بانوی کنیزان: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص')
خط ۱۰: خط ۱۰:


==مقدمه==
==مقدمه==
*"سَیّدةُ الاِماء" به‌معنای بانوی کنیزان، تعبیری است که در روایات از نرجس‌خاتون-مادر [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}-شده است. [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] {{ع}} می‌فرماید: "نهمین فرزند برادرم [[امام حسین|حسین]] {{ع}}، پسر بانوی کنیزان است که خداوند عمر او را در دوران غیبتش طولانی گرداند. ان‌گاه با قدرت خود او را به صورت جوان چهل ساله ظاهر می‌نماید، تا دانسته شود که خداوند به هر چیزی قادر است"<ref>کشف الغمه، ج ۳، ص ۳۱۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۷۹؛ الزام الناصب، ص ۶۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۱۵۸.</ref>.
*"سَیّدةُ الاِماء" به‌معنای بانوی کنیزان، تعبیری است که در روایات از نرجس‌خاتون-مادر [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}-شده است. [[امام حسن|امام حسن مجتبی]] {{ع}} می‌فرماید: "نهمین فرزند برادرم [[امام حسین|حسین]] {{ع}}، پسر بانوی کنیزان است که خداوند عمر او را در دوران غیبتش طولانی گرداند. ان‌گاه با قدرت خود او را به صورت جوان چهل ساله ظاهر می‌نماید، تا دانسته شود که خداوند به هر چیزی قادر است"<ref>کشف الغمه، ج ۳، ص ۳۱۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۷۹؛ الزام الناصب، ص ۶۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|مجتبی تونه‌ای]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۵۸.</ref>.


== پرسش‌های وابسته ==
== پرسش‌های وابسته ==

نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۵۲

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدی(ع) است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • "سَیّدةُ الاِماء" به‌معنای بانوی کنیزان، تعبیری است که در روایات از نرجس‌خاتون-مادر حضرت مهدی (ع)-شده است. امام حسن مجتبی (ع) می‌فرماید: "نهمین فرزند برادرم حسین (ع)، پسر بانوی کنیزان است که خداوند عمر او را در دوران غیبتش طولانی گرداند. ان‌گاه با قدرت خود او را به صورت جوان چهل ساله ظاهر می‌نماید، تا دانسته شود که خداوند به هر چیزی قادر است"[۱].[۲].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. کشف الغمه، ج ۳، ص ۳۱۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۲۷۹؛ الزام الناصب، ص ۶۶.
  2. مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۱۵۸.