تابوت عهد: تفاوت میان نسخه‌ها

تابوت عهد (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۶

۵٬۰۳۹ بایت حذف‌شده ، ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۳

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Bahmani

مدیران

۱۳۰٬۱۰۵

ویرایش

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-{{مهدویت}}
 {{مدخل مرتبط
 | موضوع مرتبط = امام مهدی
-| عنوان مدخل  = [[امام مهدی]]
+| عنوان مدخل  =
-| مداخل مرتبط = [[امام مهدی در قرآن]] - [[امام مهدی در حدیث]] - [[امام مهدی در کلام اسلامی]]
+| مداخل مرتبط =
 | پرسش مرتبط  = امام مهدی (پرسش)
 }}
 == مقدمه ==
-* [[حذیفة بن یمان]] در [[حدیثی]] از [[پیامبر خاتم|پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} [[نقل]] می‌کند که درباره برخی از فتوحات [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: "زیورهای [[بیت المقدس]]، [[تابوت سکینه]]، [[مائده]] [[بنی اسرائیل]]، بقایای [[الواح]]، [[عصای موسی]] و [[منبر سلیمان]] را بیرون می‌آورد..."<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۹۹؛ عقد الدرر، ص ۱۹۷.</ref>.
+«تابوت» در لغت به معنی صندوقی است که از چوب می‌سازند و اینکه می‌بینیم به صندوق نقل و انتقال جنازه‌ها تابوت می‌گویند، به همین مناسبت است، اما باید توجه داشت که معنی اصلی تابوت اختصاصی به [[مردگان]] ندارد، بلکه هرگونه صندوق چوبی را شامل می‌شود.
-* در روایتی دیگر آمده است: "[[تابوت سکینه]] به وسیله او از [[دریاچه طبریه]] (در [[فلسطین]]) بیرون آورده می‌شود و همراه آن [[حضرت]] حمل گردیده، در [[بیت المقدس]] در برابر او، گذاشته می‌شود.
-* هنگامی که [[یهودیان]] آن را ببینند همگی به [[اسلام]] مشرف می‌شوند، به‌جز تعدادی اندک که [[اسلام]] نمی‌آورند"<ref>الملاحم و الفتن، ص ۱۵۰، باب ۱۵۴.</ref>. از [[پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} [[نقل]] است که: "آن‌چه را [[خاندان]] [[موسی]] و [[هارون]] به یادگار گذاشته‌اند، در آن [[تابوت]] موجود است و نیز [[الواح]] و [[عصای موسی]] و قبای [[هارون]] و ده صاع از غذایی که بر [[بنی اسرائیل]] فرود می‌آمد و مرغ‌های بریانی که [[بنی اسرائیل]]، برای آیندگان خود [[ذخیره]] کرده‌اند، در آن می‌باشد. آن‌گاه به کمک آن [[تابوت]]، [[شهرها]] را می‌گشاید، همان‌گونه که پیش از او نیز چنین کرده‌اند"<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۴۸۹ و ۵۴۱؛ ملاحم، ابن طاووس، ص ۶۶.</ref>.
-* اما درباره [[تابوت سکینه]] می‌توان گفت که یکی از [[اسرار الهی]] است و درباره آن گفته‌اند که آن را به هر شهری بفرستند تمام شهر را طعمه حریق می‌سازد؛ به هرطرف آن را ارسال کنند، آن [[کشور]] را از صفحه [[تاریخ]] بر می‌دارد، درست همچون بمب‌های اتمی و هیدروژنی و نیترونی امروز و قوی‌تر از آن‌ها، و بدینسان [[خداوند]] [[حجت]] خود را با [[عصای موسی]] و [[تابوت سکینه]] مجهّز ساخته که دیگر تسلیحات قرن حاضر در برابر آنها از هر واکنشی ناتوان است"<ref>روزگار رهایی، ج ۱، ص ۵۲۰.</ref>.
-* در سوره بقره، [[آیه]] ٢٤٧ آمده است: {{متن قرآن|وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَن يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَى وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلائِكَةُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ}}، [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر]] [[المیزان]] می‌نویسد: [[تابوت]] عبارت است از صندوق. از ماده "توب" به‌معنای [[رجوع]] است و به مناسبت این‌که پی‌درپی به صندوق مراجعه می‌شود، به این نام نامیده شده است. "سکینه" از ماده "سکون" به‌معنای [[آرامش]] گرفته شده و به‌معنای [[آرامش]] [[دل]] استعمال می‌شود. یعنی [[انسان]] در [[عزم]] و [[اراده]] خود استقرار و [[آرامش]] داشته باشد و اضطرابی به خود راه ندهد"<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج ۲، ص ۴۰۷.</ref>.
-[[حدیثی]] است از [[امام صادق]] {{ع}} که مانند [[آیه]] ٢٤٧ سوره بقره به [[میراث]] آل [[موسی]] و [[هارون]] اشاره می‌کند: "[[مهدی]] کتاب‌هایی را از [[غار انطاکیه]] و [[زبور]] را از [[دریاچه طبریه]] بیرون می‌آورد، که از میراث‌های آل [[موسی]] و آل [[هارون]] و [[الواح]] و [[عصای موسی]] در آن‌جاست که آنها را [[فرشتگان]] حمل می‌کنند"<ref>روزگار رهایی، ج ۱، ص ۴۵۶.</ref>.
-* در لغت‌نامه دهخدا آمده است: [[تابوت سکینه]]، صندوقی است که [[حضرت موسی]] {{ع}} به امر حق‌تعالی، از چوب شطیم ساخت. طول آن سه قدم و نه قیراط‍‌، و عرض و ارتفاعش دو قدم و سه قیراط‍‌ بود. بیرون و اندرونش را به طلا پوشیده کرد. آن تابوتی بود که به عدد هر [[پیغمبری]] خانه‌ای از زبرجد سبز در آن بود، آخرین خانه‌ها، خانه [[حضرت]] [[رسالت]] {{صل}} بود. آن [[تابوت]] را "[[تابوت]] [[شهادت]]" و "[[تابوت عهد]]" هم گفته‌اند<ref>لغت‌نامه دهخدا، ج ۴، ص ۵۳۳۵.</ref>.
-* بعضی گفته‌اند: همان صندوقی است که [[خداوند]] بر [[آدم]] ابو البشر نازل نمود و صور [[انبیا]]ء در آن بود و [[آدم]] وصایای خویش را در آن نهاد و آن را به شیث سپرد و دست‌به‌دست، به [[موسی]] {{ع}} رسید. و به قول مشهور از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] شده است، صندوقی بود که [[خداوند]] آن را در [[اختیار]] [[مادر]] [[موسی]] نهاد که نوزاد خویش را در آن قرار دهد و به دریا افکند. ان صندوق نزد [[حضرت موسی]] {{ع}} بود و چون مرگش فرارسید، [[الواح]] [[تورات]] و [[زره]] خود و آن‌چه از آثار [[نبوّت]]، نزدش بود در آن نهاد و به وصی‌ خویش، یوشع بن نون سپرد و این صندوق، همچنان در میان [[بنی اسرائیل]] بود و آن را گرامی می‌داشتند، ولی رفته‌رفته [[احترام]] آن، نزد آنها کاسته شد، تا جایی که مورد اهانت و تحقیر قرار گرفته و کودکان با آن بازی می‌کردند. از آن روز [[خداوند]]، آن را از آنها گرفت و به [[آسمان]] برد و هنگامی که آنها به [[خواری]] و ذلّت رسیدند، و [[دشمنان]] بر آنان چیره گشتند، [[توبه]] و [[انابه]] نموده از [[خداوند]] خواستند سلطانی بر آنها بگمارد که در رکاب او با [[دشمنان]] بجنگند. [[خداوند]]، [[طالوت]] را به [[سلطنت]] آنها گماشت و [[تابوت]] را مجدّدا به آنها بازگردانید. این [[تابوت]] [[بنی اسرائیل]] را "[[تابوت]] [[شهادت]]" می‌گفتند، چون همواره در میان آنها حضور داشته و مدّ نظرشان بوده و "[[تابوت سکینه]]" می‌گفتند چون، آن از جانب [[خداوند]]، مایه سکون و [[آرامش]] خاطر آنها بوده است<ref>معارف و معاریف، ج ۳، ص ۴۳۷.</ref>.
-* با توجه به [[روایات]] و [[تفسیر]] علاّمه از آن [[آیه مبارکه]]، می‌توان چنین برداشت کرد که: [[تابوت سکینه]]، صندوقچه [[آرامش]] است. یعنی [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} علاوه بر این‌که [[نور]] [[ایمان]] و [[یقین]] در [[دل]] دارد، این صندوقچه را نیز که حامل [[مواریث انبیاء]] است در نزد خود دارد و می‌تواند از آنها در هرجا که خواست استفاده کند<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۱۴.</ref>.
-==[[تابوت]] یا (صندوق [[عهد]]) چه بوده است؟==
-«تابوت» در لغت به معنی صندوقی است که از چوب می‌سازند، و اینکه می‌بینیم به صندوق نقل و انتقال جنازه‌ها تابوت می‌گویند، به همین مناسبت است، اما باید توجه داشت که معنی اصلی تابوت اختصاصی به [[مردگان]] ندارد، بلکه هرگونه صندوق چوبی را شامل می‌شود.
-دربارۀ اینکه تابوت [[بنی‌اسرائیل]] و به عبارت دیگر «صندوق عهد» چه بوده و به دست چه کسی ساخته شد، و محتویات آن را چه چیز تشکیل می‌داد، در [[روایات]] و [[تفاسیر]] ما، و همچنین در کتب «[[عهد قدیم]]» ([[تورات]]) سخن بسیار است، و از همه روشن‌تر چیزی است که در [[احادیث اهل بیت]]{{عم}} و گفته‌های بعضی از [[مفسران]] مانند [[ابن عباس]] آمده است و آن اینکه: «تابوت همان صندوقی بود که [[مادر موسی]] او را در آن گذاشت و به دریا افکند، و هنگامی که به وسیلۀ عمال [[فرعون]] از دریا گرفته شد، و [[موسی]] را از آن بیرون آوردند، همچنان در دستگاه فرعون نگاهداری می‌شد و سپس به دست بنی‌اسرائیل افتاد بنی‌اسرائیل این صندوق خاطره‌انگیز را [[محترم]] می‌شمردند، و به آن [[تبرک]] می‌جستند.
-موسی در واپسین روزهای [[عمر]]، [[الواح]] [[مقدّس]] که [[احکام خدا]] بر آن نوشته بود به ضمیمۀ [[زره]] خود و یادگاری‌های دیگری در آن نهاد، و به [[وصیّ]] خویش «[[یوشع بن نون]]» سپرد، و به این ترتیب اهمیت این صندوق در نظر بنی‌اسرائیل بیشتر شد، و لذا در جنگ‌هایی که میان آنان و [[دشمنان]] واقع می‌شد، آن را با خود می‌بردند، و اثر [[روانی]] و [[معنوی]] خاصی در آنها می‌گذارده، و لذا گفته‌اند تا زمانی که این صندوق خاطره‌انگیز با آن محتویات [[مقدس]] در میانشان بود، با سر بلندی [[زندگی]] می‌کردند، ولی تدریجاً [[مبانی دینی]] آنها [[ضعیف]] شد، و دشمنان بر آنها چیره شدند، و آن صندوق را از آنها گرفتند، امّا «[[اشموئیل]]» به آنها [[وعده]] داد که به زودی صندوق عهد، به عنوان یک نشانه بر [[صدق گفتار]] او به آنها باز خواهد گشت.
-از [[قرآن]] که می‌گوید: «صندوق [[عهد]] به سوی شما خواهد آمد (همان صندوقی) که در آن، آرامشی از [[پروردگار]] شما و یادگارهای [[خاندان]] [[موسی]] و [[هارون]] قرار دارد»<ref>سوره بقره، آیه ۲۴۸.</ref>. بر می‌آید که اولاً صندوق عهد، همانطور که گفتیم محتویاتی داشت که [[جمعیت]] [[بنی‌اسرائیل]] را [[آرامش]] می‌بخشید، و [[نفوذ]] [[معنوی]] و اثر [[روانی]] در حوادث گوناگون در آنها داشت و ثانیاً قسمتی از یادگارهای خاندان موسی و خاندان هارون نیز بعداً به محتویات آن افزوده شده بود.
-«[[اشموئیل]]» به بنی‌اسرائیل خاطر نشان ساخت که صندوق عهد بار دیگر به میان شما باز می‌گردد، و آرامش از دست رفته خود را خواهید یافت، و در [[حقیقت]] صندوقی که علاوه بر جنبۀ معنوی و [[تاریخی]] چیزی بالاتر از [[پرچم]] و [[شعار]] برای بنی‌اسرائیل بود، و وجود آن را نشانۀ [[استقلال]] و موجودیت خود می‌دانستند و با مشاهدۀ آن به یاد تجدید دوران [[عظمت]] پیشین می‌افتادند، به آنها باز می‌گردد، طبیعی است این [[بشارت]] بزرگی برای بنی‌اسرائیل محسوب می‌شد.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)|قصه‌های قرآن]] ص ۳۵۳.</ref>
+دربارۀ اینکه تابوت [[بنی‌اسرائیل]] و به عبارت دیگر «صندوق عهد» چه بوده و به دست چه کسی ساخته شد، و محتویات آن را چه چیز تشکیل می‌داد، در [[روایات]] و [[تفاسیر]] و همچنین در کتب «[[عهد قدیم]]» ([[تورات]]) سخن بسیار است و از همه روشن‌تر چیزی است که در [[احادیث اهل بیت]]{{عم}} و گفته‌های بعضی از [[مفسران]] مانند [[ابن عباس]] آمده است و آن اینکه: «تابوت همان صندوقی بود که [[مادر موسی]] او را در آن گذاشت و به دریا افکند و هنگامی که به وسیلۀ عمّال [[فرعون]] از دریا گرفته شد و [[موسی]] را از آن بیرون آوردند، همچنان در دستگاه فرعون نگاهداری می‌شد و سپس به دست بنی‌اسرائیل افتاد، بنی‌اسرائیل این صندوق خاطره‌انگیز را [[محترم]] می‌شمردند و به آن [[تبرک]] می‌جستند<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)|قصه‌های قرآن]]، ص۳۵۳.</ref>.
-==چگونه [[فرشتگان]] صندوق عهد را آوردند==
+در لغت‌نامه دهخدا آمده است: [[تابوت سکینه]]، صندوقی است که [[حضرت موسی]] {{ع}} به امر حق‌تعالی، از چوب شطیم ساخت. طول آن سه قدم و نه قیراط‍‌، و عرض و ارتفاعش دو قدم و سه قیراط‍‌ بود. بیرون و اندرونش را به طلا پوشیده کرد. آن تابوتی بود که به عدد هر [[پیغمبری]] خانه‌ای از زبرجد سبز در آن بود، آخرین خانه‌ها، خانه حضرت رسالت {{صل}} بود. آن [[تابوت]] را "[[تابوت]] [[شهادت]]" و "[[تابوت عهد]]" هم گفته‌اند<ref>لغت‌نامه دهخدا، ج ۴، ص ۵۳۳۵.</ref>.
-در اینجا این سؤال مطرح می‌شود با توجه به اینکه قرآن می‌گوید «فرشتگان آن صندوق را حمل می‌کنند»<ref>سوره بقره، آیه ۲۴۸.</ref> چگونه فرشتگان صندوق عهد را آوردند؟ در پاسخ این سؤال نیز سخنان بسیار گفته شده، و از همه روشن‌تر این که: در [[تواریخ]] آمده است هنگامی که «صندوق عهد» به دست [[بت‌پرستان]] [[فلسطین]] افتاد، و آن را به [[بتخانه]] خود بردند، به دنبال آن گرفتار ناراحتی‌های فراوان شدند، بعضی گفتند اینها همه از آثار «صندوق عهد» است؛ لذا [[تصمیم]] گرفتند آن را از [[شهر]] و [[دیار]] خود بیرون بفرستند، و چون کسی حاضر به بیرون بردن آن نبود، ناچار آن را به دو گاو بستند، و آنها را در بیابان سر دادند، اتفاقاً این جریان درست مقارن با [[نصب]] «[[طالوت]]» به [[فرماندهی]] بنی‌اسرائیل بود، فرشتگان [[خدا]] [[مأموریت]] یافتند، که این دو [[حیوان]] را به سوی [[شهر]] «[[اشموئیل]]» برانند. هنگامی که [[بنی‌اسرائیل]] «صندوق [[عهد]]» را در میان خود دیدند، آن را به عنوان [[آیت]] و نشانه‌ای از طرف [[خداوند]] بر [[مأموریت]] «[[طالوت]]» تلّقی کردند، بنابراین اگر چه در ظاهر، آن دو گاو آن را به طرف شهر آوردند، لکن در واقع به وسیلۀ [[فرشتگان الهی]] کار انجام شد، به همین جهت حمل صندوق به [[فرشتگان]] نسبت داده شده است. اصولاً [[فرشته]] و [[ملک]] در [[قرآن]] و [[اخبار]] معنی وسیعی دارد که علاوه بر موجودات [[روحانی]] [[عاقل]] یک سلسله از نیروهای مرموز این [[جهان]] را نیز در بر می‌گیرد.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)|قصه‌های قرآن]] ص ۳۵۵.</ref>
+بعضی گفته‌اند: همان صندوقی است که [[خداوند]] بر [[آدم]] ابو البشر نازل نمود و صور [[انبیا]]ء در آن بود و [[آدم]] وصایای خویش را در آن نهاد و آن را به شیث سپرد و دست‌به‌دست، به [[موسی]] {{ع}} رسید. و به قول مشهور از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] شده است، صندوقی بود که [[خداوند]] آن را در [[اختیار]] مادر [[موسی]] نهاد که نوزاد خویش را در آن قرار دهد و به دریا افکند. ان صندوق نزد [[حضرت موسی]] {{ع}} بود و چون مرگش فرارسید، [[الواح]] [[تورات]] و [[زره]] خود و آن‌چه از آثار [[نبوّت]]، نزدش بود در آن نهاد و به وصی‌ خویش، یوشع بن نون سپرد و این صندوق، همچنان در میان [[بنی اسرائیل]] بود و آن را گرامی می‌داشتند، ولی رفته‌رفته [[احترام]] آن، نزد آنها کاسته شد، تا جایی که مورد اهانت و تحقیر قرار گرفته و کودکان با آن بازی می‌کردند. از آن روز [[خداوند]]، آن را از آنها گرفت و به [[آسمان]] برد و هنگامی که آنها به [[خواری]] و ذلّت رسیدند، و [[دشمنان]] بر آنان چیره گشتند، [[توبه]] و [[انابه]] نموده از [[خداوند]] خواستند سلطانی بر آنها بگمارد که در رکاب او با [[دشمنان]] بجنگند. [[خداوند]]، [[طالوت]] را به [[سلطنت]] آنها گماشت و [[تابوت]] را مجدّدا به آنها بازگردانید. این [[تابوت]] [[بنی اسرائیل]] را "[[تابوت]] [[شهادت]]" می‌گفتند، چون همواره در میان آنها حضور داشته و مدّ نظرشان بوده و "[[تابوت سکینه]]" می‌گفتند چون، آن از جانب [[خداوند]]، مایه سکون و [[آرامش]] خاطر آنها بوده است<ref>معارف و معاریف، ج ۳، ص ۴۳۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۱۴.</ref>
+از [[قرآن]] که می‌گوید: «صندوق [[عهد]] به سوی شما خواهد آمد (همان صندوقی) که در آن، آرامشی از [[پروردگار]] شما و یادگارهای [[خاندان]] [[موسی]] و [[هارون]] قرار دارد»<ref>سوره بقره، آیه ۲۴۸.</ref>. بر می‌آید که اولاً صندوق عهد محتویاتی داشت که [[جمعیت]] [[بنی‌اسرائیل]] را [[آرامش]] می‌بخشید و [[نفوذ]] [[معنوی]] و اثر [[روانی]] در حوادث گوناگون در آنها داشت و ثانیاً قسمتی از یادگارهای خاندان موسی و خاندان هارون نیز بعداً به محتویات آن افزوده شده بود.
+«[[اشموئیل]]» به بنی‌اسرائیل خاطر نشان ساخت که صندوق عهد بار دیگر به میان شما باز می‌گردد و آرامش از دست رفته خود را خواهید یافت و در [[حقیقت]] صندوقی که علاوه بر جنبۀ معنوی و [[تاریخی]] چیزی بالاتر از [[پرچم]] و [[شعار]] برای بنی‌اسرائیل بود و وجود آن را نشانۀ [[استقلال]] و موجودیت خود می‌دانستند و با مشاهدۀ آن به یاد تجدید دوران [[عظمت]] پیشین می‌افتادند، به آنها باز می‌گردد، طبیعی است این [[بشارت]] بزرگی برای بنی‌اسرائیل محسوب می‌شد<ref>[[ناصر مکارم شیرازی|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)|قصه‌های قرآن]]، ص۳۵۳.</ref>.
+== تابوت عهد در زمان ظهور ==
+[[حذیفة بن یمان]] در [[حدیثی]] از [[پیامبر خاتم|پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} [[نقل]] می‌کند که درباره برخی از فتوحات [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} فرمود: "زیورهای [[بیت المقدس]]، [[تابوت سکینه]]، [[مائده]] [[بنی اسرائیل]]، بقایای [[الواح]]، [[عصای موسی]] و [[منبر سلیمان]] را بیرون می‌آورد..."<ref>الزام الناصب، ج ۲، ص ۲۹۹؛ عقد الدرر، ص ۱۹۷.</ref>.
+در روایتی دیگر آمده است: "[[تابوت سکینه]] به وسیله او از [[دریاچه طبریه]] (در [[فلسطین]]) بیرون آورده می‌شود و همراه آن حضرت حمل گردیده، در [[بیت المقدس]] در برابر او، گذاشته می‌شود.
+هنگامی که [[یهودیان]] آن را ببینند همگی به [[اسلام]] مشرف می‌شوند، به‌جز تعدادی اندک که [[اسلام]] نمی‌آورند"<ref>الملاحم و الفتن، ص ۱۵۰، باب ۱۵۴.</ref>. از [[پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} [[نقل]] است که: "آنچه را [[خاندان]] [[موسی]] و [[هارون]] به یادگار گذاشته‌اند، در آن [[تابوت]] موجود است و نیز [[الواح]] و [[عصای موسی]] و قبای [[هارون]] و ده صاع از غذایی که بر [[بنی اسرائیل]] فرود می‌آمد و مرغ‌های بریانی که [[بنی اسرائیل]]، برای آیندگان خود [[ذخیره]] کرده‌اند، در آن است. آن‌گاه به کمک [[تابوت]]، [[شهرها]] را می‌گشاید، همان‌گونه که پیش از او نیز چنین کرده‌اند"<ref>اثبات الهداة، ج ۳، ص ۴۸۹ و ۵۴۱؛ ملاحم، ابن طاووس، ص ۶۶.</ref>.
+در سوره بقره، [[آیه]] ٢٤٧ آمده است: {{متن قرآن|وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَن يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَى وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلائِكَةُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ}}، [[علامه طباطبایی]] در [[تفسیر]] [[المیزان]] می‌نویسد: [[تابوت]] عبارت است از صندوق. از ماده "توب" به‌معنای [[رجوع]] است و به مناسبت این‌که پی‌درپی به صندوق مراجعه می‌شود، به این نام نامیده شده است. "سکینه" از ماده "سکون" به‌معنای [[آرامش]] گرفته شده و به‌معنای [[آرامش]] [[دل]] استعمال می‌شود. یعنی [[انسان]] در [[عزم]] و [[اراده]] خود استقرار و [[آرامش]] داشته باشد و اضطرابی به خود راه ندهد"<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج ۲، ص ۴۰۷.</ref>. [[حدیثی]] است از [[امام صادق]] {{ع}} که مانند [[آیه]] ٢٤٧ سوره بقره به [[میراث]] آل [[موسی]] و [[هارون]] اشاره می‌کند: "[[مهدی]] کتاب‌هایی را از [[غار انطاکیه]] و [[زبور]] را از [[دریاچه طبریه]] بیرون می‌آورد، که از میراث‌های آل [[موسی]] و آل [[هارون]] و [[الواح]] و [[عصای موسی]] در آن‌جاست که آنها را [[فرشتگان]] حمل می‌کنند"<ref>روزگار رهایی، ج۱، ص۴۵۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۱۴.</ref>.
 == پرسش مستقیم ==