گریه کردن برای امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۴۲

این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به امامت‌پدیا کمک کنید.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدی(ع) است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

امام مهدی در قرآن | امام مهدی در حدیث | امام مهدی در کلام اسلامی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

یکی از وظایف مؤمنان، گریه کردن در فراق آن حضرت و یا بر آن‌چه از مصیبت‌ها و ناملایمات به ایشان رسیده است، می‌باشد. امام صادق (ع) فرمود: "هرکس ما را یاد کند، اگر از چشم او به اندازه بال پشه‌ای اشک بیرون آید، خداوند گناهان او را می‌آمرزد، هرچند به اندازه کف دریا باشد"^[۱]. سُدیر صِیرَفی می‌گوید: با بعضی اصحاب بر امام صادق (ع) وارد شدیم. دیدیم بر روی خاک نشسته و هم‌چون کسی که فرزند خود را از دست داده و جگرش سوخته باشد، می‌گریست و می‌گفت: "ای آقای من! غیبت تو، خواب را از من گرفته و زمین را بر من تنگ کرده است..." سدیر می‌گوید: از این حالتِ حضرت، ناراحت شدیم و عرض کردیم: خداوند دیدگانت را نگریاند! چه حالتی سبب شده که چنین در ماتم بنشینید؟ حضرت آهی کشید و فرمود: غیبت امام زمان (ع)^[۲].
از دیگر تکالیف مؤمنان، گریاندن دیگران بر فراق آن حضرت یا بر شداید وارده بر آن حضرت است. از امام صادق (ع) روایت شده است: هرکس بر مصیبت اهل بیت گریه کند و یا کسی را بگریاند، بهشت برای او است و هرکس نیز تباکی -خود را شبیه گریه‌کنندگان سازد- نماید، بهشت برای او است^[۳]^[۴].

پرسش‌های وابسته

وظیفه منتظران در زمان غیبت امام مهدی چیست؟ (پرسش)

جستارهای وابسته

منابع

مجتبی تونه‌ای، موعودنامه.

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۷۸.
↑ کمال الدین، ج ۲، ص ۳۵۲؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۲۱۹.
↑ لهوف، ص ۱۱؛ بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۸.
↑ مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۶۰۱.

[1] بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۷۸.

[2] کمال الدین، ج ۲، ص ۳۵۲؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۲۱۹.

[3] لهوف، ص ۱۱؛ بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۸.

[4] مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۶۰۱.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

@@ خط ۱۱: / خط ۱۱: @@
 ==مقدمه==
 *یکی از وظایف مؤمنان، گریه کردن در فراق آن حضرت و یا بر آن‌چه از مصیبت‌ها و ناملایمات به ایشان رسیده است، می‌باشد. [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: "هرکس ما را یاد کند، اگر از چشم او به اندازه بال پشه‌ای اشک بیرون آید، خداوند گناهان او را می‌آمرزد، هرچند به اندازه کف دریا باشد"<ref>بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۷۸.</ref>. سُدیر صِیرَفی می‌گوید: با بعضی اصحاب بر [[امام صادق]] {{ع}} وارد شدیم. دیدیم بر روی خاک نشسته و هم‌چون کسی که فرزند خود را از دست داده و جگرش سوخته باشد، می‌گریست و می‌گفت: "ای آقای من! غیبت تو، خواب را از من گرفته و زمین را بر من تنگ کرده است..." سدیر می‌گوید: از این حالتِ حضرت، ناراحت شدیم و عرض کردیم: خداوند دیدگانت را نگریاند! چه حالتی سبب شده که چنین در ماتم بنشینید؟ حضرت آهی کشید و فرمود: غیبت [[امام زمان]] {{ع}}<ref>کمال الدین، ج ۲، ص ۳۵۲؛ بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۲۱۹.</ref>.
-*از دیگر تکالیف مؤمنان، گریاندن دیگران بر فراق آن حضرت یا بر شداید وارده بر آن حضرت است. از [[امام صادق]] {{ع}} روایت شده است: هرکس بر مصیبت [[اهل بیت]] گریه کند و یا کسی را بگریاند، بهشت برای او است و هرکس نیز تباکی -خود را شبیه گریه‌کنندگان سازد- نماید، بهشت برای او است<ref>لهوف، ص ۱۱؛ بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۸.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۶۰۱.</ref>.
+*از دیگر تکالیف مؤمنان، گریاندن دیگران بر فراق آن حضرت یا بر شداید وارده بر آن حضرت است. از [[امام صادق]] {{ع}} روایت شده است: هرکس بر مصیبت [[اهل بیت]] گریه کند و یا کسی را بگریاند، بهشت برای او است و هرکس نیز تباکی -خود را شبیه گریه‌کنندگان سازد- نماید، بهشت برای او است<ref>لهوف، ص ۱۱؛ بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۲۸۸.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۰۱.</ref>.
 == پرسش‌های وابسته ==