معمرین: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
جز (جایگزینی متن - '==پرسش‌های وابسته== {{پرسمان' به '{{پرسمان')
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
خط ۲۷: خط ۲۷:
* [[آیا کسانی در امت‌‏های پیشین عمر طولانی داشته‌‏اند؟ (پرسش)]]
* [[آیا کسانی در امت‌‏های پیشین عمر طولانی داشته‌‏اند؟ (پرسش)]]


==پرسش‌های وابسته==
{{پرسمان امکان طول عمر}}
{{پرسمان امکان طول عمر}}
== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==

نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۲۲:۱۷

متن این جستار آزمایشی است؛ امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود. برای اطلاع از جزئیات بیشتر به بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت مراجعه کنید.


مقدمه

  • معمّرین جمع معمّر، به معنای انسان دراز عمر است. در منابع معتبر تاریخی، افراد فراوانی معرفی شده‏ا‌ند که از عمر بسیار طولانی برخوردار بوده و روزگاران درازی زیسته‌‏اند[۱]. در روایات، برخی از این افراد را این گونه برشمرده شده‌‏اند:
  1. حضرت نوح "۲۵۰۰ سال زندگی کرد".
  2. در روایتی دیگر، آمده است: "عمرهای قوم نوح، سیصد سال بود".
  3. پیامبر اکرم(ص) فرمود: "... سلیمان بن داود ۷۱۲ سال زندگی کرد"[۲].
  4. روایت شده است: دجّال زنده است، و در زمان پیامبر اکرم(ص) نیز زنده بوده است و تا هنگام ظهور نیز زنده خواهد بود. در این‌‏باره روایات اهل سنت کمتر از شیعه نیست؛ حال چه استبعادی دارد که منکر طول عمر حضرت مهدی(ع)‏ شده‌‏اند؟ این، در حالی است که دجّال، دشمن خدا و مهدی(ع) دوست خدا است[۳].
  5. همچنین در روایات است که لقمان بن عاد، دراز عمرترین انسان بوده است. او ۳۵۰۰ سال زندگی کرده است[۴].

معمرین در موعودنامه

طولانی‌ترین افراد فرزندان آدم از جهت عمر، حضرت خضر می‌باشد و شاید سن‌ او از ۹۰۰۰ سال تجاوز کرده باشد. در کتاب کنز الفوائد آمده است که از کهنسالان، خضر است که عمر و زندگی او تا آخر زمان متصل می‌باشد[۷][۸].

پرسش مستقیم

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۱۳، روایت ۸۶ به بعد
  2. شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص ۲۰۲، باب ۵۰
  3. ر. ک: شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص ۱۱۳، ح ۸۶
  4. ر. ک: همان، ص ۱۱۴، ح ۸۷
  5. شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص ۲۰۲، باب ۵۰
  6. سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص ۴۰۴ - ۴۰۵.
  7. آخرین امید، داود الهامی، ص ۳۴۶.
  8. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۶۷۴.