اصحاب کهف: تفاوت میان نسخه‌ها

*اصحاب کهف به معنای غارنشینان است.

*در اصطلاح [[قرآن]]، مقصود از اصحاب کهف، [[جوانان]] خداپرستی‌اند که در عصر [[پادشاه]] [[ظالم]] و کافری به نام [[دقیانوس]] می‌زیستند که [[حاکم]] [[شهر]] "افسوس" بود و برای حفظ [[ایمان]] خود، چاره‌ای جز ترک زندگانی و [[مردم]] و [[پناه]] بردن به غاری ندیدند. تعدادشان شش نفر بود. در راه، چوپانی هم همراه سگش به آنان پیوست. [[خداوند]] آنان را به خوابی طولانی ([[سیصد و نه سال]]) فرو برد و چون بیدار شدند، دوران [[دقیانوس]] عوض شده و [[حکومت]] [[کفر]] برچیده شده بود و آنان می‌پنداشتند که یک روز یا نصف روز خوابیده‌اند!

*هجدهمین [[سوره]] [[قرآن]] که به نام کهف (غار) است، به داستان این گروه اشاره دارد و از آنان به عنوان جوانمردان یکتاپرست یاد می‌کند و ماجرای [[خواب]] طولانی و [[زنده شدن دوباره]] آنان را پس از سیصد سال، نمونه‌ای از زنده شدن [[انسان]] برای [[قیامت]] به شمار می‌آورد (کهف، [[آیات]] ۹ تا ۲۵). سگ اصحاب کهف نیز در [[قرآن]] و [[حدیث]] و اشعار [[فارسی]] آمده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۷-۲۸.</ref>.