←پرورش و تربیت نصرانی
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۲۳: | خط ۲۳: | ||
==== پرورش و تربیت نصرانی ==== | ==== پرورش و تربیت نصرانی ==== | ||
برخی [[تاریخنگاران]] بر این باورند که بعضی از [[راهبان]] و [[کشیشان]] [[مسیحی]]، [[تربیت]] و [[آموزش]] یزید را بر عهده داشتهاند، به همین دلیل وی نشو و نمایی [[نکوهیده]] و آمیخته به [[خشونت]] و [[تندخویی]] صحرانشینی داشت که گفتهاند: چنین صفاتی از آثار همان تربیت [[مسیحیت]] بوده است. [[معاویه]]، [[مسیحیان]] را به خویش نزدیک میساخت و حاشیهنشینان ویژهای را از آنان [[انتخاب]] میکرد و به اتفاق مورّخان: به اندازهای نسبت به آنان [[اعتماد]] داشت که تربیت فرزندش یزید را به شخصی مسیحی سپرد<ref>سیرة الأئمة الاثنی عشر، ج۲، ص۴۲؛ حیاة الامام الحسین، ج۲، ص۱۸۰، به نقل از مناقب، ص۷۱ از قاضی نعمان مصری؛ سمّو المعنی فی سموّا الذات از علایلی، ص۵۹.</ref>. | |||
بنابراین، امکان ندارد علّت [[ارتباط]] [[قوی]] و علاقه شدید یزید را به «أخطل» و دیگران بتوان چیزی غیر از جنبه [[تربیتی]] او که رنگ مسیحی داشت، دانست. | |||
بدین ترتیب، برخی از تاریخنگاران کوشیدهاند تا دلیل [[گستاخی]] و بیپروایی یزید را نسبت به [[اسلام]] و [[مقدّسات]] و حرمتهای آن، همان شیوه تربیتی او بدانند. | |||
دلیل تاریخنگاران در صورتی صحیح است که [[زندگی]] صحرانشینی و تربیت مسیحی از چنان جنبه انحرافآمیزی برخوردار باشد که از عنفوان [[جوانی]] تا ولیعهدی پدرش و [[حاکمیت]] پس از او در وجود یزید پدید آمده باشد. در صورتی که [[اعراب]] اعمّ از [[شهرنشین]] و [[صحرانشین]] از [[آداب و رسوم]] بسیار پسندیدهای برخوردار بودهاند که اسلام نیز آنها را مورد [[تأیید]] قرار داده است مانند: [[وفاداری]]، [[حسن همجواری]]، [[کرم]]، [[بخشش]]، [[همیاری]]، [[حفظ]] نوامیس و دیگر مواردی که [[تاریخ]] از آنان نقل کرده است، ولی در یزید ذرّهای از این ویژگیها به چشم نمیخورد و تاریخ در هیچ کجا بیان نداشته که اعراب صحرانشین با [[خواهران]] و عمّههای خود [[ازدواج]] میکردهاند، در صورتی که از یزید چنین مواردی نقل شده است. آن دسته از صحرانشینانی که بر [[آیین مسیحیت]] بوده و در دوران قبل از [[فتح]] [[اسلام]]، متولد میشدند وقتی به اسلام میگرویدند بر تمامی [[آداب]] و رسومی که از نیای خود آموخته و بدان مأنوس بودند، خط بطلان میکشیدند. | |||
در نتیجه میتوان گفت که: آن [[انحراف]] شدید و [[بیماری]] در [[شخصیت]] و [[رفتار]] [[یزید]]، دارای علّت و سببی فراتر از [[تربیت]] و [[مراقبت]] [[مسیحی]] بوده است. | |||
تا اینجا با چهرهای روشن از [[واقعیت]] شخصیت یزید [[آگاه]] شدیم، او به گونهای با اسلام [[بیگانه]] و از خط آن انحراف داشت که هیچ [[مسلمانی]] به خود اجازه نمیداد بدان تن درداده و در برابرش [[سکوت]] [[اختیار]] کند، در صورتی که اسلام، [[اباحیگری]] و [[فسق]] و [[فجور]] را [[ممنوع]] و [[مردم]] را به [[عدالت]] و [[تقوا]] فرامیخواند و میکوشید تا جامعهای آکنده از تقوا پیاده کند و [[رهبری]] [[مسلمانان]] را به گونهای خواستار است که [[قادر]] بر اجرای اهدف برجسته و والای اسلام باشند<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص۱۴۴.</ref> | |||
===== راز گرایشهای تبهکارانه یزید ===== | |||
پروررش نصرانی [[یزید]] او را وا میداشت تا باده نوشد و پرده درد. یزید در [[بادیه]] و نزد [[اقوام]] مادریاش که از [[قبیله]] [[بنی کلاب]] بودند، [[رشد]] و پرورش یافته بود. این قبیله در [[روزگار]] [[جاهلیت]] بر [[آیین نصرانی]] بود و هنوز به طور کامل از [[آداب و رسوم]] [[مسیحیت]] نرهیده بود. یزید [[دوران کودکی]] و [[نوجوانی]] خویش را در بادیه گذراند و افسار [[جان]] خویش را رها کرد و همراه با [[جوانان]] بنی کلاب در [[هرزگی]] و مستی و سگبازی [[غرق]] شد<ref>بنگرید به: شریف قرشی، باقر، حیاة الامام الحسین {{ع}}، ج۲، ص۱۸۰؛ شمس الدین، محمد مهدی، ثورة الحسین {{ع}}، ص۱۶۶؛ شمس الدین در این باره به مجموعهای از منابع تکیه داشته است، از جمله: فیلیپ حتی، تاریخ العرب، ج۲، ص۲۵۸؛ علائلی، عبدالله، سموالمعنی فی السمو الذات، ص۵۹ -۶۱؛ ولهاوزن، الدولة العربیة، ص۱۳۷.</ref>. | پروررش نصرانی [[یزید]] او را وا میداشت تا باده نوشد و پرده درد. یزید در [[بادیه]] و نزد [[اقوام]] مادریاش که از [[قبیله]] [[بنی کلاب]] بودند، [[رشد]] و پرورش یافته بود. این قبیله در [[روزگار]] [[جاهلیت]] بر [[آیین نصرانی]] بود و هنوز به طور کامل از [[آداب و رسوم]] [[مسیحیت]] نرهیده بود. یزید [[دوران کودکی]] و [[نوجوانی]] خویش را در بادیه گذراند و افسار [[جان]] خویش را رها کرد و همراه با [[جوانان]] بنی کلاب در [[هرزگی]] و مستی و سگبازی [[غرق]] شد<ref>بنگرید به: شریف قرشی، باقر، حیاة الامام الحسین {{ع}}، ج۲، ص۱۸۰؛ شمس الدین، محمد مهدی، ثورة الحسین {{ع}}، ص۱۶۶؛ شمس الدین در این باره به مجموعهای از منابع تکیه داشته است، از جمله: فیلیپ حتی، تاریخ العرب، ج۲، ص۲۵۸؛ علائلی، عبدالله، سموالمعنی فی السمو الذات، ص۵۹ -۶۱؛ ولهاوزن، الدولة العربیة، ص۱۳۷.</ref>. | ||