بحث:عاشورا: تفاوت میان نسخه‌ها

بحث:عاشورا (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۱

۷۷٬۷۰۵ بایت اضافه‌شده ، ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵

←‏منابع

دیداریویکی‌متن

Jaafari

مدیران

۸۰٬۱۹۰

ویرایش

@@ خط ۳۴۵: / خط ۳۴۵: @@
 در پایان این بحث بی‌مناسبت نیست که در باب تعداد [[شهدای کربلا]] اشاره‌ای داشته باشیم. [[علمای شیعه]] و [[مورخین]] گران‌قدر آمارهای متفاوتی از شهدای کربلا را ارائه داده‌اند با تفاوت‌هایی که در نقل آنها وجود دارد زوایای دید بزرگان نسبت به این آمارها هم متفاوت است. شیخ [[ذبیح الله]] محلاتی می‌گوید: ۲۲۸ نفر از [[اصحاب امام حسین]]{{ع}} که [[شهید]] شدند جمع‌آوری گردید یک نفر آنها به نام [[سلیمان بن رزین]] در [[بصره]] شهید شد ۱۲ نفر آنها در [[کوفه]] به شهادت رسید که و عبارتند از [[حضرت مسلم]] و [[طفلان مسلم]] و [[محمد بن کثیر]] و پسرش و [[هانی بن عروه]] و [[عبدالاعلی]] و [[عباس بن جعده]] و [[عبدالله بن حارث]] و [[عبدالله بن عفیف]] و [[عبدالله بن یقطر]] و [[قیس بن مسهر]]؛ لذا ۲۱۵ نفر در کربلا به [[فیض]] شهادت رسیدند بقیه در کوفه و یک نفر در بصره، در میان آنها هم یک [[زن]] به نام هانیه [[همسر]] وهب به شهادت رسید<ref>معالی السبطین، ج۱، ص۳۸۷؛ فرسان الهیجا، ج۲، ص۱۵۴.</ref>.
 [[علامه]] [[سید محسن امین]] تعداد ۱۳۹ نفر از شهدای کربلا را نام می‌برد، در [[زیارت ناحیه مقدسه]] تعداد آنها را ۸۱ نفر ذکر فرموده، [[شیخ مفید]] و [[سید مرتضی]] بالای صد نفر ذکر کرده‌اند، [[سید بن طاووس]] از [[امام باقر]]{{ع}} [[روایت]] نقل کرده که حضرت فرمود: {{عربی|و انهم كانوا خمسة و أربعين فارسا و مأة راجل}}<ref>ملهوف، ص۱۵۸.</ref>، [[اصحاب امام]] ۴۵ سواره و ۱۰۰ نفر پیاده بوده‌اند. البته اقوال دیگری هم وجود دارد.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۷۹.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[دلهره]] و [[اضطراب]] [[اهل بیت]]==
+زشت‌ترین عمل از منظر [[شرعی]] و [[اخلاقی]] زمانی است که میهمان را [[دعوت]] کنند و با [[هتک حرمت]] از او [[پذیرایی]] نمایند. مردان‌شان را در پیش چشم [[زنان]] و کودکانشان سر ببرند و هر [[لحظه مرگ]] را به نمایش آنها در آورند. مگر نه چشم‌انداز [[اسلام]] در مورد میهمان اینست که {{متن حدیث|أَكْرِمِ الضَّيْفَ وَ لَوْ كَانَ كَافِراً}} میهمان را [[اکرام]] کنید گرچه [[کافر]] باشد، این کوفیان‌اند که حسین{{ع}} را دعوت کرده‌اند و بر [[آمادگی]] [[دفاع]] از [[فکر]] و [[اندیشه]] او تأکید داشته‌اند و هزاران [[نامه]] بر [[جانبازی]] از حضرتش نوشته‌اند، امروز که حسین{{ع}} دعوت آنها را [[اجابت]] کرده از [[صبح روز عاشورا]] پرپر کردن گل‌های بوستان [[حسینی]] را شروع کرده‌اند و بنا دارند در چند [[ساعت]] همه میهمانان را سر ببرند.
+تصور و [[ادراک]] صحنه [[کربلا]] بسیار مشکل است، هر بار که شهیدی به [[خون]] می‌غلطد [[دل]] [[زن‌ها]] و [[کودکان]] [[حرم حسینی]] می‌لرزد و تلخی پایان کار را که [[رویارویی]] [[گرگان]] بیابان کربلا با مشتی [[زن]] و بچه داغدار است برای خود مجسم می‌کنند و در اندیشه آن، [[ترس]] و دلهره آنها افزون می‌شود.
+[[امام]]{{ع}} در [[روز عاشورا]] قبل از [[شهادت]] [[جوانان]] [[بنی‌هاشم]] پس از تنظیم صفوف [[لشکر]] خود، سوار بر اسب شد و قدری از خیمه‌ها فاصله گرفت، و با صدای بلند و رسا به لشکر [[عمر سعد]] چنین فرمود: {{متن حدیث|ایها الناس! اسمعوا قولي و لا تعجلوا حتى اعظكم بما هو حق لكم علي، و حتى اعتذر اليكم من مقدمي عليكم فان قبلتم عذري و صدقتم قولي و أعطيتموني النصف من أنفسكم كنتم بذلك أسعد و لم يكن لكم على سبيل و ان لم تقبلوا مني العذر و لم تعطوا النصف من أنفسكم فأجمعوا أمركم و شركاءكم ثم لا يكن امركم عليكم غمة ثم اقضوا الي و لا تنظرون ان وليي الله الذي نزل الكتاب و هو يتولي الصالحين}}.
+ایها [[الناس]]! حرف مرا بشنوید و در [[جنگ]] و [[خونریزی]] [[عجله]] مکنید تا من [[وظیفه]] خود را که [[موعظه]] و [[نصیحت]] شما است انجام دهم، و تا علت آمدنم را به این [[سرزمین]] توضیح دهم، اگر به سخنم گوش دادید و عذر مرا پذیرفتید و با من از در [[انصاف]] و [[عدل]] وارد شدید معلوم می‌شود راه [[سعادت]] و [[خوشبختی]] را دریافته‌اید و دلیلی برای جنگ با من نخواهید داشت، لکن اگر عذرم را نپذیرفتید و از در انصاف و داد با من وارد نشدید آنگاه می‌توانید بدون مهلت تصمیم باطل‌تان را [[اجرا]] کنید، ولی در این صورت دیگر امر بر شما مشتبه نمانده است و [[پشتیبان]] من آن خدایی است که [[قرآن]] را نازل کرده و [[یار]] و [[یاور]] [[نیکوکاران]] است.
+چون [[سخن امام]] به اینجا رسید، صدای [[گریه]] و شیون از بعضی از [[زنان]] و [[اطفال]] که صدای [[امام]] را می‌شنیدند بلند شد؛ لذا امام{{ع}} سخن خود را قطع کرد و به [[حضرت ابوالفضل]] و [[علی اکبر]] دستور داد بروید [[زن‌ها]] را ساکت کنید، {{عربی|فلعمري ليكثر بكاؤهن}} به [[خدا]] قسم هنوز گریه‌های بسیاری در پیش دارند. چون زنان و [[کودکان]] آرام شدند، امام{{ع}} دوباره شروع به سخن کرد و پس از [[حمد]] و [[سپاس]] [[خدای تعالی]] و [[درود]] بی‌پایان بر [[محمد و آلش]]، و بر [[فرشتگان]] و همه [[پیامبران]] چنین فرمود:
+{{متن حدیث|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ الدُّنْيَا فَجَعَلَهَا دَارَ فَنَاءٍ وَ زَوَالٍ مُتَصَرِّفَةً بِأَهْلِهَا حَالًا بَعْدَ حَالٍ فَالْمَغْرُورُ مَنْ غَرَّتْهُ وَ الشَّقِيُّ مَنْ فَتَنَتْهُ فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ لا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ وَ مِنْهَا فَنِعْمَ الرَّبُّ رَبُّنَا وَ بِئْسَ الْعِبَادُ أَنْتُمْ أَقْرَرْتُمْ بِالطَّاعَةِ وَ آمَنْتُمْ بِالرَّسُولِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ ثُمَّ أَنْتُمْ رَجَعْتُمْ إِلَى ذُرِّيَّتِهِ وَ عِتْرَتِهِ تُرِيدُونَ قَتْلَهُمْ لَقَدِ اسْتَحْوَذَ عَلَيْكُمُ الشَّيْطَانُ فَأَنْسَاكُمْ ذِكْرَ اللَّهِ الْعَظِيمِ فَتَبّاً لَكُمْ وَ لِمَا تُرِيدُونَ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ فَبُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‌}}.
+حمد و سپاس خدای را که [[دنیا]] را محل فنا و زوال قرار داد، دنیا [[اهل]] خود را [[تغییر]] می‌دهد و آنها را دگرگون می‌کند، [[مغرور]] کسی است که گول دنیا را بخورد و [[بدبخت]] کسی است که شیفته و فریفته آن شود، [[مردم]]! دنیا گول‌تان نزند که هر کس به او [[اعتماد]] کند ناامیدش می‌سازد، و هر کس به او چشم [[طمع]] بدوزد [[مأیوس]] و ناامیدش می‌کند، من شما را بر امری می‌بینم که [[هم‌پیمان]] شده‌اید تا [[خشم خدا]] را بر ضد خود برانگیخته‌اید، و به واسطه آن [[خداوند]] از شما [[اعراض]] کرده و غضبش را بر شما روا داشته و رحمتش را بر شما [[حرام]] کرده است.
+چه [[نیکو]] پروردگاری است خدای ما، و شما چه بد بندگانی هستید، شمایی که به [[فرمان]] او [[اقرار]] کرده و به پیامبرش محمد{{صل}} [[ایمان]] آوردید و سپس برای کشتن [[اهل بیت]] و فرزندانش [[یورش]] بردید، [[شیطان]] بر شما مسلط شده است که [[خدای بزرگ]] را فراموش کرده‌اید، [[ننگ]] بر شما و بر [[هدف]] شما، ما برای [[خدا]] [[آفریده]] شده‌ایم و به سوی او برمی‌گردیم. پس از آن افزود: اینان مردمی هستند که پس از ایمان به کفر‌گراییدند «و چون به خود [[ستم]] کرده‌اند» از [[رحمت خدا]] دور باد این [[قوم]].
+پس از [[شهادت]] گروهی از [[اصحاب]]، [[امام]] [[محاسن]] شریفش را به دست گرفت و فرمود: {{متن حدیث|أَمَا وَ اللَّهِ لَا أُجِيبُهُمْ إِلَى شَيْ‌ءٍ مِمَّا يُرِيدُونَ حَتَّى أَلْقَى اللَّهَ وَ أَنَا مُخَضَّبٌ بِدَمِي}} بدانید، به خدا قسم من به هیچ یک از خواسته‌های اینها پاسخ مثبت نخواهم داد «بر [[عقیده]] خود [[استوار]] می‌مانم» تا با محاسن رنگین شده از [[خون]] خود به [[لقاء الله]] برسم. آنگاه صدایش را به [[استغاثه]] بلند کرد.
+[[سبط بن جوزی]] در [[تذکره]] از [[هشام بن محمد کلینی]] نقل کرده که وقتی [[سیدالشهدا]] دید [[لشکر]] [[اصرار]] بر کشتن ایشان دارند، [[قرآن]] را برداشت و آن را باز کرد و بر سر گذاشت و در میان لشکر ندا کرد: {{متن حدیث|بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ كِتَابُ اللَّهِ وَ جَدِّيَ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ}}؛ ای [[مردم]] چرا [[خون]] مرا [[حلال]] می‌دانید من پسر [[دختر پیامبر]] شما نیستم؟ آیا سخن جدم به شما نرسید که در مورد من و برادرم حسن فرمود: {{متن حدیث|هَذَانِ سَيِّدَا شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ}} گفتند: بلی!‍<ref>مجالس الزاهدین، ص۳۸۸.</ref>
+به دنبال هر [[کلام]] ارشادی و موعظه‌آمیزی که [[سیدالشهدا]] به [[سپاه عمر سعد]] می‌فرمود و با جواب منفی و [[انکار]] مواجه می‌شد، [[قلب]] زن‌های [[حرم]] می‌ریخت در پی هر نصیحتی که سیدالشهدا می‌فرمود یا مسخره می‌کردند یا [[سکوت]] کرده و یا با [[جسارت]] و [[لجاجت]] موضع خصمانه خود را ابراز می‌کردند و [[زن‌ها]] با مواجهه این پاسخ‌های سخیف از [[تنهایی]] و [[غربت]] [[آینده]] نزدیکشان به خود می‌لرزیدند. هر بار که [[سخنرانی امام]] را گوش نمی‌دادند و اگر هم گوش می‌دادند بی‌نتیجه به پایان می‌رسید، تلخی حوادث پس از [[شهادت]] مردان، [[اهل بیت]] را بیشتر [[رنج]] می‌داد و از اینکه مشتی [[زن]] [[عفیف]] از [[خاندان عصمت و طهارت]] به دست مردان خون آشام و [[بی‌دینی]] [[اسیر]] می‌شوند بر [[عفت]] خود می‌ترسیدند و [[هتک حرمت]] را [[هراس]] داشتند، گرچه در صفحات آینده ترسیم می‌شود که آنچه از وقوعش [[وحشت]] داشتند تحقق یافت.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۲۲.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[وداع از زنان حرم]]==
+تنهای تنها، [[غریب]] و بی‌یار، به کشته‌های [[اصحاب]] و [[یاران]] و عزیزان می‌نگرد و هیچ [[یاری]] در کنار خود نمی‌بیند، به راست و چپ خود نگریست پس از [[پرچمدار]] سپاهش عباس، هیچ کس برایش نمانده است. سر به [[آسمان]] بلند کرد و با [[پروردگار]] مناجاتی داشت، ناچاراً باید خود آماده میدان باشد و لذا [[زنان]] حرم را صدا کرد {{متن حدیث|يا سكينة يا رقية يا زينب يا ام كلثوم عليكن مني السلام}}<ref>ریاحین الشریعه، ج۳، ص۹۵.</ref>.
+ای [[سکینه]] و ای رقیه و ای [[زینب]] و ای [[ام کلثوم]] خداحافظ شما. زنان حرم پس از شنیدن صدای [[امام]] همه دور حضرت جمع شدند و فریاد [[الوداع]] الوداع و الفراق و الفراق برآوردند. در [[تاریخ]] آمده: {{عربی|هو يبكي عليهم و هم يبكون عليه و هو ينظرهم و هم ينظرونه}} [[امام]] بر آنها [[گریه]] می‌کرد و آنها بر امام گریه می‌کردند، امام به آنها نگاه می‌کرد و آنها امام را می‌نگریستند بعد امام فرمود: {{متن حدیث|تغطين ازاركن}} خوب در حجابتان بپیچید<ref>تاریخ الائمه، ص۲۰۶.</ref>.
+اول کسی که [[کلام]] را آغاز کرد [[سکینه]] بود که جلو آمد و دامن پدر را گرفت و عرض کرد:{{عربی|يا ابتاه استسلمت للموت؟}} بابا [[جان]] تن به [[مرگ]] و [[شهادت]] داده‌ای؟ پدر جان بعد از تو ما به کی [[پناهنده]] شویم؟ امام{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|يا نور عيني كيف لا يستسلم للموت من لا ناصر له و لا معين و رحمه الله و نصرته لا تفارقكم في الدنيا و الآخرة فاصبري على قضاء الله و لا تشتكي فان الدنيا فانية و الآخرة باقية}}. یعنی ای [[نور]] دیده من! چگونه تن به مرگ ندهد و [[تسلیم]] مردن نشود کسی که [[یار]] و [[یاوری]] ندارد؟! بدانید که [[رحمت خدا]] و [[یاری]] و کمک کاری [[حضرت حق]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] از شما جدا نخواهد شد. پس ای عزیز من [[صبر]] کن و [[شکایت]] منما که دنیا دار فانی است و تمام شدنی است خوب و بد آن می‌گذرد و آخرت باقی و همیشه و [[جاودانی]] است<ref>زندگانی خامس آل عبا از سحاب، ص۵۱۵.</ref>.
+سکینه عرض کرد: {{متن حدیث|يا ابتا ردنا الى حرم جدنا}} پدر جان ما [[زنان]] بی‌کس را به [[حرم]] جدمان برگردان! امام فرمود: {{متن حدیث|هيهات لو ترك القطا لنام}} اگر مرا به حال خود می‌گذاشتند هرگز ترک [[وطن]] و حرم جدم نمی‌کردم. زنان حرم [[یقین]] کردند که امام تن به کشته شدن داده لذا همه آنها یکپارچه صداها را به ناله بلند کردند، حضرت ایشان را به صبر امر کرد و ساکتشان گردانید.
+امام روی به [[ام‌کلثوم]] کرد و فرمود: ای [[خواهر]] تو را [[وصیت]] می‌کنم که خویشتن‌دار باش، آنگاه سکینه فریادکنان به سوی [[امام]] آمد و آن حضرت [[سکینه]] را بسیار [[دوست]] می‌داشت. او را به سینه چسبانیده و این اشعار را انشاء فرمود:
+{{عربی|سَيَطُولُ بَعْدِي يَا سُكَيْنَةُ فَاعْلَمِي *** مِنْكِ الْبُكَاءُ إِذَا الْحَمَامُ دَهَانِي‌
+لَا تُحْرِقِي قَلْبِي بِدَمْعِكِ حَسْرَةً *** مَا دَامَ مِنِّي الرُّوحُ فِي جُثْمَانِي‌
+وَ إِذَا قُتِلْتُ فَأَنْتِ أَوْلَى بِالَّذِي *** تَأْتِينَهُ يَا خَيْرَةَ النِّسْوَانِ‌}}<ref>نفس المهموم، ص۳۴۶.</ref>
+یعنی ای دختر عزیز من سکینه! بدان که بعد از من [[گریه و زاری]] تو دراز خواهد شد و آنگاه که [[مرگ]] مرا فرا گرفت [[بی‌قراری]] تو طولانی خواهد شد. هم اکنون [[دل]] مرا به [[اشک]] چشم خود که از روی [[حسرت]] می‌ریزد [[آتش]] مزن! مادامی که [[روح]] در بدن من است از گریه و زاری خودداری کن و هنگامی که من کشته شدم تو شایسته و سزاوارتر از هر کسی خواهی بود که بر من [[گریه]] کنی و اشک حسرت بریزی ای [[بهترین زنان]].
+امام سکینه و [[رباب]] را خیلی دوست می‌داشت و می‌فرمود:
+{{عربی|لعمرك انني لأحب دارا تكون بها سكينة و الرباب}}
+به [[جان]] شما قسم دوست دارم خانه‌ای را که سکینه و رباب در آن باشد<ref>بحار، ج۴۵، ص۴۷؛ قمقام زخار، ج۲، ص۴۵۰.</ref>.
+این [[وداع]] مدت زیادی به طول انجامید زیرا [[کودکان]] خردسال دورش را گرفته و مانع خروج او شده بودند و امام چون یکی را به [[مهربانی]] ساکت می‌کرد و از خود دور می‌نمود، دیگری خود را به آغوش وی می‌افکند و دست به گردنش می‌آویخت و ناله سر می‌داد، [[زنان]] نیز شیون سر کرده و می‌گریستند و [[ضجه]] می‌کشیدند. این وداع اول [[سیدالشهدا]] بود و طول کشید و امام پس از آن روانه میدان شد.
+[[وداع امام]] با کنیزان: وقتی امام خواست سوار شود کنیزان آمدند دور امام را گرفتند و صدا به گریه بلند کردند، هر یک با زبان حالی شروع به گریه کرد، در میان آنها [[فضه]] اضطرابش از همه بیشتر بود، حضرت ایشان را نوازش می‌نمود. در [[مقاتل]] آمده که حضرت از همه آنها [[عذرخواهی]] کرد بر اینکه بر من لازم بود [[گرسنگی]] و [[تشنگی]] شما را رفع کنم، لکن خجلم! زیرا [[بنی‌امیه]] چاره‌ام را قطع نموده و آب را به روی بستگانم بسته‌اند، وقتی عذرخواهی [[امام]] را کنیزان شنیدند همگی با [[گریه]] گفتند: {{عربی|نحن نرضى أن نموت عطاشا دونك و لا نسمع انين الصغير من العطش}} ما همه [[راضی]] هستیم در پیش روی تو از تشنگی بمیریم و صدای ناله [[علی اصغر]] را از تشنگی نشنویم {{عربی|فبكى الحسين{{ع}} من كلامهن و مضى عنهن}} امام از سخن با [[عاطفه]] آنها گریان شد و به سوی [[جهاد]] روانه گشت.
+در [[وداع]] [[سیدالشهدا]] از [[حرم]] و خواسته‌های منطقی [[زنان]] حرم این‌گونه [[استنباط]] می‌شود که سیدالشهدا از زنان حرم [[خجالت]] می‌کشید. البته موارد دیگری هم پیش آمده بود که باعث [[شرمندگی]] و خجالت حسین{{ع}} شده بود. بعضی از موارد که امام خجالت کشید:
+#از [[علی اکبر]] زمانی که [[طلب]] آب نمود.
+#از قاسم دو بار خجالت کشید وقتی که آب طلب نمود و وقتی که عمو را‌طلبید و امام از یاریش عاجز بود.
+#از [[سکینه]] در موارد متعدد.
+#از علی اصغر وقتی که او را برد برای تحصیل آب و با [[تیر سه شعبه]] مواجه شد.
+#از [[رباب]] [[مادر علی اصغر]] وقتی که فرزندش را برگرداند.
+#از تمام [[اهل بیت]] که نتوانست آنها را [[یاری]] نماید و از [[سختی]] [[نجات]] دهد.
+#از [[زینب]] در موارد متعدد خجالت کشید.
+در ضمن خوابی که سکینه نقل می‌کند که در [[عالم رؤیا]] [[حضرت فاطمه]] به سیدالشهدا فرمود: چرا به خواهرت نظر مرحمتی نمی‌کنی؟ حضرت فرمود: من از او خجالت می‌کشم! نقل شده سر [[مبارک]] حسین{{ع}} بالای نیزه و در [[طشت طلا]] چون به طرف [[حضرت زینب]] روبرو می‌شد چشم‌های مبارکش بسته می‌شد ولی به طرف دیگر [[حرکت]] داده می‌شد [[چشم‌ها]] را باز می‌کرد که دلیل بر خجالت آن حضرت دارد<ref>خصائص الزینبیه، ص۲۳۹.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۲۵.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[غربت]] و [[تنهایی]]==
+[[ستارگان]] از [[آسمان]] به [[زمین]] افتاده بودند، مرغان خوش الحان باغ [[عشق]] را سر بریده بودند، [[دشت کربلا]] از لاله‌های سرخ موج [[خون]] می‌زد، [[خورشید]] بر کشته‌های وقعه [[طف]]، [[اشک]] می‌ریخت. حسین{{ع}} باغبان بزرگ باغ [[ابدیت]]، [[یاران]] را به پرواز خوانده بود و خود، تنهای تنها آماده پرواز می‌شد. با نگاهی به [[اجساد]] چاک چاک [[اصحاب]]، تنهایی خود را به [[گوش]] زمین و [[زمان]] رساند و آن [[شاهدان]] زنده را باز هم به فریاد فراخواند. [[امام]]{{ع}} در مقابل اجساد [[مطهر]] یارانش آمد و فرمود: {{متن حدیث|يا حبيب بن مظاهر! و يا زهير بن القين! و يا مسلم بن عوسجة! و يا ابطال الصفاء! و يا فرسان الهيجاء!...}}.
+ای [[حبیب بن مظاهر]]! و ای [[زهیر بن قین]]! و ای [[مسلم بن عوسجه]]! ای دلیران و ای پا در رکابان [[روز]] [[کارزار]]! چرا شما را ندا می‌کنم ولی [[کلام]] مرا نمی‌شنوید؟ و شما را فرامی‌خوانم ولی مرا [[اجابت]] نمی‌کنید؟! شما خفته و من [[امید]] دارم که سر از [[خواب]] شیرین بردارید که اینان پرده‌نشینان [[آل]] رسولند که بعد از شما [[یاوری]] ندارند، از خواب برخیزید ای کریمان و در برابر این [[عصیان]] و [[طغیان]] از [[آل رسول]] [[دفاع]] کنید<ref>قصه کربلا، ص۳۵۹.</ref>.
+عزیزان و [[نزدیکان]] خود را صدا زد ای [[علی اکبر]]! ای [[جوان]] رشیدم و ای نهال امیدم، علی [[جان]] برخیز پدر غریبت را ببین! ای [[علمدار]] سپاهم، ای پشت و پناهم، ای سقای کودکانم، عباسم، [[برادر]] تو برخیز برادر غریبت را [[یاری]] کن! جوابی نشنید بعد فرمود: {{عربی|مالي اناديكم فلا تسمعون؟ و ادعوكم فلا تجيبون؟}}. چه شده که هر چه شما را می‌خوانم جواب مرا نمی‌دهید؟ چرا برنمی‌خیزید؟ {{عربی|انتم نيام ارجوكم تنتبهون}} شما خوابیده‌اید، [[دوست]] داشتم [[بیدار]] می‌شدید و غربت مرا می‌دیدید {{عربی|ام مالت محبتكم عن امامكم}} نکند [[دل]] از مهر امامتان بریده‌اید که جوابش را نمی‌دهید؟ {{عربی|هذه بنات الرسول لفقدكم قد علا هن النحول}} ای یاران عزیز سر از خاک بردارید صدای ناله [[زنان]] [[حرم]] [[پیامبر]] را بشنوید که در [[غم]] فقدان شما [[آه]] از [[دل]] بر می‌کشند.
+شما کسانی بودید که می‌گفتید تا [[جان]] داریم از حرم پیامبر [[حمایت]] می‌کنیم، حال شما را چه شده که زنان حرم را دل سوخته رها کرده و رفتید؟ {{عربی|قوموا عن نومتكم ايتها الكرام و ارفعوا عن حرم الرسول الطغاة اللئام}} از [[خواب]] خوش برخیزید. [[اولاد رسول خدا]] را از دست طغیانگران زمانه [[نجات]] دهید و [[سایه]] [[شرارت]] [[اشرار]] را از سر [[آل رسول]] کوتاه کنید!<ref>المفید فی ذکری السبط الشهید، ص۱۱۵.</ref>.
+اینجا بود که [[سیدالشهدا]] از زبان [[شهدا]] معذرت خواسته و فرمود: ای عزیزان بخوابید که [[حق]] دارید {{عربی|صرعكم و الله ريب المنون و غدر بكم الدهر الخثون و الا لما كنتم عن دعوتي تقصرون...}}. به [[خدا]] [[روزگار]] [[جفاکار]] شما را از پای درآورد و خائنین با شما [[خیانت]] ورزیدند و الا شما اصحابی حسین{{ع}} را تنها بگذارید و [[ناموس]] پیامبر را به دست [[دشمن]] بسپارید. {{عربی|فها نحن عليكم مفتجعون و بكم لاحقون}} بدانید من هم مانند شما [[غصه]] آن زنان بی‌کس و [[دختران]] بی‌پناه را می‌خورم و چون چاره ندارم ایشان را گذاشته به شما ملحق می‌شوم. {{عربی|ثم صفق صفقة و قال {{متن قرآن|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}}} حضرت دست‌ها را به علامت [[تأسف]] بر هم کشید و کلمه [[استرجاع]] به زبان جاری کرد، {{متن قرآن|إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ}}<ref>«ما از آن خداوندیم و به سوی او باز می‌گردیم» سوره بقره، آیه ۱۵۶.</ref>.
+[[امام]] وقتی از [[توبه]] کرکسان تیز چنگال نا [[امید]] شد و [[عاشقان]] بال شکسته را هم به کمک خواند، آنها هم به زبان حال سخنی گفتند که در قالب زبان و قال نیامد! امام با قامتی به بلندای [[تاریخ]]، مظلومانه در [[نگرانی]] حرم و ناموس [[عترت]] همه را به [[یاری]] فرامی‌خواند، حتی کبوتران خونین بال را و مظلومیتش را در [[گوش]] تاریخ ثبت می‌کند و با [[عظمت]] این‌گونه می‌نگارد که امتی تحت [[قیادت]] ناپاکان و ناصالحان ۵۰ سال از [[رحلت]] پیامبرشان گذشته، مردان [[صالح]] [[بیت]] [[نبوت]] را سر می‌برند و خیام [[حرم]] را پس از [[غارت]] [[آتش]] می‌زنند و [[کودکان]] بی‌گناه را طعمه خار و [[نار]] می‌سازند.
+[[اهل بیت]] پیامبرشان را بدون هیچ غیرتی مورد [[هجوم]] قرار می‌دهند و حسین{{ع}} غیرت‌مندانه نگران [[ناموس]] کبری است که پس از شهادتش با آنها چه [[معامله]] خواهند کرد؟ چادر از سر [[زن‌ها]] می‌کشند؟ گوشواره از [[گوش]] کودکان می‌ربایند؟ تازیانه بر بدن [[زنان]] و کودکان بی‌پناه می‌نوازند؟ [[اراده]] به [[بردگی]] بردنشان را دارند؟ خدایا چه هولناک است این [[افکار]] و این [[اندیشه‌ها]] اگر [[جامه]] عمل پوشند و به ناموس [[خاندان وحی]] [[اهانت]] گردد.
+و حسین{{ع}} در تلخ‌ترین [[اندیشه]] هجوم قهرآمیز [[خصم]]، با [[ذهنی]] ناآرام و [[قلبی]] ناشاد و [[روحی]] بی‌قرار و ضمیری مشوش، مردانه قبضه [[شمشیر]] می‌فشارد و [[غصه]] را در گلو قورت می‌دهد و به [[جنگ]] درندگان صحرا می‌رود.
+[[امام]]{{ع}} تمامی این [[مصائب]] ناگوار و صدمات وارده و [[پیمان‌شکنی]] [[مردم]] [[بی‌ایمان]] و [[شدائد]] [[سخت‌گیری]] [[دشمنان]] و [[عطش]] زنان و کودکان را بر خود هموار نموده و در راه رضای [[پروردگار]] همه را پذیرفته و هیچ‌گاه در خاطر مبارکش [[قصور]] و فتوری روی نمی‌دهد.
+امام بر مرکب جدش [[رسول خدا]] سوار شد، در برابر [[لشکر]] [[دشمن]] آمد و آنها را بر [[عصیان]] و [[نافرمانی]] از [[خدا]] و [[رسول]] و [[اطاعت]] از [[ابن زیاد]] و [[انتخاب]] [[بندگی]] [[پست]] صفتان بر [[آزادگی]] و [[حریت]] و [[برتری]] دادن [[ذلت]] را بر [[عزت]] [[توبیخ]] و ملامت نمود. سپس فرمود: {{متن حدیث|اني لا أرى الموت إلا سعادة الحياة الظالمين إلا برما الا و اني زاحف بهذه الاسترة مع قلة العدد و خذلان الناصر}}؛ یعنی: من [[مرگ]] را جز [[سعادت]] نمی‌بینم و [[زندگی]] با ستم‌کاران را جز ملامت نمی‌شمارم. بدانید که من هم اکنون با کمی [[یار]] و [[یاور]] و نداشتن طرفدار به این جمع [[حمله]] خواهم کرد.
+امام{{ع}} بر [[ذوالجناح]] سوار شده به میدان رفت و با صدای بلند در برابر آن [[مردم]] [[بی‌شرم]] و [[حیا]] فرمود: {{متن حدیث|هل من ذاب يذب عن حرم رسول الله؟ هل من موحد يخاف فينا؟ هل من مغيث يرجو الله اغاثتنا؟}}. یعنی آیا [[دفاع]] کننده‌ای هست که از [[حرم]] [[رسول خدا]] دفاع کند و دفع [[شر]] [[دشمنان]] را از ایشان نماید؟ آیا [[خداشناس]] و موحدی که [[خدا]] را یگانه بداند و از [[خداوند]] بترسد در میان شما مردم هست که ما را از این [[گرفتاری]] [[نجات]] دهد؟ آیا در بین شما [[دادرس]] و [[فریادرسی]] هست که [[امیدوار]] به خدا باشد و از ما [[دادرسی]] کند و به فریاد ما برسد؟
+در اینجا از [[لشکر]] [[دشمن]] جز [[سکوت]] و یا [[بی‌شرمی]] و [[بی‌حیایی]] چیزی [[مشاهده]] نشد<ref>لهوف، ص۶۵؛ مقتل خوارزمی، ج۲، ص۳۲.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۲۸.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[طلب]] [[کهنه پیراهن]]==
+حسین{{ع}} [[هدایتی]] بود در برابر [[ظلمت]] متراکم، خورشیدی رو در روی [[ابر]] غلیظ و فشرده سیاهی و [[تباهی]]، [[امام]] با [[شناختی]] که از دشمن دون داشت در [[وداع]] آخرش طبق نقل [[سید بن طاووس]] و [[ابن شهر آشوب]] به خواهرش [[زینب]] فرمود: {{متن حدیث|ايتيني بثوب عتيق لا يرغب فيه احد من القوم اجعله تحت ثيابي لئلا اجرد منه بعد قتلي، فاني مقتول مسلوب}}. [[لباس]] کهنه‌ای را برایم بیاورید که کسی در آن [[طمع]] نکند تا آن را زیر لباس‌هایم بپوشم که بعد از شهادتم از بدنم بیرون نیاورند تا بعد از کشته شدن برهنه نشوم، چون من کشته خواهم شد. وقتی [[زن‌ها]] شنیدند که امام لباس کهنه خواسته تا زیر لباس‌ها بپوشد و همان [[کفن]] اوست، {{عربی|فارتفعت اصوات النساء بالبكاء و النحيب}}. صدا به [[ضجه]] بلند کردند، لباس کوتاهی را برایش آوردند، حضرت فرمود: نه، این لباس [[اهل]] [[ذلت]] است، آنگاه لباس کهنه‌ای را گرفته و چند جای آن را پاره نمود و زیر لباس‌ها پوشید<ref>الملهوف، ص۵۱؛ نفایس الفنون، ص۳۵۲.</ref>.
+پس شلواری طلب کرد و آن را چاک زده و پوشید و چنین کرد که آن را بیرون نیاورند. [[راوی]] می‌گوید: وقتی که آن حضرت [[شهید]] شد بدن مبارکش را برهنه کردند، حتی آن [[پیراهن کهنه]] را هم از تن شریفش بیرون کشیدند. یک نقل است که [[امام حسین]]{{ع}} به [[فضه]] فرمود: برو و [[کهنه پیراهن]] مرا بیاور و چنان کن که [[خواهر]] مطلع نشود و این پیراهن جامه‌ایست که دوش آن بر مُهری است. فضه رفت و از [[اضطراب]] [[گریه]] می‌کرد، [[زینب]] فرمود: علت گریه تو چیست؟ جواب داد به سبب بزرگی [[مصیبت]]! زینب فرمود: برادرم حسین{{ع}} با تو چه کار داشت؟ عرض کرد: [[اجازه]] ندارم بگویم! زینب فرمود: به [[حق]] مادرم بر تو بگو فضه عرض کرد: مرا امر کرد پیراهنی برایش بیاورم با این خصوصیت. زینب ناله زد و بی‌هوش شد، امام حسین{{ع}} حاضر شد و سر خواهر را به دامن نهاد، حسین{{ع}} [[راضی]] نشد خاطره پیراهن [[قلب]] زینب را بیازارد ولی زینب بعد از [[شهادت حسین]]{{ع}} کهنه پیراهن را هم در برش ندید<ref>ریاحین الشریعه، ج۳، ص۸۰.</ref>.
+[[امام]] آماده میدان شد، دید دخترش از [[زنان]] جدا گشته و در گوشه‌ای گریه می‌کند، امام نزد او رفته و تسلی‌اش داد و فرمود: ای عزیز من این [[آخرین وداع]] است و [[ملاقات]] ما [[روز قیامت]] نزد [[حوض کوثر]] خواهد بود. [[گریه‌ها]] را رها کن و برای [[اسارت]] مهیا باش! [[صبر جمیل]] را [[شعار]] خود قرار ده و وقتی پیکر قطعه قطعه مرا روی خاک [[مشاهده]] کردی در حالی که [[خون]] از رگ‌هایم جاری است [[شکیبایی]] کن<ref>قصه کربلا، ص۳۶۵.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۳۱.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در مصاف نظامی نابرابر==
+[[امام]] [[سیدالشهدا]] پس از [[وداع]] از [[حرم]] به [[جنگ]] [[مسخ]] شدگان [[دنیاطلبی]] رفت که دست از [[ولایت امام]] زمان‌شان برداشته و طوق [[بندگی]] زنازاده‌ای را از [[ترس]] به گردن نهاده بودند. امام در حالی که شمشیرش را برهنه کرده بود در برابر [[سپاه]] [[دشمن]] ایستاد، [[خورشید]] به صحنه آمده بود و خفاشان شب‌پره برای محو [[ظهور نور]] صف به صف، شانه به شانه [[بسیج]] بودند. [[ذلت]] به جنگ [[عزت]] آمده بود، [[آتش]] رو در روی [[بهشت]] صف بسته بود، [[نفس اماره]] به مصاف [[نفس مطمئنه]] آمده، گویی علی [[مرتضی]] در برابر کوردلان [[نهروان]] و [[پیمان شکنان]] [[جمل]] و [[فریب]] خوردگان [[صفین]] یکجا به صف ایستاده و چاره‌ای جز قلع و قمع [[زشت]] سیرتان بی‌هویت نیست.
+امام از [[عمر سعد]] خواست یکی از سه پیشنهاد را بپذیرد، یا بگذارند [[ناموس]] و [[عترت پیامبر]] را برداشته و به [[مدینه]] برگردد و یا جرعه آبی جهت رفع [[عطش]] برساند یا در میدان [[جنگ تن به تن]] با حسین{{ع}} بجنگند. عمر سعد اولی و دومی را رد کرد ولی سومی را پذیرفت، امام در برابر قهرمانان آنها مدتی به جنگ تن به تن پرداخت و سرها را از تنها جدا کرد، ولی آرام آرام جنگ تن به تن به [[حمله]] عمومی تبدیل شد. [[سپاه عمر سعد]] که حسین{{ع}} را آخرین تک سوار [[جبهه]] مقابل می‌دیدند [[اصرار]] داشتند کار را هر چه زودتر تمام کنند لذا چندین نوبت امام را به محاصره درآوردند و امام با تار و مار آنها به [[قلب سپاه]] باز می‌گشت و {{متن حدیث|لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ‌}} می‌فرمود. امام به صفوف آنها حمله می‌برد، نوشته‌اند ۱۹۵۰ نفر را به [[قتل]] رسانید! عمر سعد فریادش بلند شد وای بر شما می‌دانید با چه کسی [[مبارزه]] می‌کنید؟ {{متن حدیث|هَذَا ابْنِ قَتَّالِ الْعَرَبِ‌}} این فرزند [[علی بن ابی‌طالب]] کشنده [[عرب]] است، از همه سوی به امام حمله‌ور شدند<ref>مناقب ابن شهر آشوب، ج۴، ص۱۱۰.</ref>.
+[[امام]] در برخورد با [[اغفال]] شدگان [[سپاه عمر سعد]] برای آخرین بار زبان به [[نصیحت]] گشود و خطبه‌ای در [[ذم]] [[دنیا]] که نقطه ثقل [[درد]] آنها بود بیان فرمود، ای [[مردم]]! از [[خدا]] بترسید و از دنیا بپرهیزید اگر بنا بود دنیا برای کسی بماند و کسی در دنیا جاویدان باشد [[انبیای الهی]] سزاوارترین مردم به [[بقاء]] و اولی به [[رضا]] و راضی‌تر به [[قضاء]] [[الهی]] بودند، ولی [[خداوند]] دنیا را برای [[بلا]] و [[آزمایش]] [[آفریده]] و [[اهل]] آن را برای فنا [[خلق]] کرد. هر چیز جدیدی کهنه می‌شود و نعمت‌های آن از بین می‌رود و شیرینی آن به تلخی مبدل می‌گردد. دنیا [[منزل]] ماندن نیست، محل [[توشه]] بر گرفتن است، پس توشه برگیرید که بهترین توشه‌ها [[تقوا]] است.
+امام مردارخواران دنیا را به پایان سفره توجه می‌دهد و مستاجران خاک را به سر رسید آخر مدت [[اجاره]] هشدار می‌دهد، گویی به [[عمر سعد]] و سپاهش می‌گوید شما که چشم به عطای [[ابن زیاد]] دوخته‌اید، نه [[حکومت ری]] برای شما می‌ماند نه درهم و دینار بقاپذیر است و نه [[ملک]] و [[حکومت]] برای یزید و ابن زیاد [[وفا]] می‌کند، تعلق به حطام دنیا چیزی جز یک [[فریب]] و سراب نیست، به [[وظایف]] [[آخرتی]] خود بنگرید و از [[زمین]] کنده شوید که [[آخرت]] [[دیار]] [[جاودانه]] است. برای منزل آخرتی چه کرده‌اید؟ کشتن [[حجت خدا]] آخرت شما را تباه می‌کند از خدا بترسید.
+مرحوم قزوینی در ریاض الاحزان می‌نویسد: {{عربی|و زمل مفرقة الشريف إلى القدم بالناقع من الدم}} یعنی امام از فرق سر تا پا [[غرق]] [[خون]] گشته بود. در وقت [[حرکت]] قد و قامت امام مانند شاخه درخت ارغوان رنگین شده بود. حرارت [[آفتاب]] و جنب و [[جوش]] [[کارزار]] و زبان [[تشنه]] و زخم‌های بسیار و شکم گرسنه و بی‌خوابی شب و [[غم]] و [[غصه]] [[اطفال]] و [[زنان]] [[حرم]]، فراق [[جوانان]] و [[یاران]] باعث شده بود که چشمان [[امام]] [[آسمان]] را تار و تاریک می‌دید.
+پس از صدور [[فرمان]] [[حمله]] از طرف [[عمر سعد]] چهارهزار [[تیرانداز]] ماهر حمله را آغاز و به سوی [[خیمه]] و خرگاه [[امام حسین]]{{ع}} [[حرکت]] کردند. امام{{ع}} که آن [[یورش]] ناجوانمردانه را [[مشاهده]] کرد بانگ برآورد و به آنها فرمود: ای [[پیروان]] [[آل ابوسفیان]]! اگر [[دین]] ندارید و از [[روز قیامت]] نمی‌ترسید، حداقل در دنیای خود [[آزاد]] و [[جوانمرد]] باشید، و شما که خود را [[عرب]] و باغیرت می‌پندارید، به اصالت و [[عربیت]] خود عمل کنید.
+[[شمر]] که صدای امام حسین{{ع}} را شنید، گفت: ای پسر [[فاطمه]]! چه می‌گویی؟ امام{{ع}} فرمود: من با شما می‌جنگم و شما با من می‌جنگید [[زنان]] که [[جرم]] و گناهی ندارند پس جلو این دیوانه‌های گستاخ و بی‌شرمتان را بگیرید، و نگذارید مادامی که من زنده‌ام متعرض [[اهل بیت]] من بشوند<ref>مناقب، ج۲، ص۲۲۳.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۳۲.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[آخرین وداع]]==
+امام پس از [[جنگی]] نفس‌گیر به خیمه‌ها برگشت و برای آخرین وداع و ترسیم [[آینده]] فشرده بعد از [[شهادت]] راهکار لازم را به زنان [[حرم]] سفارش فرمود. امام در لابه‌لای [[جنگ]] با [[سپاه عمر سعد]] هفت بار به خیام برگشته و هر بار وداعی می‌کرد، یکبار زنها را جمع کرد و فرمود: {{متن حدیث|اوصيكن اذا انا قتلت فلا تشققن على جيبا و لا تلطمن على خداً و لا تخدشن على وجهاً}} [[وصیت]] می‌کنم وقتی که من کشته شدم گریبان چاک نکنید و به صورت خود برای من لطمه نزنید و روی خود را نخراشید! [[زینب]] که این سخن را شنید [[صیحه]] زده و فریاد او بلند شد که {{متن حدیث|وا نكلاه وامحمداه واعلياه واحسناه واحسيناه واضعفاه واغربتاه واقلة ناصراه}} امام فرمود: {{متن حدیث|يَا أُخْتَاهْ تَعَزَّيْ بِعَزَاءِ اللَّهِ فَإِنَّ سُكَّانَ السَّمَاوَاتِ يَفْنُونَ وَ أَهْلَ الْأَرْضِ كُلَّهُمْ يَمُوتُونَ وَ لَا يَبْقَى إِلَّا اللَّهُ فَلَا يَذْهَبَنَّ بِحِلْمِكِ الشَّيْطَانُ}}؛ ای [[خواهر]] [[صبر]] و [[شکیبایی]] به بلایای [[الهی]] پیشه کن و در [[بلا]] و [[مصیبت]] [[صبور]] باش؛ زیرا که ساکنین [[آسمان‌ها]] تمامی فنا می‌شوند و [[اهل]] [[زمین]] همگی می‌میرند و جز ذات [[خداوند یکتا]] کسی باقی نمی‌ماند. پس [[علم]] و [[بردباری]] تو را [[شیطان]] [[نبرد]].
+ولی این بار برای [[وداع]] آخر به خیام آمده بود [[امام]] آماده پرواز به سوی [[سفر]] [[آخرتی]] بود، امام آماده [[ملاقات]] با [[رسول خدا]] جدش شریفش می‌شد و لذا در جمع [[زنان]] [[حرم]] در دیدار آخر فرمود: {{متن حدیث|عَلَيْكُنَّ مِنِّي السَّلَامُ هَذَا أَوَّلُ الْفِرَاقِ وَ آخِرُ الْوَدَاعِ وَ اللِّقَاءُ فِي الْجَنَّةِ، فَارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُ النِّسَاءِ بِالْعَوِيلِ وَ لَطَمْنَ خُدُودَهُنَّ فَسَكَتَهُنَّ الْحُسَيْنُ{{ع}} وَ قَالَ لَهُنَّ لَا تُشْمِتَنَّ بِيَ الْأَعْدَاءَ}} [[دشمن]] را به [[شماتت]] من در نیاورید.
+در نقل دیگری آمده امام خواست با [[اهل‌بیت]] خود وداع نماید فرمود: {{متن حدیث|يَا أَهْلَ بَيْتِي عَلَيْكُنَّ مِنِّي السَّلَامُ هَذَا آخِرُ الْوَدَاعِ فاستعددن للاسر و الذل و الغربة}} ای [[اهل بیت]] من این [[آخرین وداع]] است! مهیای اسیری و بی‌کسی شوید! بعد از این سخن [[زن‌ها]] همه با چشم گریان به امام نگاه می‌کردند، پس امام توقف کرد و [[گریه]] کرد و آنها هم گریستند، گریه شدیدی که گریه آنها [[ملائکه]] [[آسمان]] و زمین را به گریه درآورد. پس هر کدام می‌گفتند ما را به کی می‌سپاری؟ {{متن حدیث|و لا يدري ما يقول في جوابهن}} و امام نمی‌دانست که در جواب آنها چه بگوید<ref>نفایس الفنون، ص۳۵۴.</ref>.
+در وداع آخر نقل شده که [[زینب]] به [[سیدالشهدا]] چسبید و گفت: {{متن حدیث|يا اخي توقف حتى ازود من نظري و اودعك وداع مفارق لا تلاق بعده}} [[صبر]] کن ای [[برادر]] تا توشه‌ای از جمالت بردارم و تو را وداع کنم، وداع کردن کسی که از [[دوست]] خود جدا می‌شود که بعداً او را ملاقاتی نخواهد بود. ای برادر مدتی صبر کن تا حرارت فراق من قدری تسکین یابد، {{متن حدیث|فجعلت تقبل يديه و رجليه}} پس شروع کرد به بوسیدن دست‌ها و پاهای برادر و زنان حرم امام را احاطه کرده بودند و دست و پای امام را می‌بوسیدند.
+[[امام]] خطاب به [[اهل حرم]] فرمود: {{متن حدیث|استعدوا للبلاء واعلموا ان الله تعالى حاميكم و حافظكم و سينجيكم من شر الاعداء و يجعل عاقبة أمركم إلى خير و يعذب عدوكم بأنواع العذاب و يعوضكم عن هذه البلية بأنواع النعم و الكرامة، فلا تشكوا و لا تقولوا بالسنتكم ما ينقص من قدركم}}.
+[[راستی]] که مسأله [[وداع]] از اعظم مصائبی بود که امام{{ع}} در [[روز عاشورا]] با آن روبه‌رو شد؛ زیرا در آن حالت [[زنان]] و [[فرزندان]] با چشم خود ملاحظه می‌کردند که نقطه مرکزی و محور اجتماعشان در حال نابودی و حامی [[عزت]] و شرف‌شان در حال [[مرگ]] است که دیگر هیچ‌گاه به سوی‌شان مراجعت نخواهد کرد و نمی‌دانستند پس از او از [[شر]] [[دشمنان]] به چه کسی [[پناهنده]] شوند. [[عظمت]] [[مصیبت]]، همه را پریشان و آشفته خاطر کرده بود، همه گرد هم آمدند و اطراف [[ابی عبدالله]]{{ع}} را گرفتند، برخی از [[کودکان]] با ناله‌های جانگداز درخواست می‌کردند آنها را به جای امنی ببرد و برخی دیگر از فشار [[تشنگی]] تقاضای مقداری آب می‌کردند!!.
+در همین حال که اطراف ابی عبدالله{{ع}} را زنان و فرزندان گرفته بودند امام متوجه بانو [[سکینه]] شد، سکینه‌ای که درباره‌اش به [[حسن مثنی]] فرموده بود: دائماً [[غرق]] در [[یاد خدا]] است. دید از دیگر زنان فاصله گرفته و در کناری ایستاده و [[گریه]] می‌کند، نزدیک وی رفت ضمن [[دلداری]] و [[تفقد]] از او امر به [[صبر]] و شکیبایی‌اش فرمود، در حالی که امام زنان و [[دختران]] را امر به صبر می‌کرد، [[عمر سعد]] به [[سپاهیان]] خود گفت: تا زمانی که حسین{{ع}} به خود و به [[زن]] و فرزندش سرگرم است بر او [[یورش]] [[برید]]، به [[خدا]] [[سوگند]] اگر از آنها فارغ شود نه میمنه‌ای برای شما می‌گذارد و نه میسره‌ای {{متن حدیث|ويحكم اهجموا عليه مادام مشغولا بنفسه و حرمه، والله ان فرغ لكم لا تمتاز ميمنتكم عن ميسرتكم}}.
+به دنبال این [[فرمان]] تیرهای پی در پی به سوی امام رها می‌شد و از میان بندهای خیمه‌ها می‌گذشت. تیری به روپوش یکی از [[زن‌ها]] اصابت کرد، در اثر آن زن‌ها سراسیمه و وحشت‌زده به خیمه‌ها [[پناه]] بردند و پیوسته نگاه می‌کردند ببینند [[امام]] در این حال یکه و تنها چه می‌کند، دیدند بدون کمترین [[ترس]] و بیمی مانند شیری [[خشمناک]] بر آنها [[حمله]] کرد و آن‌چنان آنها را از دم [[شمشیر]] می‌گذراند که داد و فریاد همه بلند شد و آنها از هر سو تیرها را به سویش پرتاب می‌کردند.
+پس از آنکه [[دشمن]] را پراکنده کرد به جایگاه اول خود برگشت و پیوسته می‌فرمود: {{متن حدیث|لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ‌}}.
+در [[وداع]] آخر که [[سیدالشهدا]] از [[زینب]] خداحافظی می‌کرد به او فرمود: {{متن حدیث|يا اختاه لا تنسيني في نافلة الليل}} خواهرم در [[نماز شب]] مرا فراموش نکن. [[امام سجاد]]{{ع}} فرمود: عمه‌ام زینب شب [[یازدهم محرم]] به [[خداوند]] [[استغاثه]] می‌نمود. این جمله امام عمق [[عظمت]] زینب را بیان می‌فرماید.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۳۴.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[وداع]] با [[امام سجاد]]{{ع}}==
+مسافر [[شهادت]] برای سپردن [[ودایع امامت]] به [[خیمه]] آخرین مرد کاروان [[عشق]] رهسپار شد. نگاهی جذاب بین پدری در [[ساعت]] آخر عمر و [[فرزندی]] [[بیمار]] با کوله باری به سنگینی طنین صدای [[مظلومیت]] [[شهیدان]] در گستره [[تاریخ]]، نگاه‌ها به هم گره خورد و [[محبت]] و [[مودت]] پدری از یک طرف و نگاه ملتسمانه [[جوانی]] به صورت بابا، [[اشک]] هر دو را جاری کرد.
+ودایع امامت را به [[علی بن الحسین]]{{ع}} سپرد، امام سجاد{{ع}} پرسید: پدرجان از [[اصحاب]] و [[یاران]] چه خبر؟ حبیب و مسلم چه شدند؟ [[امام]] فرمود: {{متن حدیث|قتلا}}، پرسید: {{متن حدیث|أين ابن عمي قاسم}} پسر عمویم قاسم چه شد؟ امام فرمود: کشته شد! پرسید: {{متن حدیث|أين أخي أكبر؟}} برادرم اکبر چه شد؟ امام فرمود: کشته شد، پرسید: {{متن حدیث|أين زهير؟ أين برير؟ أين مسلم بن عوسجة؟}} امام فرمود: علی [[جان]] همه [[شهید]] شدند و این [[زن]] و بچه محرمی جز من و تو ندارند! پرسید: {{متن حدیث|أين عمي العباس؟}} عمویم عباس چه شد؟ فرمود: {{متن حدیث|يا بني إن عمك قد قتل و قطعوا يديه على شاطئ الفرات}} عمویت را کشتند و کنار [[نهر فرات]] دست‌هایش را قطع کردند! {{متن حدیث|فبكى علي بن الحسين{{ع}} بكاء شديدا حتى غشي عليه}} امام سجاد{{ع}} آن چنان گریست که حالت غشوه به او دست داد.
+[[سیدالشهدا]] وقتی دید علی بن الحسین{{ع}} از [[سرنوشت]] [[شهدا]] سؤال می‌کند برای اینکه [[عاقبت]] کار را به او بنمایاند، فرمود: {{متن حدیث|لم يبق في الخيام من الرجال إلا أنا و أنت}} عزیزم در این خیام جز من و تو کسی باقی نمانده! نوبت به من رسیده آمده‌ام تو را وداع کنم. امام سجاد{{ع}} عمه‌اش [[زینب]] را صدا کرد {{متن حدیث|عمتي ناوليني بسيفي و عصائي لاقاتل بين يدي ابن رسول الله}} عمه جان شمشیرم را بیاور تا در پیشروی پسر [[دختر رسول خدا]] [[جانبازی]] کنم، با آن حالت [[ضعف]] از جا برخاست ولی توان ایستادن نداشت و افتاد.
+[[سیدالشهدا]] فرمود: {{متن حدیث|ليس على المريض حرج}} بر مریض تکلیفی نیست، بعد فرمود: نه عزیزم تو بایستی زنده بمانی و [[پیام]] و [[سلام]] مرا به [[شیعیان]] برسانی {{متن حدیث|بلغ سلامي على شيعتي و قل لهم ان ابي قتل مظلوما فريدا وحيدا عطشانا}} بگو پدرم را مظلومانه، [[غریب]] و تنها با [[لب تشنه]] [[شهید]] کردند<ref>ترجمه مجالس السنیه، ص۲۲۳.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۳۷.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[حمله شمر به خیام حرم]]==
+در آخرین [[نبرد امام]] با [[سپاه]] [[کفار]] [[عمر سعد]] اوضاع [[نبرد]] را دگرگون دید، امر کرد که تمام [[لشکر]] به یک‌باره بر [[امام]] [[حمله]] برند و از آنچه در دست داشتند استفاده کرده و تمام آلات [[جنگ]] را جهت کشتن پسر [[پیغمبر]] به کار برند، از چهار طرف امام را محاصره کردند و آنچه در توان داشتند به کار بستند. [[راوی]] می‌گوید دیدم امام [[شمشیر]] [[ذوالفقار]] در دست گاهی بر جناح راست سپاه حمله می‌نمود و همه را متفرق می‌ساخت و گاهی بر [[جناح چپ]] [[یورش]] می‌برد همه را منهزم می‌کرد و گاهی رو به [[قلب لشکر]] می‌آورد.
+عمر سعد فریاد زد: حسین را مستأصل کنید و دلش را بشکنید تا بر او [[ظفر]] یابید! گفتند: ای [[امیر]] چگونه [[دل]] حسین را شکسته و خاطرش را پریشان کنیم؟ عمر سعد گفت: بر او حمله کنید، وقتی حسین پاسخ حمله شما را داد شما [[عقب‌نشینی]] کنید او را از خیمه‌ها دور می‌کنید، وقتی از خیمه‌ها فاصله گرفت شما بین او و حرمش [[حائل]] می‌شوید و به زجر و [[اذیت]] [[اهل]] بیتش بپردازید و آنها را به شیون و [[زاری]] درآورید. هنگامی که صدای [[زنان]] بلند شد و به [[گوش]] حسین{{ع}} رسید دلش شکسته می‌شود و دستش از کار باز می‌ماند.
+[[دشمن]] برای جلوگیری از تلفات سنگین [[جنگ تن به تن]]، [[حمله به خیام]] را شروع کرد، امام که دور خیمه‌ها را از شب گذشته [[خندق]] کنده و در آن هیزم ریخته بودند، برای اینکه نیروهای [[فداکار]] و مدافع [[سیدالشهدا]] وقت‌شان صرف [[دفاع]] از خیمه‌ها نشود، [[صبح عاشورا]] دستور داده بود [[خندق]] را [[آتش]] بزنند؛ لذا فرمود: {{متن حدیث|دعوهم يحرقونها فانهم اذا احرقوها لا يستطيعون ان يجوزوا إليكم منها}} بگذارید که آنها [[حریم]] را بسوزانند زیرا وقتی که آن را سوزاندند دیگر نمی‌توانند از آنجا به طرف شما [[تجاوز]] کنند، منظور [[امام]] از این تاکتیک نظامی این بود که [[جنگ]] را از محورهای مختلف به یک سو و محور واحد [[هدایت]] کند تا نیروهای [[محافظ]] خیام [[آزاد]] شوند و بیشتر متوجه [[قتال]] از یک محور باشند.
+وقتی [[شمر]] با نیروهای مهاجمش به قصد خیام از پشت [[حمله]] کرد از [[مشاهده]] آن خندق به [[حیرت]] افتاد. شمر وقتی این وضع را دید با صدای بلند [[جسارت]] نموده گفت: ای حسین آیا به آتش [[دنیا]] [[شتاب]] نمودی پیش از اینکه [[روز قیامت]] برسد، امام فرمود: گوینده این سخن کیست؟
+گویا که شمر است امام فرمود: {{متن حدیث|يابن راعية المعزى أنت أولى بها صليا}} یعنی ای پسر [[زن]] [[چوپان]] تو سزاوارتری از اینکه به [[آتش جهنم]] [[واصل]] شوی.
+پس از آن ابن ابی [[جویریه]] [[مزنی]] به کنار خندق آمد و شعله آتش را دیده متعجب شد و ندا داد: ای حسین مژده باد شما را به آتش که در دنیا بدان [[تعجیل]] نمودید و شما را در بر گرفته، امام{{ع}} پرسید این کیست؟ گفتند: ابن ابی جویریه! حضرت فرمود: مرا به آتش [[سرزنش]] می‌کنی در حالی که من به جانب [[پروردگار]] [[کریم]] می‌روم، پس از آن فرمود: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ أَذِقْهُ عَذَابَ النَّارِ فِي الدُّنْيَا}} یعنی بار خدایا [[عذاب]] آتش را به او در دنیا بچشان! در این بین اسب او [[سرکشی]] نمود و او را به طرف آتش برده و از پشت خود سرازیر نمود به طوری که یک پای او در رکاب مانده و به خندق آتش افتاد و طعمه حریق گردید<ref>زندگانی خامس آل عبا از سحاب، ص۴۲۴.</ref>.
+امام یک تنه در برابر نامردمی‌های رجاله‌های سنگ‌پران و نیزه به دست [[مقاومت]] می‌کرد، با [[لب تشنه]] در عمق [[سپاه]] [[دشمن]] مشغول [[نبرد]] بود، دفعتاً متوجه شد که [[شمر]] و جمعی از ناپاکان بین او و خیمه‌های [[حرم]] [[حائل]] شدند. [[سید]] در [[لهوف]] می‌نویسد: {{عربی|و حالوا بينه و رحله}} وقتی [[بانوان]] حرم [[امام]] را نزدیک خیام [[مشاهده]] نکردند و چشمشان به مهاجمان عربده‌کش افتاد، صدا به {{متن حدیث|وامحمداه واعلياه و واحسناه واحسيناه}} بلند کردند، وقتی صدای [[زن‌ها]] به [[گوش]] امام رسید خواست برگردد دید [[لشکر]] حائل شده، امام که [[مظهر]] [[غیرت]] [[الهی]] بود با دلی پر [[درد]] بر سر نامردهایی که از [[مردانگی]] و [[آزادگی]] هیچ بهره‌ای نبرده بودند فریاد زد. {{متن حدیث|يَا شِيعَةَ آلِ أَبِي سُفْيَانَ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ وَ كُنْتُمْ لَا تَخَافُونَ الْمَعَادَ فَكُونُوا أَحْرَاراً فِي دُنْيَاكُمْ هَذِهِ وَ ارْجِعُوا إِلَى أَحْسَابِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ عَرَباً كَمَا تَزْعُمُونَ}}؛ شمر ممانعت امام را که دید، دستور داد سپاه دست از حرم امام بردارند و [[حمله]] را متوجه خود امام{{ع}} بکنند.
+[[شهرستانی]] در نهضه الحسینیه می‌نویسد: وقتی شمر بین امام و اردوگاه او حائل شد، به [[فکر]] [[غارت]] حرم افتادند! حضرت [[ضجه]] [[اهل بیت]] را شنید سر بلند کرد دید [[قوم]] از بالای تپه‌ها برای غارت می‌روند، غیرت [[حسینی]] به آن حضرت [[روح]] جدیدی داد با زانوها راه می‌رفت و می‌فرمود: {{متن حدیث|يَا شِيعَةَ آلِ أَبِي سُفْيَانَ إِنْ لَمْ يَكُنْ لَكُمْ دِينٌ‌...}}<ref>تاریخ الائمه، ص۱۵۹.</ref>.
+امام فرمود: {{متن حدیث|أَنَا الَّذِي أُقَاتِلُكُمْ وَ تُقَاتِلُونِّي وَ النِّسَاءُ لَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ}} من که با شما [[قتال]] می‌کنم و شما با من قتال می‌کنید ولی [[زنان]] که گناهی ندارند، شما از مردان [[سرکش]] خود جلوگیری کنید! مبادا تا من زنده هستم متعرض [[اهل حرم]] شوند. کرکسان تیز چنگال و [[غارتگران]] خیمه‌های حرم [[آل رسول]] [[ننگ]] [[بشریت]] بودند که داغ این [[شرم]] را برای همیشه در پرونده [[انسان‌ها]] ثبت کردند. گرچه بویی از [[انسانیت]] نبرده بودند و به ناحق در کسوت انسان‌ها قاچاقی وارد شده بودند، ولی [[امان]] از [[دل]] حسین{{ع}} که با آن درجه عالی از [[معرفت]] و [[شناخت]] [[الهی]] وقتی می‌نگرد می‌بیند یک مشت [[وحشی]] صحرا بدون رعایت و [[درک]] هیچ حریمی از [[حرم]] [[رسول خدا]] به [[ذریه]] اطهارش [[هجوم]] برده‌اند.
+دل یک مشت [[زن]] و بچه داغ‌دار را سخت آزرده و ترسانده‌اند! از عمق وجودش به گوش‌های [[ناشنوا]] فریاد می‌زد: ای [[وارثان]] [[کفر]] ابوسفیانی و ای جانیان از ذریه [[هند جگرخوار]] در صحنه [[احد]]! یا [[دین]] دارید یا ندارید، اگر دین دارید و به [[قیامت]] معتقدید در کدام [[فرهنگ اسلامی]] و [[دینی]] بی‌گناه‌کشی و [[حمله]] به بی‌پناهان تجویز شده است؟ اگر از قیامت می‌ترسید بدانید که بعد [[تربیتی]] [[معاد]] شما را از این [[زشتی‌ها]] باز می‌دارد و اگر دین ندارید که ندارید، لااقل از [[انسانیت]] [[الهام]] بگیرید، انسانیت اقتضا می‌کند که باز مظلوم‌کشی نکنید و به زن و فرزند بی‌پناه پدر از دست داده و عزیزان [[شهید]] از دست داده حمله نبرید، اگر این را هم لحاظ نمی‌کنید [[عربیت]] و [[حمیت]] [[نژادی]] را عمل کنید ولی [[شمر]] از خباثتی برخوردار بود که از هیچ یک از این [[پیمان‌ها]] و میثاق‌های الهی و [[انسانی]] و نژادی بویی نبرده بود و حسین{{ع}} [[مظلوم]] همیشه [[تاریخ]] در صحنه [[کربلا]] می‌بیند و می‌سوزد.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۳۸.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[شهادت]] [[عبدالله بن حسن]]==
+شیری [[خشمگین]] در اوج [[رنج]] و [[خستگی]] سخت با لشکری از [[جنود]] [[ابلیس]] می‌جنگید، تیر و جراحات بسیاری بر بدن مبارکش اصابت کرد به نقل از [[امام باقر]]{{ع}} بیش از ۳۱۰ جراحت بر بدن [[مبارک]] [[امام]] وارد شده بود که همه زخم‌ها در پیشروی امام بود و آنقدر [[خون]] از بدن مبارکش به خاک ریخت {{عربی|حتى ضعف عن القتال}} تا از [[جنگ]] [[ناتوان]] شد. امام در میان گرد و غبار صحنه معرکه، زبان خشکیده خود را به دور لب‌ها می‌مالید و با خود می‌فرمود: {{متن حدیث|لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ‌}} باز بر [[سپاه]] حمله می‌کرد. [[امام حسین]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|بِسْمِ اللَّهِ وَ بِاللَّهِ وَ عَلَى مِلَّةِ رَسُولِ اللَّهِ‌}} و سر به سوی [[آسمان]] برداشت و گفت: خدایا! تو می‌دانی اینان کسی را می‌کشند که روی [[زمین]] فرزند [[پیامبری]] جز او نیست؛ سپس تیر را گرفته از پشت بیرون آورد و [[خون]] همانند ناودان جاری شد، آنگاه دستش را زیر آن زخم گرفته، چون از خون لبریز شد به آسمان پاشید و از آن خون قطره‌ای باز نگشت. باز دست مبارکش را از خون پر کرده و بر صورت و محاسنش مالید و فرمود: همین گونه باشم تا جدم [[رسول خدا]] را [[ملاقات]] کنم و بگویم: ای رسول خدا! مرا این گروه کشتند<ref>بحار، ج۴۵، ص۵۳.</ref>.
+[[مورخین]] می‌نویسند که [[اسب امام]] در اثر کثرت جراحات از پای درآمد، [[امام]] مدتی پیاده جنگید. بعضی از مورخین [[شهادت]] [[عبدالله بن حسن]] را در این برهه از صحنه [[جنگ]] ذکر کرده‌اند، [[سید بن طاووس]] در [[لهوف]] ذکر می‌کند که حضرت در حال پیاده [[جنگیدن]] بود، لحظاتی ایستاد تا رفع [[خستگی]] کند، دید عبدالله خردسال از [[خیمه]] خارج شد و دوید تا در برابر امام قرار گرفت، {{متن حدیث|فَلَحِقَتْهُ زَيْنَبُ بِنْتُ عَلِيٍّ لِتَحْبِسَهُ فَأَبَى وَ امْتَنَعَ عَلَيْهَا امْتِنَاعاً شَدِيداً}} [[زینب]] دوید عبدالله را گرفت، هر چه خواست او را در خیمه نگه دارد آن [[کودک]] آرام نمی‌گرفت. زینب التماس می‌کرد که نرو، عبدالله [[راضی]] نمی‌شد و گفت: {{متن حدیث|وَ اللَّهِ لَا أُفَارِقُ عَمِّي}} به [[خدا]] دست از دامن عمو برنمی‌دارم! هر جا که او رفته من هم می‌روم، زینب دست عبدالله را گرفته و به سمت خیمه‌ها می‌کشید و از رفتن او به طرف میدان ممانعت می‌کرد، بالاخره عبدالله دست خود را از دست عمه‌اش کشید و دوان دوان خود را به عمو رسانید.
+وقتی رسید که دید ابجر بن کعب از بالای زین خم شده با [[شمشیر]] قصد کشتن عمویش را دارد عبدالله بانگ زد {{متن حدیث|وَيْلَكَ يَا ابْنَ الْخَبِيثَةِ أَ تَقْتُلُ عَمِّي}} آیا تو می‌خواهی عمویم را بکشی؟ دست خود را سپر قرار داد {{متن حدیث|فَضَرَبَهُ بِالسَّيْفِ فَاتَّقَاهَا الْغُلَامُ بِيَدِهِ فَأَطَنَّهَا إِلَى الْجِلْدِ}} آن [[مرد]] [[شمشیر]] را فرود آورد به دست عبدالله رسید و دست طفل را ضربه زد و به پوست آویزان کرد. صدای ناله طفل بلند شد! [[امام]]، عبدالله را در آغوش گرفت و گفت: {{متن حدیث|يَا ابْنَ أَخِي اصْبِرْ عَلَى مَا نَزَلَ بِكَ وَ احْتَسِبْ فِي ذَلِكَ الْخَيْرَ فَإِنَّ اللَّهَ يُلْحِقُكَ بِآبَائِكَ الصَّالِحِينَ}}.
+در [[مقاتل الطالبیین]] آمده: {{عربی|و قال يابن أخي احتسب فيما أصابك الثواب فان الله ملحقك بآبائك الصالحين برسول الله{{صل}} و [[حمزة]] و علي و جعفر و [[الحسن]]{{عم}}}} پس دست‌ها برداشته گفت: {{عربی|اللهم امسك قطر السماء عنهم و امنعهم بركات الأرض، اللهم فان متعتهم إلى حين ففرقهم فرقا و اجعلهم طرائق قددا و لا ترض الولاة منهم أبدا، فانهم دعونا لينصرونا ثم اغدوا علينا فقتلونا}} یعنی بار خدایا از این پس [[باران]] [[رحمت]] خود بر این [[قوم]] قطع کن و [[برکات]] [[زمین]] را از آنها بازدار، اگر به رحمت و فضل خود اینان را یک چند زندگانی و متاع این [[دنیا]] عطا کنی، باری به [[عدل]] خود بدین امر [[زشت]] که مرتکب شده‌اند پراکنده‌شان کن و [[حکام]] را از ایشان [[خشنود]] نساز که ما را [[پیام]] [[نصرت]] دادند و چون [[دعوت]] آنها را پذیرفتیم ما را کشتند و [[خون]] ما را ریختند<ref>ارشاد، ج۲، ص۱۱۱؛ اعلام الوری، ص۲۴۹؛ مثیر الاحزان، ص۷۴.</ref>.
+در این هنگام {{عربی|فرماه حرملة بسهم فذبحه و هو في حجر عمه}} [[حرمله]] تیری به سوی عبدالله پرتاب کرد و آن تیر عبدالله را در آغوش عمو به [[شهادت]] رساند.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۴۱.</ref>.
+==[[مظلومیت سیدالشهدا]] در [[صبر بر مصائب]]==
+در [[روز]] الست و [[عالم ذر]] سفره‌ای گسترده شد که یک طرف آن [[شفاعت]] بود و طرف دیگر قبول [[بلاها]]، خطاب شد هر که [[ولاء]] و [[مقام قرب]] می‌خواهد باید قبول [[بلا]] و [[سختی]] دنیا کند که درجات بلاها در برابر درجات [[ولایت‌ها]] و مقام‌های معنویست. هر درجه [[بلا]] یک درجه [[ولاء]] دارد که «البلا للولاء» به [[آدم]] خطاب شد هر مقدار بلیه قبول کنی درجه تو بالاتر می‌رود، آدم ۲۰۰ سال [[گریستن]] را قبول کرد و درجه خرید.
+نوح بلای [[قوم]] را خواست و به درجه رسید، [[زکریا]] دو نیم شدن بدن را پذیرفت و درجه گرفت، یحیی سر بریدن را پذیرفت و درجه گرفت، هر یک از [[پیامبران]] بلا و رنجی را در [[دنیا]] پذیرفتند و درجه قبول کردند. [[پیامبر اسلام]] [[رنج]] [[شماتت]] [[دشمن]] [[مشرک]] و [[کفار]] را قبول کرد و خودش فرمود: {{متن حدیث|ما اوذي نبي بمثل ما اوذي}}.
+در سفره [[میثاق]] پنج بلیه بزرگ نهادند و در قبال آن پنج درجه عالی تأمین نمودند که هر کس این [[بلایا]] را قبول کند به آن درجات می‌رسد:
+#از [[شهر]] و [[دیار]] بیرون رفتن و [[هجرت]]؛
+#کشته شدن [[جوانان]] را در برابر دیدن؛
+#سه [[روز]] [[تشنگی]] را [[تحمل]] نمودن؛
+#سر از تن خود و جوانان جدا شدن؛
+# [[اسارت]] [[زن]] و فرزند دادن. همه این [[بلاها]] باید برای [[رضای خدا]] و در [[راه خدا]] باشد. هر یک از [[انبیا]] قسمتی از بلایا را پذیرفتند و دیگر قدمی فراتر نگذاشتند، گروهی هجرت را، گروهی کشته شدن را، گروهی تشنگی را....
+آن روز در [[عالم ذر]] که همه [[بندگان]] حضور داشتند خطاب شد هر کس همه این بلایا را بپذیرد درجات عالیه [[شفاعت]] را می‌گیرد. انبیا در جای خود ایستادند، [[اولیا]] بر خود ترسیدند، تا [[امام حسین]]{{ع}} قدم پیش نهاد و قبول تمامی [[مصائب]] کرد! خطاب شد یا حسین! چه می‌دهی در قبال این [[مقام]]؟ عرض کرد: سه روز تشنگی و [[گرسنگی]] را قبول کردم! ندا شد دیگر چه دادی؟ عرض کرد: حاضرم در راه تو از [[جان]] و سر و تن بگذرم! باز خطاب شد دیگر چه داری برابر این [[مقام شفاعت]] بدهی؟ گفت: اسارت زن و فرزند را قبول کردم تا [[اعلای کلمه حق]] شود. بین [[پروردگار]] و [[سیدالشهدا]] [[میثاق]] بسته شد و ۱۲۴ هزار [[پیامبر]] آن را [[امضا]] کردند.
+[[جبرئیل]] [[خازن]] این [[پیمان]] بود تا [[روز عاشورا]] وقتی که حسین{{ع}} تنها مانده بود و بر [[دشمن]] [[حمله]] می‌کرد، جبرئیل [[عهدنامه]] را آورد و او را به میثاق [[روز]] الست متذکر ساخت! عرض کرد خدایت به تو [[سلام]] می‌رساند و می‌فرماید: تاکنون به درجات [[بلیات]] خود [[وفا]] کردی، بقیه را هم ما قبول کردیم. عرض کرد من به [[عهد]] خود وفا کردم و بر پیمان روز الستم هستم، بقیه عمر را به پایان می‌رسانم! خدایم هم به عهد خود وفا می‌کند و [[شفاعت]] مرا در [[حق]] [[پیروان]] جدم قبول می‌فرماید.
+جبرئیل گفت: اگر می‌خواهی با همین شرایط کنونی دست [[زن]] و فرزند خود را بگیر و به هر جا خواهی برو تو را [[هدایت]] و مصونیت می‌دهم! فرمود: از [[زندگی دنیا]] بیزارم و [[مشتاق]] [[ملاقات]] پروردگارم در [[مقتل خوارزمی]] آمده که پیامبر به [[امام حسین]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|ان لك في الجنة درجة لن تنالها إلا بالشهادة}}<ref>بحار، ج۴۴، ص۳۲۸.</ref>.
+حسین [[جان]] در [[بهشت]] درجه‌ای داری که جز با [[شهادت]] به آن درجه نائل نخواهی شد. [[سیدالشهدا]] با این میثاق روز الست و وفایش به [[پیمان‌های الهی]] در روز عاشورا تداوم [[تکبیر]] و [[توحید]] را زنده کرد. حسین{{ع}} علت مبقیه [[دین]] است، [[اسلام]] گرچه [[نبویه]] الحدوث است ولی [[حسینیه]] البقاست و لذا [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: هر کس بعد از امام حسین{{ع}} [[عبادت خدا]] بکند و نسبت به [[خداوند]] [[معرفت]] داشته باشد به [[برکت]] [[وجود مقدس]] امام حسین{{ع}} خواهد بود<ref>{{متن حدیث|لولاه ما عبدالله لولاه ما عرف الله}}؛ فرائد السمطین، ج۱، ص۴۶.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۱۴۳.</ref>.
 == منابع ==