آینده‌پژوهی: تفاوت میان نسخه‌ها

*بنابراین مهدویت‌‏پژوهی، علاوه ‏بر منابع عقلی- فلسفی و احیانا علمی- تجربی، به شدّت در تبیین جزئیات، به منابع [[وحی]] و [[سنت]] و روش استنادی و اجتهادی وابسته است؛ برای نمونه، [[عقل]] با [[برهان]] و [[استدلال]]، غایت و علت نهایی را به صورت قطعی و حتمی برای [[انسان]]، [[جامعه]]، [[جهان]] و [[تاریخ]] پذیرفته و آن را تعمیم می‌‏دهد و نمی‌‏پذیرد این‏ها عبث آفریده شده باشند و این‏که [[نظام]] در آینده، نظامی متشکل از جمعیت، [[دولت]]، سرزمین و [[حاکمیت جهانی]] خواهد بود.

*[[علم]] و تجربه‌‏های علمی، با تحلیل گذشته، به صورت احتمالی وضعیت آینده را پیش‌‏بینی می‌‏کند؛ ولی فراتر از همین احتمال کلی، پیش نمی‌‏رود و از محدوده [[علم]] تجربی، [[سیاسی]] و تاریخی خارج است. حداکثر می‌‏تواند تا این اندازه احتمال دهد که شکل جهانی و مردمی‌‏تری باشد. منابع قرآنی و سنّت "[[احادیث]]"، در تبیین مبانی و شرایط و حتی شکل، شیوه‌‏ها و ساختار [[آینده جهان]] و [[تاریخ]] و وضعیت [[نظام]] [[سیاسی]]، [[سیاست]] و [[دولت جهانی]]، به کمک [[عقل]] و تجربه می‌‏آیند و به صورت یقینی، دانسته‌‏های [[عقل]] را [[تفسیر]] و تفصیل داده و شکل و ساختار [[سیاسی]] آینده را تبیین و روشن می‏‌سازند و از آن خبر می‌‏دهند<ref>  رحیم کارگر، آینده جهان( دولت و سیاست در اندیشه مهدویت)، ص ۱۵- ۱۷</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۲۷-۲۹.</ref>.