اصحاب کهف: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۳:۰۷

متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.

متن این جستار آزمایشی است؛ امید می رود در آینده نه چندان دور آماده شود. برای اطلاع از جزئیات بیشتر به بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت مراجعه کنید.

اصحاب کهف در فرهنگ مهدوی

اصحاب کهف از رجعت‌‏کنندگان و یاران حضرت مهدی(ع) هستند^[۱].
در قصه‏‌های قرآنی "اصحاب کهف"، نام گروهی از مؤمنان است که از ستم پادشاهی مشرک به غاری پناه بردند و سالیانی دراز به خواب عمیقی فرو رفتند. بر پایه روایات، این پادشاه مشرک "دقیانوس" و محل واقعه "افسوس" دانسته شده است^[۲]. داستان این گروه، با اشاراتی کوتاه اما پر مغز، در آیه‏‌های نخستین سوره "کهف" یاد شده است. در آن آیات، سخن از یکتاپرستانی است که برای گریز از پرستش خدایان دروغین، به غاری پناه بردند تا از گزند ستمکاران بت‏پرست برهند. خوابی که آنان را در ربود، به فرمان پروردگار سالیانی به طول انجامید و در این مدت، چنان هیبتی داشتند که کسی را یارای نزدیک شدن و نگریستن به آنان نبود و آنان را بیدار می‌‏پنداشتند. این خفتگان سالیانی چند را "بر پایه آیات قرآنی، ۳۰۹ سال" در همان حال گذراندند. چون به خواست الهی از خواب برخاستند، چنان گمان بردند که فقط روزی یا نصفی از روز را خواب بوده‌‏اند. چون یکی از ایشان، برای فراهم آوردن غذا به شهر درآمد، مردم از حال شگفت‌‏انگیزشان آگاهی یافتند و بر آن شدند بر در غار آنان، مسجدی به پا سازند^[۳]. در روایات، آنان را گروهی از یاران حضرت مهدی(ع) دانسته‏‌اند که در این بازگشت، از حکومت جهانی عدل و قسط، بهره وافری خواهند برد^[۴].
امام صادق(ع) در این‌‏باره فرمود: "هنگامی که قائم(ع) از پشت این خانه ظهور کند، خداوند همراه او ۲۷ تن برمی‌‏انگیزد که چهارده تن از قوم حضرت موسی(ع) هستند، و هشت تن از اصحاب کهف و مقداد و جابر انصاری و مؤمن آل فرعون و یوشع بن نون وصی حضرت موسی(ع)^[۵]
اگرچه اهل سنت به شدّت با اعتقاد به رجعت مخالف‌اند اما برخی از مفسران آن‏ها به زنده شدن اصحاب کهف در دوران ظهور حضرت مهدی(ع) اشاره کرده‌‏اند^[۶]^[۷].

اصحاب کهف در موعودنامه

در روایات آمده است که اصحاب کهف هنگام ظهور، براى یارى حضرت مهدى (ع) خواهند آمد^[۸]. مفضل بن عمر مى‌گوید:امام صادق (ع) فرمود: "هنگامى که قائم آل محمد (ص) ظهور کند، تعدادى از پشت کعبه بیرون مى‌آیند که هفت نفر از اصحاب کهف، از جمله آنان هستند^[۹]. حلبى مى‌گوید: اصحاب کهف همگى از نژاد عرب‌اند و جز به عربى سخن نمى‌گویند و آنان وزیران مهدى هستند^[۱۰]. پیشواى ششم در مورد آخرین رو در رویى سپاه حق با قوم یهود مى‌فرماید:. . . وقتى دابة الارض خارج مى‌شود، خداوند اصحاب کهف را همراه با سگ‌شان برمى‌انگیزد، یکى از آن‌ها "میلخاء" نام دارد و دیگرى "حملاها"^[۱۱].
از امام باقر (ع) روایت شده که: قائم (ع) ٣٠٩ سال حکومت مى‌کند، به تعداد سال‌هایى که اصحاب کهف در کهف درنگ کردند^[۱۲]. اصحاب کهف، افراد مؤمنى بودند که ایمان خود را از حاکم زمان خود، پنهان مى‌کردند و آنان به غارى پناه برده و سال‌ها در آن‌جا به خواب رفتند. بعد از گذشت سال‌هاى طولانى بیدار شدند و اندکى پس از آن وفات کردند که داستان آنان در سوره کهف آمده است^[۱۳].
تمنیحا از اصحاب کهف است که از انصار حضرت مهدی (ع) و یکی از شاهدان حضرت هنگام خروج خواهد بود^[۱۴]^[۱۵].

اصحاب کهف در فرهنگنامه آخرالزمان

اصحاب کهف گروهی از افراد مؤمن بودند که از دست پادشاه کافر و ظالم خود به غاری پناه بردند. خداوند آنان را به خوابی طولانی برد. آنان به گونه‌ای معجزه‌آسا، پس از چند قرن خوابیدن بیدار شدند و پس از مدتی دوباره به خواب فرورفتند. اصحاب کهف از یاران حضرت قائم(ع) خواهند بود و در زمان رجعت باز خواهند گشت. امام صادق(ع) می‌فرماید: حضرت قائم(ع) در پشت شهر کوفه بیست و هفت نفر را ظاهر خواهد کرد (و به دنیا رجعت خواهد داد). پانزده نفر از بنی‌اسرائیل که به حق راهنمایی می‌کردند و عدالت می‌ورزیدند، هفت نفر از اصحاب کهف، یوشع بن نون، سلمان، ابودجانه انصاری، مقداد و مالک اشتر نخعی. آنان به یاری حضرت خواهند آمد و از سوی حضرت به امارت منصوب خواهند شد^[۱۶]. امیرالمؤمنین(ع) فرمود: در ماه مبارک رمضان دو صدا شنیده خواهد شد. ندایی از سوی حق در صبح و ندایی از سوی باطل در عصر... سپس خداوند اصحاب کهف را با سگ‌شان بیدار نموده و از غار بیرون می‌آیند. نام دو تن از آنان «ملیخا» و «خملاها» می‌باشد^[۱۷]. داستان اصحاب کهف یکی از زیباترین و پندآموزترین قصص قرآنی است که در سوره کهف آمده است، در این سوره سرگذشت این افراد و چگونگی بیدار شدن‌شان بیان شده است^[۱۸].

پرسش مستقیم

آیا اصحاب کهف به یاری امام مهدی می‌آیند؟‌ (پرسش)

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۴۸-۴۹.
↑ ر.ک: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۱۴، ص ۴۱۱؛ حسن بن ابی الحسن دیلمی، ارشاد القلوب، ج ۲، ص ۳۶۰
↑ ر.ک: ناصر مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ج ۱۲، ص ۳۵۴
↑ سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۴۸-۴۹.
↑ " إِذَا ظَهَرَ الْقَائِمُ (ع) مِنْ ظَهْرِ هَذَا الْبَيْتِ، بَعَثَ اللَّهُ مَعَهُ‏ سَبْعَةً وَ عِشْرِينَ‏ رَجُلًا، مِنْهُمْ‏ أَرْبَعَةَ عَشَرَ رَجُلًا مِنْ‏ قَوْمِ‏ مُوسَى‏ (ع)، وَ أَصْحَابُ الْكَهْفِ ثَمَانِيَةٌ، وَ الْمِقْدَاد وَ جَابِرٌ الْأَنْصَارِيُّ، وَ مُؤْمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ، وَ يُوشَعُ بْنُ نُونٍ وَصِيُّ مُوسَى (ع) ‏‏"؛ ر. ک: طبری، دلائل الامامة، ص ۲۴۸؛ فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ص ۲۶۶
↑ محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القران، ج ۱۰، ص ۳۹۰؛ سیوطی، الدر المنثور، ج ۴، ص ۲۱۵؛ متقی هندی، البرهان، ص ۱۵۰، ح ۱۵
↑ سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۴۸-۴۹.
↑ ارشاد القلوب، ص ۲۸۶؛ حلیة الابرار، ج ۲، ص ۶۰۱.
↑ چشم‌اندازى به حکومت مهدى (ع)، نجم الدین طبسى، ص ۱۰۱.
↑ منتخب الاثر، ص ۴۸۵.
↑ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۷۵ و ج ۵۳، ص ۸۵.
↑ غیبة نعمانى، ص ۱۸۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۹۱؛ غیبة طوسى، ص ۲۸۳.
↑ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۱۰۶.
↑ نجم الثاقب، باب سوم.
↑ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۲۹.
↑ وافی: ج ۲، ص ۱۱۳، ر.ک: رجعت.
↑ بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۷۵.
↑ حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان صفحه ۱۰۰.

[1] سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۴۸-۴۹.

[2] ر.ک: محمد باقر مجلسی، بحار الانوار، ج ۱۴، ص ۴۱۱؛ حسن بن ابی الحسن دیلمی، ارشاد القلوب، ج ۲، ص ۳۶۰

[3] ر.ک: ناصر مکارم شیرازی و دیگران، تفسیر نمونه، ج ۱۲، ص ۳۵۴

[4] سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۴۸-۴۹.

[5] " إِذَا ظَهَرَ الْقَائِمُ (ع) مِنْ ظَهْرِ هَذَا الْبَيْتِ، بَعَثَ اللَّهُ مَعَهُ‏ سَبْعَةً وَ عِشْرِينَ‏ رَجُلًا، مِنْهُمْ‏ أَرْبَعَةَ عَشَرَ رَجُلًا مِنْ‏ قَوْمِ‏ مُوسَى‏ (ع)، وَ أَصْحَابُ الْكَهْفِ ثَمَانِيَةٌ، وَ الْمِقْدَاد وَ جَابِرٌ الْأَنْصَارِيُّ، وَ مُؤْمِنُ آلِ فِرْعَوْنَ، وَ يُوشَعُ بْنُ نُونٍ وَصِيُّ مُوسَى (ع) ‏‏"؛ ر. ک: طبری، دلائل الامامة، ص ۲۴۸؛ فتال نیشابوری، روضة الواعظین، ص ۲۶۶

[6] محمد بن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القران، ج ۱۰، ص ۳۹۰؛ سیوطی، الدر المنثور، ج ۴، ص ۲۱۵؛ متقی هندی، البرهان، ص ۱۵۰، ح ۱۵

[7] سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۴۸-۴۹.

[8] ارشاد القلوب، ص ۲۸۶؛ حلیة الابرار، ج ۲، ص ۶۰۱.

[9] چشم‌اندازى به حکومت مهدى (ع)، نجم الدین طبسى، ص ۱۰۱.

[10] منتخب الاثر، ص ۴۸۵.

[11] بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۷۵ و ج ۵۳، ص ۸۵.

[12] غیبة نعمانى، ص ۱۸۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۹۱؛ غیبة طوسى، ص ۲۸۳.

[13] تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۱۰۶.

[14] نجم الثاقب، باب سوم.

[15] تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص ۲۲۹.

[16] وافی: ج ۲، ص ۱۱۳، ر.ک: رجعت.

[17] بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۷۵.

[18] حیدرزاده، عباس، فرهنگنامه آخرالزمان صفحه ۱۰۰.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

[۱۰]

[۱۱]

[۱۲]

[۱۳]

[۱۴]

[۱۵]

[۱۶]

[۱۷]

[۱۸]

@@ خط ۱۳: / خط ۱۳: @@
 *از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] شده که: [[قائم]] {{ع}} ٣٠٩ سال [[حکومت]] مى‌کند، به تعداد سال‌هایى که [[اصحاب کهف]] در کهف درنگ کردند<ref>غیبة نعمانى، ص ۱۸۱؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۹۱؛ غیبة طوسى، ص ۲۸۳. </ref>. [[اصحاب کهف]]، افراد مؤمنى بودند که [[ایمان]] خود را از [[حاکم]] زمان خود، [[پنهان]] مى‌کردند و آنان به غارى پناه برده و سال‌ها در آن‌جا به [[خواب]] رفتند. بعد از گذشت سال‌هاى طولانى بیدار شدند و اندکى پس از آن [[وفات]] کردند که داستان آنان در [[سوره کهف]] آمده است<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۰۶.</ref>.
 *تمنیحا از [[اصحاب کهف]] است که از انصار [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} و یکی از شاهدان حضرت هنگام خروج خواهد بود<ref>نجم الثاقب، باب سوم.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص ۲۲۹.</ref>.
+==اصحاب کهف در فرهنگنامه آخرالزمان==
+[[اصحاب کهف]] گروهی از افراد [[مؤمن]] بودند که از دست [[پادشاه]] [[کافر]] و [[ظالم]] خود به غاری [[پناه]] بردند. [[خداوند]] آنان را به خوابی طولانی برد. آنان به گونه‌ای [[معجزه‌آسا]]، پس از چند قرن خوابیدن بیدار شدند و پس از مدتی دوباره به [[خواب]] فرورفتند. [[اصحاب کهف]] از [[یاران حضرت قائم]]{{ع}} خواهند بود و در [[زمان رجعت]] باز خواهند گشت. [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: [[حضرت قائم]]{{ع}} در پشت [[شهر]] [[کوفه]] بیست و هفت نفر را ظاهر خواهد کرد (و به [[دنیا]] [[رجعت]] خواهد داد). پانزده نفر از [[بنی‌اسرائیل]] که به [[حق]] [[راهنمایی]] می‌کردند و [[عدالت]] می‌ورزیدند، هفت نفر از [[اصحاب کهف]]، یوشع بن نون، [[سلمان]]، [[ابودجانه انصاری]]، [[مقداد]] و [[مالک اشتر]] [[نخعی]]. آنان به [[یاری]] [[حضرت]] خواهند آمد و از سوی [[حضرت]] به [[امارت]] [[منصوب]] خواهند شد<ref>وافی: ج ۲، ص ۱۱۳، ر.ک: رجعت.</ref>. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} فرمود: در [[ماه مبارک رمضان]] دو صدا شنیده خواهد شد. ندایی از سوی [[حق]] در صبح و ندایی از سوی [[باطل]] در عصر... سپس [[خداوند]] [[اصحاب کهف]] را با سگ‌شان بیدار نموده و از غار بیرون می‌آیند. نام دو تن از آنان «ملیخا» و «خملاها» می‌باشد<ref>بحار الانوار: ج ۵۲، ص ۷۵.</ref>. داستان [[اصحاب کهف]] یکی از زیباترین و پندآموزترین قصص [[قرآنی]] است که در [[سوره کهف]] آمده است، در این سوره سرگذشت این افراد و چگونگی بیدار شدن‌شان بیان شده است<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]] صفحه ۱۰۰.</ref>.
 ==پرسش مستقیم==
@@ خط ۲۴: / خط ۲۶: @@
 * [[پرونده:134491.jpg|22px]] [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مهدویت''']]
 * [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']]
+* [[پرونده:13681151.jpg|22px]] [[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|'''فرهنگنامه آخرالزمان''']]
 ==پانویس==
@@ خط ۳۰: / خط ۳۳: @@
 {{امام مهدی}}
+[[رده:مدخل]]
 [[رده:اصحاب کهف]]
 [[رده:مدخل فرهنگ‌نامه مهدویت]]
 [[رده:مدخل موعودنامه]]
 [[رده:اتمام لینک داخلی]]