هر میوه خوش مزه‌ای وجود دارد و برای کسی که (از [[کینه]] [[دشمنان]] و دسیسه آنان) می‌‌ترسد (یعنی [[حضرت مهدی]]{{ع}}) [[پناهگاه]] خوبی است. [[صاحب الامر]]{{ع}} در این کوه [[دو غیبت]] خواهد داشت که یکی کوتاه و دیگری طولانی خواهد بود (که به [[غیبت صغری]] و [[غیبت کبری]] مشهور است)<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۱۷.</ref>.
*رَضوی کوهی است که بین [[مکه]] و [[مدینه]] قرار گرفته است. در دعای [[شریف]] ندبه از این کوه به عنوان [[محل اقامت حضرت مهدی]]{{ع}} یاد شده است. {{متن حدیث|لَيْتَ شِعْرِي... أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا أَمْ ذِي طُوًى}}؛ (کاش می‌‌دانستم که در کدامین سرزمین اقامت داری، آیا در [[رضوی]] هستی یا جای دیگر یا در [[ذی‌طوی]] به سر می‌‌بری). این کوه به همراه منطقه [[ذی‌طوی]] یکی از مکان‌هایی است که قطعاً [[حضرت]] در آنها آمد و شد دارد. [[عبدالأعلی]] می‌‌گوید: با [[امام صادق]]{{ع}} به مسافرت رفتیم، زمانی که به منطقه "روحا" رسیدیم. [[امام]]{{ع}} به کوهی که در آن [[ناحیه]] بود نظر انداخت و فرمود: این کوه را ببین، نام آن [[رضوی]] است. این کوه از کوه‌های [[فارس]] بود، اما چون ما را [[دوست]] داشت [[خداوند]] آن را به سوی ما منتقل نمود. در این کوه هر میوه خوش مزه‌ای وجود دارد و برای کسی که (از [[کینه]] [[دشمنان]] و دسیسه آنان) می‌‌ترسد (یعنی [[حضرت مهدی]]{{ع}}) [[پناهگاه]] خوبی است. [[صاحب الامر]]{{ع}} در این کوه [[دو غیبت]] خواهد داشت که یکی کوتاه و دیگری طولانی خواهد بود (که به [[غیبت صغری]] و [[غیبت کبری]] مشهور است)<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۳۱۷.</ref>.

نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۲

متن این جستار آزمایشی است؛ امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود. برای اطلاع از جزئیات بیشتر به بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت مراجعه کنید.


مقدمه

کوه رَضْوی در موعودنامه

کوه رَضْوی در با دعای ندبه در پگاه جمعه

  • "رضوی" نخستین کوه از کوه‌های "تهامه" در یک‌منزلی "ینبع" و هفت‌منزلی "مدینه" است که در احادیث فراوانی از آن یاد شده، از جمله:
  1. رسول اکرم (ص) فرمود: "رضوی، خدای از آن خشنود است!"[۱۲]
  2. در حدیث دیگری فرمود: "رضوی از کوه‌های بهشت است"[۱۳].
  3. امام صادق(ع) چون وارد سرزمین "رَوحا" شد، نگاهی به کوه آن نمود که مشرف بر دشت روحا بود، به عبدالأعلی مولی آل سام که در محضر آن حضرت بود، فرمود: این کوه را می‌بینی؟ این کوه "رضوی" نامیده می‌شود، از کوه‌های فارس بود، چون ما را دوست داشت، خداوند آن را به سوی ما انتقال داد. از هرگونه درخت میوه در آن هست. چه پناهگاه خوبی است برای شخص نگران و بیمناک. این جمله را دو بار تکرار کرد و سپس فرمود: "برای صاحب این امر در این کوه دو غیبت است، یکی کوتاه و دیگری طولانی"[۱۴].
  4. امام زین‌العابدین(ع) در ضمن یک حدیث طولانی از آمدن جبرئیل امین در آستانه ظهور به محضر آن حضرت سخن گفته، در پایان می‌فرماید:آنگاه اسبی را که براق نامیده می‌شود به حضور ایشان می‌آورد. قائم(ع) بر آن سوار می‌شود، سپس به سوی کوه رضوی حرکت می‌کند[۱۵]. آنگاه از گرد آمدن ۳۱۳ تن از یاران خاصّ و آغاز دعوت اعلام ظهور به تفصیل سخن می‌گوید
  5. امام صادق(ع) در ضمن یک حدیث طولانی از گرد آمدن ارواح مؤمنان در گلستان "رضوی" سخن گفته، در پایان می‌فرماید: "سپس روح مؤمن در گلستان "رضوی" با آل محمد (ع) دیدار می‌کند، از خوراک آنها می‌خورد، از نوشیدنی‌های آنان می‌نوشد، در محافل آنها با آنها هم صحبت می‌شود تا روزی که قائم اهل‌بیت قیام کند. هنگامی که قائم ما قیام نمود، خداوند آنها را برمی‌انگیزاند، پس همگی به حضور آن حضرت می‌رسند و دسته دسته به دعوتش لبیک می‌گویند"[۱۶].

رَضْوی در فرهنگنامه آخرالزمان

  • رَضوی کوهی است که بین مکه و مدینه قرار گرفته است. در دعای شریف ندبه از این کوه به عنوان محل اقامت حضرت مهدی(ع) یاد شده است. «لَيْتَ شِعْرِي... أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا أَمْ ذِي طُوًى»؛ (کاش می‌‌دانستم که در کدامین سرزمین اقامت داری، آیا در رضوی هستی یا جای دیگر یا در ذی‌طوی به سر می‌‌بری). این کوه به همراه منطقه ذی‌طوی یکی از مکان‌هایی است که قطعاً حضرت در آنها آمد و شد دارد. عبدالأعلی می‌‌گوید: با امام صادق(ع) به مسافرت رفتیم، زمانی که به منطقه "روحا" رسیدیم. امام(ع) به کوهی که در آن ناحیه بود نظر انداخت و فرمود: این کوه را ببین، نام آن رضوی است. این کوه از کوه‌های فارس بود، اما چون ما را دوست داشت خداوند آن را به سوی ما منتقل نمود. در این کوه هر میوه خوش مزه‌ای وجود دارد و برای کسی که (از کینه دشمنان و دسیسه آنان) می‌‌ترسد (یعنی حضرت مهدی(ع)) پناهگاه خوبی است. صاحب الامر(ع) در این کوه دو غیبت خواهد داشت که یکی کوتاه و دیگری طولانی خواهد بود (که به غیبت صغری و غیبت کبری مشهور است)[۱۸].

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. ↑ ر. ک: طریحی، مجمع البحرین، ج ۱، ص ۱۸۸
  2. ↑ محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۶، ص ۲۴۳
  3. ↑ شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۶۳.
  4. ↑ " لَيْتَ‏ شِعْرِي‏ أَيْنَ‏ اسْتَقَرَّتْ‏ بِكَ‏ النَّوَى‏ بَلْ أَيُّ أَرْضٍ تُقِلُّكَ أَوْ ثَرَى أَ بِرَضْوَى أَمْ غَيْرِهَا‏‏"، سید بن طاووس، الاقبال، ص ۲۹۸.
  5. ↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگ‌نامه مهدویت، ص ۳۶۳.
  6. ↑ غیبة طوسی ص ۱۶۲.
  7. ↑ مراصد الاطلاع علی اسماء الامکنه و البقاع، ج ۲، ص ۶۲۰.
  8. ↑ مفاتیح الجنان، دعای ندبه.
  9. ↑ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۶.
  10. ↑ بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۹۷.
  11. ↑ مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۳۶۴.
  12. ↑ «رَضْوَى، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ‏»؛ حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۳، ص۵۱.
  13. ↑ سمهودی، نورالدین، وفاء الوفاء بأخبار دارالمصطفی، ج۴، ص۱۲۱۹.
  14. ↑ «أَمَا إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ فِيهِ غَيْبَتَيْنِ وَاحِدَةٌ قَصِيرَةٌ وَ الْأُخْرَى طَوِيلَةٌ»؛ طوسی، محمد بن حسن، الغیبة، ص۱۶۳.
  15. ↑ «وَ يَجِيئُهُ بِفَرَسٍ يُقَالُ لَهُ الْبُرَاقُ فَيَرْكَبُهُ ثُمَّ يَأْتِي إِلَى جَبَلِ رَضْوَى»؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج۵۲، ص۳۰۶.
  16. ↑ «ثُمَّ يَزُورُ آلَ مُحَمَّدٍ فِي جِنَانِ رَضْوَى فَيَأْكُلُ مَعَهُمْ مِنْ طَعَامِهِمْ وَ يَشْرَبُ مَعَهُمْ مِنْ شَرَابِهِمْ وَ يَتَحَدَّثُ مَعَهُمْ فِي مَجَالِسِهِمْ حَتَّى يَقُومَ قَائِمُنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَإِذَا قَامَ قَائِمُنَا بَعَثَهُمُ اللَّهُ فَأَقْبَلُوا مَعَهُ يُلَبُّونَ زُمَراً زُمَراً»؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج۶، ص۱۹۸؛ ج۵۳، ص۹۷.
  17. ↑ مهدی‌پور، علی اکبر، با دعای ندبه در پگاه جمعه، ص ۹۶-۹۹.
  18. ↑ حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان، ص ۳۱۷.
برگرفته از «https://fa.imamatpedia.com/w/index.php?title=کوه_رَضْوی&oldid=271888»