یاوران امام مهدی

این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به امامت‌پدیا کمک کنید.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدی(ع) است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

امام مهدی در قرآن | امام مهدی در حدیث | امام مهدی در کلام اسلامی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

امدادهای الهی گاهی در قدرتی است که خداوند به حضرت داده است و با انجام کراماتی، حضرت مشکلات را از سر راه خود برمی‌دارد و یا به وسیله رعب و ترسی است که خداوند در دل دشمن ایجاد می‌کند^[۱] و یا اینکه خداوند، ملائکه را به یاری حضرت می‌فرستد^[۲]. در برخی از روایات سخن از نیروهایی است که دارای خصوصیات فرشتگان هستند و منتظر ظهور حضرت هستند تا او را یاری کنند^[۳]. از تابوت و اشیایی که در آن است نیز، به‌عنوان وسیله‌ای دیگر برای یاری حضرت مهدی(ع) نام برده شده است^[۴]. امام صادق(ع) می‌فرماید: خداوند، حضرت قائم(ع) را با سه لشکر یاری می‌دهد: فرشتگان، مؤمنان و رعب (ترس انداختن به دل دشمن)^[۵]. امام باقر(ع) نیز فرمودند: "گویا هم‌اکنون حضرت قائم(ع) و یارانش را می‌بینم... که فرشته جبرئیل در سمت راست حضرت مهدی و میکائیل در سمت چپ آن حضرت حرکت می‌کنند و ترس و وحشت، پیشاپیش سپاهیانش و پشت سر آنها به فاصله یک ماه در حرکت است و خداوند او را با پنج هزار فرشته آسمانی یاری می‌رساند^[۶]"^[۷].

پرسش مستقیم

امدادهای غیبی امام مهدی چیست؟ (پرسش)

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

مجتبی تونه‌ای، موعودنامه.

پانویس

با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:

↑ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۶.
↑ کمال الدین، ج ۲، ص ۶۷۲؛ غیبة نعمانی، ص ۳۰۹.
↑ بحار الانوار، ج ۲۷، ص ۴۱؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۳.
↑ الشیعه و الرجعة، ج ۱، ص ۱۳۶؛ ملاحم ابن طاووس، ص ۶۶؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۴۸۹.
↑ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۶.
↑ بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۴۳؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۳۸۸.
↑ مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۷۸۱.

[1] بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۶.

[2] کمال الدین، ج ۲، ص ۶۷۲؛ غیبة نعمانی، ص ۳۰۹.

[3] بحار الانوار، ج ۲۷، ص ۴۱؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۵۲۳.

[4] الشیعه و الرجعة، ج ۱، ص ۱۳۶؛ ملاحم ابن طاووس، ص ۶۶؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص ۴۸۹.

[5] بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۶.

[6] بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۴۳؛ نور الثقلین، ج ۱، ص ۳۸۸.

[7] مجتبی تونه‌ای، موعودنامه، ص۷۸۱.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]