دجال: تفاوت میان نسخه‌ها

: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از زیرشاخه‌های '''[[نشانه‌های ظهور امام مهدی]]''' است. "'''دجال'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

*دجال که تجسّم [[کفر]]، [[فریب]] و [[گمراهی]] است، در [[آخر الزمان]] ظاهر شده، [[مردم]] را به [[پرستش]] خویش می‌خواند. برخی از [[مفسران]]، [[تفسیر]] [[آیه]] {{متن قرآن|لَخَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ}}<ref>به یقین آفرینش آسمان‌ها و زمین بزرگ‌تر از آفرینش مردم است؛ سوره غافر، آیه ۵۷.</ref> را به [[ظهور]] [[دجّال]] ناظر دانسته‌اند که در دید [[مردم]]، عظیم‌ترین موجود جلوه می‌کند؛ <ref>تاریخ مابعدالظهور، ص۱۳۹ ـ ۱۴۲؛ علائم آخرالزمان، ص‌۳۰۳ ـ ۳۱۶.</ref> در حالی که [[خداوند]]، او را از بسیاری مخلوقات دیگر کوچک‌تر می‌شمارد.<ref> کشف‌الأسرار، ج‌۸‌، ص‌۴۸۲ ـ ۴۸۴.</ref>  سرانجام این پدیده به دست [[عیسی]] {{ع}} محو و نابود خواهد شد<ref>کشف‌الأسرار، ج۲، ص۱۴۱ ـ ۱۴۳؛ الدر المنثور، ج۵، ص۶۷۴ و ۶۷۵‌.</ref><ref>[http://maarefquran.com/Files/viewdmaarefBooks.php?bookId=1 دائرة المعارف قرآن کریم: ج۱، ص ۱۱۹-۱۲۰]</ref>.

*از [[نشانه‌های ظهور]]، [[خروج]] [[دجّال]] است. "دجال" از ریشه "دجل" به‌معنای دروغ‌گوی حیله‌گر است. در زبان [[عربی]] به‌معنای [[آب]] طلا است و به همین علّت، افراد بسیار [[دروغگو]] که [[باطل]] را [[حق]] جلوه می‌دهند، [[دجّال]] نامیده می‌شوند. در [[روایات]] [[دجال‌ها]] و دروغ‌گویان فراوانی نام برده شده است. در برخی [[دوازده]] و در برخی سی، شصت و هفتاد دجال آمده است<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۹؛ کنز العمال، ج ۱۴، ص ۱۹۸.</ref>. از میان این دجّال‌ها، فردی که در دروغ‌گویی و [[حیله‌گری]] سرآمد همه دجالان است و [[فتنه]] او از همه بزرگ‌تر است، [[نشانه ظهور مهدی]] {{ع}}<ref>طبق کتب شیعه.</ref> و یا [[برپایی قیامت]]<ref>طبق کتب اهل تسنن.</ref> است. بر این اساس باید گفت دو نوع دجال داریم، یکی دجال حقیقی که پس از همه [[دجال‌ها]] می‌آید و دیگری گروهی شیاد و [[دروغ‌گو]] که به [[فریب]] [[مردم]] و [[گمراهی]] آنان دست می‌زنند.

*[[دجّال]] در [[روایات]] اسلامی این‌چنین توصیف شده است: "او دارای [[قدرت]] و تأثیر عجیبی است، چشم راست ندارد و چشم دیگرش در وسط‍‌ پیشانی اوست و مانند ستاره صبح می‌درخشد. چیزی در چشم اوست که گویی آمیخته به [[خون]] است. داخل دریاها می‌شود و [[آفتاب]] با او می‌گردد. کوهی از طعام و نهری از [[آب]] همیشه با اوست. اسمان به [[دستور]] وی باران می‌دهد و [[زمین]] گیاه می‌رویاند. [[اختیار]] گنج‌های [[زمین]] با اوست. مرده را زنده می‌کند. با صدای بلندی که تمام جهانیان صدای او را می‌شنوند، می‌گوید: من خدای بزرگ هستم که شما را آفریده و روزی‌رسان هستم، به سوی من بشتابید"<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۱۹۴ (به نقل از آخرین امید، داود الهامی، ص ۳۲۲).</ref>. وی از همه‌جا می‌گذرد و فقط‍‌ در [[مکه]] و [[مدینه]] قدم نمی‌گذارد<ref>الزام الناصب، ص ۷۴.</ref>. بیشتر [[پیروان]] او از [[یهود]] و زنان و عرب‌های بیابانی است. اصل او را از [[اصفهان]] یا بجستان و یا [[خراسان]] گفته‌اند<ref>آخرین امید، داود الهامی، ص ۳۲۳.</ref>. اصل داستان [[دجّال]] در [[کتاب‌های مقدس]] [[مسیحیان]] آمده و بارها واژه "دجال" در [[انجیل]] به کار رفته است. درباره دجال، صرف‌نظر از ویژگی‌های او، چند احتمال وجود دارد:

#[[دجّال]]، کنایه از [[کفر]] جهانی و سیطره [[فرهنگ]] مادّی بر همه [[جهان]] است. [[استکبار]]، به‌معنای واقعی، [[دجّال]] است. [[استکبار]] خود را [[قیم]] ملت‌ها می‌داند و با تکیه بر [[ثروت]] انبوه و [[قدرت]] عظیمی که در [[اختیار]] دارد، در همه‌جای [[زمین]] دخالت می‌کند و همه را به زیر [[سلطه]] خویش می‌آورد<ref>برترین‌های فرهنگ مهدویت در مطبوعات، ص ۲۳۹.</ref>. موضوع [[دجّال]]، بیش از آن چه در [[روایات شیعه]] است، از طریق [[اهل سنت]] [[نقل]] شده است و قسمت عمده آن را "[[احمد بن حنبل]]" در کتاب مسند "[[ترمذی]]" در صحیح خود و "[[ابن ماجه]]" در سنن، و "مسلم" در صحیح، و "[[ابن اثیر]]" در نهایه از "[[عبدالله بن عمر]]" و "[[ابو سعید خدری]]" و "[[جابر بن عبدالله انصاری]]" [[نقل]] کرده‌اند<ref>آخرین امید، داود الهامی، ص ۳۲۳.</ref>. [[مرحوم صدوق]] در این زمینه می‌گوید: متعصّبین [[اهل سنت]]، این‌گونه [[اخبار]] را [[تصدیق]] می‌کنند و آن را درباره [[دجّال]] و [[غیبت]] وی و زنده بودنش را در این مدّت طولانی [[روایت]] نموده‌اند که در [[آخر الزمان]] [[خروج]] می‌کند، ولی درباره [[قائم]] باور نمی‌کنند که او مدت طولانی [[غائب]] می‌شود، آن‌گاه [[آشکار]] می‌گردد و [[جهان]] را پر از [[عدل و داد]] می‌کند، چنان‌که از [[ظلم]] و [[جور]] پر شده باشد، با این‌که [[پیامبر]] {{صل}} و [[امامان]] {{عم}} از این موضوع، صریحاً سخن گفته‌اند<ref>بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۰۰.</ref>. همچنین موضوع دجال، اختصاص به [[اسلام]] ندارد، بلکه ریشه داستان دجال را باید در [[کتاب مقدس]] [[مسیحیان]] جست‌وجو کرد. در رساله اول [[یوحنا]] نوشته است: "[[دروغ‌گو]] کیست، جز آن‌که [[مسیح]] بودن [[عیسی]] را [[انکار]] کند، ان [[دجّال]] است که پدر و پسر را [[انکار]] می‌نماید"<ref>رساله یوحنا، باب ۲، آیه ۲۲.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۳۱۸.</ref>.

 

 

 

 

 

 

* دجال