اشراط الساعة: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (جایگزینی متن - 'رده:اتمام لینک داخلی' به '')
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۸: خط ۸:
: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[اشراط الساعة (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[اشراط الساعة (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">
[[علائم ظهور]] حوادثی است که براساس بیانات [[معصومین]]، وقوع‌شان، نشان و خبر از [[ظهور]] می‌دهد. اما "اشراط الساعة" به معنای [[نشانه‌های قیامت]] است که آنها نیز در [[روایات]] بیان شده‌اند. این دو کاملاً با هم متفاوت هستند اما برای عده‌ای بین این [[نشانه‌ها]] خلط شده است.
==چیستی [[اشراط الساعه]] ([[نشانه‌های قیامت]])==
* “اشراط” جمع “شرط” به معنای نشانه و سرآغاز است. و اشراط الساعة یعنی نشانه‌های آن،<ref>خلیل بن احمد، العین، ص۴۱۱؛ معجم مقائیس اللغة، ج۳، ص۲۶۰</ref> "الساعه" به بخشی از بخش‌های شبانه روز گفته می‌شود و مقصود از آن در اینجا [[قیامت]] است به جهت اینکه وقوع آن ناگهانی است و یا اینکه طول آن نزد [[خداوند]] مانند ساعتی از ساعات [[بندگان]] است.<ref>ر.ک. [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، صفحه۱۰۶؛ پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، [[مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها (کتاب)|مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها]]، ص ۳۸۰</ref> اشراط الساعة یعنی [[نشانه‌های قیامت]].<ref>ر.ک. پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، [[مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها (کتاب)|مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها]]، ص ۳۸۰؛ [[مصطفی صادقی|صادقی، مصطفی]]، [[تحلیل تاریخی نشانه‌های ظهور (کتاب)|تحلیل تاریخی نشانه‌های ظهور]]، ص ۹۱ ـ ۹۳</ref> پس از سپری شدن عصر [[ظهور]]، فرجام [[تاریخ]] فرا می‌رسد و بساط [[دنیا]] درهم ریخته و [[قیامت]] برپا می‌گردد و پیش از حادث شدن [[قیامت]]، نشانه‌هایی ظاهر می‌شود که از بروز [[قیامت]] خبر می‌دهد، این [[نشانه‌ها]] در [[فرهنگ اسلامی]] [[اشراط الساعه]] نامیده شده‌اند.<ref>ر.ک. [[مهدی علی‌زاده|علی‌زاده، مهدی]]، [[نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار (کتاب)|نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار]]، صفحه۲۱؛ [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، صفحه۱۰۶.</ref> [[خداوند]] می‌فرماید:<ref>سورۀ محمد، آیۀ ۱۸: «آیا کافران جز این انتظاری دارند که قیامت ناگهان فرا رسد، در حالی که هم اکنون نشانه‌های آن پدید آمده است؟»</ref> {{متن قرآن|فَهَلْ يَنظُرُونَ إِلاَّ السَّاعَةَ أَن تَأْتِيَهُم بَغْتَةً فَقَدْ جَاءَ أَشْرَاطُهَا}}<ref>ر.ک. [[مهدی علی‌زاده|علی‌زاده، مهدی]]، [[نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار (کتاب)|نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار]]، صفحه۲۱.</ref> در [[روایات]]<ref>حر عاملی، محمد بن حسن، وسایل الشیعه، ج۱۵، ص۵۶</ref> "[[اشراط الساعه]]"، زنجیره‌ای از پدیده‌های انسانی و طبیعی شمرده شده که از زمان [[بعثت]] [[رسول اکرم]] {{صل}} آغاز و تا فروپاشی کامل [[نظام]] طبیعت ادامه می‌یابد.<ref>ر.ک. [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، صفحه۱۰۶.</ref>
==اشتباه میان [[علائم ظهور]] و [[اشراط الساعه]]==
*باید توجه داشت که در برخی از منابع برخی [[علائم]] به عنوان [[علائم ظهور]] معرفی شده‌اند اما برخی دیگر به عنوان [[اشراط الساعه]] مانند [[نزول حضرت عیسی]]، [[دجال]] و... که معمولا به عنوان [[علائم ظهور]] معرفی شده‌اند اما در منابع [[اهل سنت]] از [[نشانه‌های قیامت]] دانسته شده‌اند.<ref>ر.ک. [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی ج۷ (کتاب)|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹</ref> [[دلیل]] این اشتباه می‌تواند چند امر باشد مانند:
#واژۀ الساعه در برخی [[روایات]] به [[ظهور]] [[امام مهدی]] تاویل شده لذا راه برای [[احادیث]] [[اشراط الساعه]] هم باز شده است.<ref>ر.ک. [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی ج۷ (کتاب)|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹</ref>
#تعبیرات برخی [[احادیث]] که [[زمان ظهور]] نزدیک [[قیامت]] است، زمینۀ اشتباه میان دو علامت شده است مانند:<ref>الغیبة، نعمانی، ص ۱۴۹: «لَوْ لَمْ يَبْقَ مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا يَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ ذَلِكَ الْيَوْمَ حَتَّى يُخْرِجَ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ بَيْتِي»</ref> «اگر یک روز از [[دنیا]] هم باقی نمانده باشد [[مهدی]] خواهد آمد.» و حال آنکه مراد این [[روایات]] قطعی بودن [[ظهور]] است.<ref>ر.ک. [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی ج۷ (کتاب)|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹</ref>
#نزدیک بودن و تشابه الفاظ [[قیام]] و [[قیامت]] و [[قائم]] با همدیگر دلیلی دیگر بر خلط [[علائم ظهور]] با [[نشانه‌های قیامت]] است.<ref>ر.ک. [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامهٔ امام مهدی ج۷ (کتاب)|دانشنامهٔ امام مهدی]]، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹</ref>
==چیستی [[علائم ظهور]]==
*یکی از مطالبی که با موضوع [[علائم ظهور]] ارتباط نزدیک دارد، روایاتی است که دربارۀ [[نشانه های قیامت]] سخن می‌گوید. در بسیاری از [[منابع روایی]] [[اهل سنت]] و برخی [[جوامع حدیثی]] [[شیعه]]، [[نشانه های ظهور]] [[مهدی]](علیه السلام) با علامت‌های نزدیک شدن و [[برپایی قیامت]] آمیخته و برخی نشانه‌هایی که به [[علائم ظهور]] مشهورند [[نشانه قیامت]] دانسته شده است.<ref>ر.ک. [[مصطفی صادقی|صادقی، مصطفی]]، [[تحلیل تاریخی نشانه‌های ظهور (کتاب)|تحلیل تاریخی نشانه‌های ظهور]]، ص ۹۱ ـ ۹۳</ref> اما باید توجه داشت که میان [[علائم ظهور]] و [[نشانه های قیامت]] تفاوت وجود دارد. [[علائم]] به معنای [[نشانه‌ها]]، به اموری گفته می‌شود که نمایانگر مقصود و مطلوب هستند. و مراد از [[علائم ظهور]] آن دسته از حوادثی است که براساس بیان [[پیشوایان]] [[معصوم]] {{عم}}، قبل و یا [[در آستانۀ ظهور]] واقع خواهد شد و تحقق هر کدام نوید نزدیک شدن یا وقوع [[قیام]] [[امام مهدی]]{{ع}} را می‌دهد.<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ غیبت کبری (کتاب)|تاریخ غیبت کبری]]، ص ۵۴۹ـ ۵۵۲؛ [[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)|معارف و عقاید]]، ص ۲۵۱ـ ۲۵۲؛ پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، [[مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها (کتاب)|مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها]]، ص ۳۸۰</ref>


==نتیجه گیری==
===معنای [[اشراط الساعه]]===  
*بنابراین ماهیت [[علایم ظهور]] با اشراط الساعة متفاوت است؛ زیرا [[علایم ظهور]]، نشانه‌هایی برای [[ظهور]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، ولی اشراط الساعة نشانه‌هایی برای [[قیامت]] است.<ref>ر.ک. پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، [[مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها (کتاب)|مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها]]، ص ۳۸۰</ref> البته باید توجه کرد تمام [[نشانه‌های ظهور]] پیش از [[برپایی قیامت]] واقع خواهد شد لذا آنچه در طول [[غیبت کبری]] واقع می‌شود به‌طور طبیعى پیش از برپایى [[قیامت]] واقع شده و در نتیجه از نشانه‌هاى [[قیامت]] است. بر این اساس، همه نشانه‌هاى [[ظهور]]، به‌گونه‌اى نشانه‌هاى [[قیامت]] هم هستند، ولى همه نشانه‌هاى [[قیامت]]، نشانه‌هاى [[ظهور]] نمى‌توانند باشند.<ref>ر.ک. [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص ۱۰۴</ref>
*"اشراط" جمع "شرط" به معنای نشانه و سرآغاز<ref>العین، ص۴۱۱؛ معجم مقائیس اللغة، ج۳، ص۲۶۰.</ref> است و "الساعه" به بخشی از بخش‌های شبانه روز گفته می‌شود و مقصود از آن در اینجا [[قیامت]] است<ref>ر.ک. سلیمیان، خدامراد، درسنامه مهدویت، ص۱۰۶؛ پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها، ص ۳۸۰.</ref>. [[اشراط الساعة]] یعنی [[نشانه‌های قیامت]]<ref>ر.ک. پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها، ص ۳۸۰؛ صادقی، مصطفی، تحلیل تاریخی نشانه‌های ظهور، ص ۹۱ ـ ۹۳.</ref>. پس از سپری شدن [[عصر ظهور]]، فرجام [[تاریخ]] فرامی‌رسد و بساط [[دنیا]] درهم ریخته و [[قیامت]] برپا می‌گردد و پیش از حادث شدن [[قیامت]]، رویدادها و نشانه‌هایی ظاهر می‌شود که از بروز [[قیامت]] خبر می‌دهد، این [[نشانه‌ها]] در [[فرهنگ اسلامی]] [[اشراط الساعه]] نامیده شده‌اند. [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|فَهَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَنْ تَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً فَقَدْ جَاءَ أَشْرَاطُهَا}}<ref>«پس آیا جز چشم به راه رستخیزند که ناگهان بر آنان فرا می‌رسد؟ و به راستی نشانه‌های آن در رسیده است و چون به سراغشان بیاید یادکردشان، آنان را چگونه سود خواهد داشت؟» سوره محمد، آیه ۱۸.</ref>. در [[روایات]]<ref>وسایل الشیعه، ج۱۵، ص۵۶.</ref> "[[اشراط الساعه]]"، زنجیره‌ای از پدیده‌های [[انسانی]] و طبیعی شمرده شده که از زمان [[بعثت رسول اکرم]] {{صل}} آغاز و تا [[فروپاشی]] کامل [[نظام طبیعت]] ادامه می‌یابد<ref>ر.ک. علی‌زاده، مهدی، نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار، ص۲۱؛ سلیمیان، خدامراد، درسنامه مهدویت، ص۱۰۶.</ref>.
===[[نشانه‌های قیامت]]===
*رویدادهای پیش از [[قیامت]]، یکسان نیستند و تنوع دارند و می‌توان آنها را به سه دسته تقسیم کرد:
#دگرگونی‌های [[رفتاری]] و [[اخلاقی]] [[مردم]]: بنابر [[روایات]]، جامعۀ [[انسانی]] پیش از [[رستاخیز]] رو به افول می‌نهد. [[احکام الهی]] تباه می‌شوند، [[تبهکاران]] بر [[جهان]] [[حکومت]] می‌کنند، [[ستم]] و [[فساد]] و [[گناه]] بسیار می‌شود، [[مردم]] از [[هوا و هوس]] خویش [[پیروی]] می‌کنند و دنیاپرستان را بزرگ می‌دارند، [[آخرت]] را به [[دنیا]] می‌فروشند، [[انصاف]] از میان [[مردم]] رخت برمی‌بندد، به زیردستان و تنگدستان [[کمک]] نمی‌کنند، بزرگان را [[حرمت]] نمی‌نهند، مردانْ، خویش را همانند [[زنان]] می‌آرایند و [[زنان]]، خودشان را شبیه مردان می‌کنند، بنیان [[خانواده]] [[سست]] می‌شود و [[طلاق]] میان [[همسران]] فراوان می‌شود<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۸۲.</ref>.
#پیشامدهای مهم [[اجتماعی]]: [[بعثت]] [[پیامبر اسلام]] {{صل}} و [[نزول]] [[قرآن کریم]]، شکافته شدن [[ماه]] که از [[معجزات پیامبر]] اکرم {{صل}} بود، از پیشامدهای قبل از [[قیامت]] است. [[ظهور حضرت مهدی]] و [[رجعت]] [[آل محمد]] {{صل}} و نیز [[نزول حضرت عیسی]] {{ع}} و [[ظهور]] [[دابة الارض]] (موجودی که از [[زمین]] برمی‌خیزد و با [[مردم]] سخن می‌گوید و [[مؤمن]] را از [[کافر]] جدا می‌سازد)، [[دجال]]، [[سفیانی]] و [[طایفه]] [[یأجوج و مأجوج]] از نشانه‌های‌ دیگر، [[قیامت]] است<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۸۳.</ref>.
#پیشامدهای [[نظام خلقت]]: در بسیاری از [[آیات قرآنی]]، از دگرگونی‌ها و تحولات ژرف در [[نظام خلقت]] سخن به میان است که پیش از [[قیامت]] رخ می‌دهند، مانند: لرزیدن کوه‌ها و [[زمین]]<ref>{{متن قرآن|يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيبًا مَهِيلًا}}«روزی که زمین و کوه‌ها به لرزه درآیند و کوه‌ها توده‌ای از ریگ روان باشند» سوره مزمل، آیه ۱۴.</ref> و از جا [[کنده]] شدن، درهم کوفته شدن و فروریختن کوه‌ها<ref>{{متن قرآن|وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً}}«و زمین و کوه‌ها را فرا بردارند و یکباره در هم کوبند» سوره حاقه، آیه ۱۴؛ {{متن قرآن|وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا}}«و کوه‌ها ریزریز شوند، چون غباری پراکنده» سوره واقعه، آیه ۵ ـ ۶</ref>، شکافته شدن دریاها<ref>{{متن قرآن|وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ}}«و هنگامی که دریاها روان گردند و به هم پیوندند،» سوره انفطار، آیه ۳؛ {{متن قرآن|وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ}}«و آنگاه که دریاها برجوشند» سوره تکویر، آیه ۶.</ref>، [[خاموشی]] [[خورشید و ماه]] و [[ستارگان]]<ref>{{متن قرآن|عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا أَحْضَرَتْ}}«(در آن هنگام) هر کس بداند که چه آماده کرده است،» سوره تکویر، آیه ۱۴.</ref>، شکافته شدن [[آسمان‌ها]]<ref>{{متن قرآن|إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ}}«هنگامی که آسمان شکاف بردارد،» سوره انشقاق، آیه ۱؛ {{متن قرآن|وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ}}«و اما (قوم) عاد با تندباد سردی بنیان‌کن، از میان برداشته شد» سوره حاقه، آیه ۶.</ref> و [[آشکار]] گشتن دودی که همۀ [[زمین]] را فرا می‌گیرد<ref>{{متن قرآن|فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ يَغْشَى النَّاسَ هَذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ}}«پس به روزی چشم بدوز که آسمان دودی آشکار برمی‌آورد. که مردم را فرا می‌پوشد؛ این عذابی دردناک است» سوره دخان، آیه ۱۰ ـ ۱۱</ref>. بدین‌سان [[نظام آفرینش]] دگرگون می‌شود و [[زمین]] و [[نظام]] [[حاکم]] بر آن، به کلی تحول می‌یابند<ref>{{متن قرآن|وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ ذَلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِي وَخَافَ وَعِيدِ}}«و شما را پس از آنان در این سرزمین جای خواهیم داد؛ این برای کسی است که از ایستادن در پیشگاه من  و از هشدار من می‌هراسد» سوره ابراهیم، آیه ۱۴.</ref>. آنگاه با نفخ صور همه [[آدمیان]] می‌میرند و سپس با نفخ صور دوم، برای [[رستاخیز]] به پا می‌خیزند<ref>{{متن قرآن|وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى فَإِذَا هُمْ قِيَامٌ يَنْظُرُونَ}}«و در صور دمیده می‌شود آنگاه هر کس در آسمان‌ها و در زمین است بیهوش می‌گردد- جز آن کس که خدا بخواهد- سپس بار دیگر در آن می‌دمند که ناگاه آنان برمی‌خیزند ، به انتظار می‌مانند» سوره زمر، آیه ۶۸.</ref>.<ref>ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۸۳.</ref>
===خلط میان [[علائم ظهور]] و [[اشراط الساعه]]===
*یکی از مطالبی که با موضوع [[علائم ظهور]] ارتباط نزدیک دارد، روایاتی است که دربارۀ [[نشانه‌های قیامت]] سخن می‌گوید. در بسیاری از [[منابع روایی اهل سنت]] و برخی [[جوامع حدیثی]] [[شیعه]]، [[نشانه‌های ظهور]] [[مهدی]] {{ع}} با علامت‌های نزدیک شدن و [[برپایی قیامت]] آمیخته و برخی نشانه‌هایی که به [[علائم ظهور]] مشهورند [[نشانه قیامت]] دانسته شده است. اما باید توجه داشت میان [[علائم ظهور]] و [[نشانه‌های قیامت]] تفاوت وجود دارد و مراد از [[علائم ظهور]] آن دسته از حوادثی است که براساس [[بیان]] [[پیشوایان معصوم]] {{ع}}، قبل و یا [[در آستانۀ ظهور]] واقع خواهد شد و تحقق هر کدام نوید نزدیک شدن یا وقوع [[قیام امام مهدی]] {{ع}} را می‌دهد<ref>ر.ک: صادقی، مصطفی، تحلیل تاریخی نشانه‌های ظهور، ص ۹۱ ـ ۹۳؛ صدر، سید محمد، تاریخ غیبت کبری، ص ۵۴۹ـ ۵۵۲؛ زهادت، عبدالمجید، معارف و عقاید، ص ۲۵۱ـ ۲۵۲؛ پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها، ص ۳۸۰.</ref>.
*[[دلیل]] اشتباه میان [[علائم ظهور]] و [[اشراط الساعه]] می‌تواند چند امر باشد مانند:
#واژۀ الساعه در برخی [[روایات]] به [[ظهور امام مهدی]]{{ع}} تاویل شده لذا راه برای [[احادیث]] [[اشراط الساعه]] هم باز شده است<ref>ر.ک: محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ امام مهدی، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹.</ref>.
#تعبیرات برخی [[احادیث]] که [[زمان ظهور]] نزدیک [[قیامت]] است، زمینۀ اشتباه میان دو علامت شده است مانند: «اگر یک روز از [[دنیا]] هم [[باقی]] نمانده باشد [[مهدی]] خواهد آمد»<ref>{{متن حدیث|لَوْ لَمْ یَبْقَ مِنَ الدُّنْیَا إِلَّا یَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ ذَلِکَ الْیَوْمَ حَتَّی یُخْرِجَ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ بَیْتِی}}؛ الغیبة، نعمانی، ص ۱۴۹.</ref> و حال آنکه مراد این [[روایات]] قطعی بودن [[ظهور]] است<ref>ر.ک: محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ امام مهدی، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹.</ref>.
#نزدیک بودن و تشابه الفاظ [[قیام]] و [[قیامت]] و [[قائم]] با همدیگر دلیلی دیگر بر خلط [[علائم ظهور]] با [[نشانه‌های قیامت]] است<ref>ر.ک. محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ امام مهدی، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹. </ref>.
*بنابراین ماهیت [[علایم ظهور]] با [[اشراط الساعة]] متفاوت است؛ زیرا [[علایم ظهور]]، نشانه‌هایی برای [[ظهور امام مهدی]] {{ع}} است، ولی [[اشراط الساعة]] نشانه‌هایی برای [[قیامت]] است. البته باید توجه کرد تمام [[نشانه‌های ظهور]] پیش از [[برپایی قیامت]] واقع خواهد شد، لذا آنچه در طول [[غیبت کبری]] واقع می‌شود به طور طبیعی پیش از [[برپایی قیامت]] واقع شده و در نتیجه از [[نشانه‌های قیامت]] است. بر این اساس، همه [[نشانه‌های ظهور]]، به گونه‌ای [[نشانه‌های قیامت]] هم هستند، ولی همۀ [[نشانه‌های قیامت]]، [[نشانه‌های ظهور]] نمی‌توانند باشند<ref>ر.ک. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۱۰۴؛ پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها، ص ۳۸۰.</ref>.


==پرسش مستقیم==
==پرسش مستقیم==

نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۳۷

متن این جستار آزمایشی است؛ امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود. برای اطلاع از جزئیات بیشتر به بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت مراجعه کنید.
اين مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل اشراط الساعة (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

معنای اشراط الساعه

نشانه‌های قیامت

  • رویدادهای پیش از قیامت، یکسان نیستند و تنوع دارند و می‌توان آنها را به سه دسته تقسیم کرد:
  1. دگرگونی‌های رفتاری و اخلاقی مردم: بنابر روایات، جامعۀ انسانی پیش از رستاخیز رو به افول می‌نهد. احکام الهی تباه می‌شوند، تبهکاران بر جهان حکومت می‌کنند، ستم و فساد و گناه بسیار می‌شود، مردم از هوا و هوس خویش پیروی می‌کنند و دنیاپرستان را بزرگ می‌دارند، آخرت را به دنیا می‌فروشند، انصاف از میان مردم رخت برمی‌بندد، به زیردستان و تنگدستان کمک نمی‌کنند، بزرگان را حرمت نمی‌نهند، مردانْ، خویش را همانند زنان می‌آرایند و زنان، خودشان را شبیه مردان می‌کنند، بنیان خانواده سست می‌شود و طلاق میان همسران فراوان می‌شود[۷].
  2. پیشامدهای مهم اجتماعی: بعثت پیامبر اسلام (ص) و نزول قرآن کریم، شکافته شدن ماه که از معجزات پیامبر اکرم (ص) بود، از پیشامدهای قبل از قیامت است. ظهور حضرت مهدی و رجعت آل محمد (ص) و نیز نزول حضرت عیسی (ع) و ظهور دابة الارض (موجودی که از زمین برمی‌خیزد و با مردم سخن می‌گوید و مؤمن را از کافر جدا می‌سازد)، دجال، سفیانی و طایفه یأجوج و مأجوج از نشانه‌های‌ دیگر، قیامت است[۸].
  3. پیشامدهای نظام خلقت: در بسیاری از آیات قرآنی، از دگرگونی‌ها و تحولات ژرف در نظام خلقت سخن به میان است که پیش از قیامت رخ می‌دهند، مانند: لرزیدن کوه‌ها و زمین[۹] و از جا کنده شدن، درهم کوفته شدن و فروریختن کوه‌ها[۱۰]، شکافته شدن دریاها[۱۱]، خاموشی خورشید و ماه و ستارگان[۱۲]، شکافته شدن آسمان‌ها[۱۳] و آشکار گشتن دودی که همۀ زمین را فرا می‌گیرد[۱۴]. بدین‌سان نظام آفرینش دگرگون می‌شود و زمین و نظام حاکم بر آن، به کلی تحول می‌یابند[۱۵]. آنگاه با نفخ صور همه آدمیان می‌میرند و سپس با نفخ صور دوم، برای رستاخیز به پا می‌خیزند[۱۶].[۱۷]

خلط میان علائم ظهور و اشراط الساعه

  1. واژۀ الساعه در برخی روایات به ظهور امام مهدی(ع) تاویل شده لذا راه برای احادیث اشراط الساعه هم باز شده است[۱۹].
  2. تعبیرات برخی احادیث که زمان ظهور نزدیک قیامت است، زمینۀ اشتباه میان دو علامت شده است مانند: «اگر یک روز از دنیا هم باقی نمانده باشد مهدی خواهد آمد»[۲۰] و حال آنکه مراد این روایات قطعی بودن ظهور است[۲۱].
  3. نزدیک بودن و تشابه الفاظ قیام و قیامت و قائم با همدیگر دلیلی دیگر بر خلط علائم ظهور با نشانه‌های قیامت است[۲۲].

پرسش مستقیم

جستارهای وابسته

منابع

منبع‌شناسی جامع اشراط الساعه

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. العین، ص۴۱۱؛ معجم مقائیس اللغة، ج۳، ص۲۶۰.
  2. ر.ک. سلیمیان، خدامراد، درسنامه مهدویت، ص۱۰۶؛ پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها، ص ۳۸۰.
  3. ر.ک. پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها، ص ۳۸۰؛ صادقی، مصطفی، تحلیل تاریخی نشانه‌های ظهور، ص ۹۱ ـ ۹۳.
  4. «پس آیا جز چشم به راه رستخیزند که ناگهان بر آنان فرا می‌رسد؟ و به راستی نشانه‌های آن در رسیده است و چون به سراغشان بیاید یادکردشان، آنان را چگونه سود خواهد داشت؟» سوره محمد، آیه ۱۸.
  5. وسایل الشیعه، ج۱۵، ص۵۶.
  6. ر.ک. علی‌زاده، مهدی، نشانه‌های یار و چکامه‌ انتظار، ص۲۱؛ سلیمیان، خدامراد، درسنامه مهدویت، ص۱۰۶.
  7. ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۸۲.
  8. ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۸۳.
  9. ﴿يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيبًا مَهِيلًا«روزی که زمین و کوه‌ها به لرزه درآیند و کوه‌ها توده‌ای از ریگ روان باشند» سوره مزمل، آیه ۱۴.
  10. ﴿وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَاحِدَةً«و زمین و کوه‌ها را فرا بردارند و یکباره در هم کوبند» سوره حاقه، آیه ۱۴؛ ﴿وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا«و کوه‌ها ریزریز شوند، چون غباری پراکنده» سوره واقعه، آیه ۵ ـ ۶
  11. ﴿وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ«و هنگامی که دریاها روان گردند و به هم پیوندند،» سوره انفطار، آیه ۳؛ ﴿وَإِذَا الْبِحَارُ سُجِّرَتْ«و آنگاه که دریاها برجوشند» سوره تکویر، آیه ۶.
  12. ﴿عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا أَحْضَرَتْ«(در آن هنگام) هر کس بداند که چه آماده کرده است،» سوره تکویر، آیه ۱۴.
  13. ﴿إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ«هنگامی که آسمان شکاف بردارد،» سوره انشقاق، آیه ۱؛ ﴿وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ«و اما (قوم) عاد با تندباد سردی بنیان‌کن، از میان برداشته شد» سوره حاقه، آیه ۶.
  14. ﴿فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ يَغْشَى النَّاسَ هَذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ«پس به روزی چشم بدوز که آسمان دودی آشکار برمی‌آورد. که مردم را فرا می‌پوشد؛ این عذابی دردناک است» سوره دخان، آیه ۱۰ ـ ۱۱
  15. ﴿وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ ذَلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِي وَخَافَ وَعِيدِ«و شما را پس از آنان در این سرزمین جای خواهیم داد؛ این برای کسی است که از ایستادن در پیشگاه من و از هشدار من می‌هراسد» سوره ابراهیم، آیه ۱۴.
  16. ﴿وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَمَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى فَإِذَا هُمْ قِيَامٌ يَنْظُرُونَ«و در صور دمیده می‌شود آنگاه هر کس در آسمان‌ها و در زمین است بیهوش می‌گردد- جز آن کس که خدا بخواهد- سپس بار دیگر در آن می‌دمند که ناگاه آنان برمی‌خیزند ، به انتظار می‌مانند» سوره زمر، آیه ۶۸.
  17. ر.ک: فرهنگ شیعه، ص ۸۳.
  18. ر.ک: صادقی، مصطفی، تحلیل تاریخی نشانه‌های ظهور، ص ۹۱ ـ ۹۳؛ صدر، سید محمد، تاریخ غیبت کبری، ص ۵۴۹ـ ۵۵۲؛ زهادت، عبدالمجید، معارف و عقاید، ص ۲۵۱ـ ۲۵۲؛ پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها، ص ۳۸۰.
  19. ر.ک: محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ امام مهدی، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹.
  20. «لَوْ لَمْ یَبْقَ مِنَ الدُّنْیَا إِلَّا یَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ ذَلِکَ الْیَوْمَ حَتَّی یُخْرِجَ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ بَیْتِی»؛ الغیبة، نعمانی، ص ۱۴۹.
  21. ر.ک: محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ امام مهدی، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹.
  22. ر.ک. محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ امام مهدی، ص ۴۲۷ـ ۴۲۹.
  23. ر.ک. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۱۰۴؛ پژوهشگران مؤسسۀ آیندۀ روشن، مهدویت پرسش‌ها و پاسخ‌ها، ص ۳۸۰.